ROOS

ROOS



Roosje doosje kletsmajoosje

Vanaf haar tweede verjaardag, 1 december 2001, zit Roos op de crèche in Leiden. Daarvoor woonden we in Amsterdam, waar Roos twee crèches heeft bezocht. De overgang van Amsterdam naar Leiden was erg wennen voor Roos; een nieuwe crèche, een nieuw huis en eigen kamer voor zichzelf! Het was erg veel tegelijk, maar ondertussen gaat ze al een hele tijd met veel plezier naar de crèche. Roos is een lief meisje, met blauwe ogen en blonde engelen-krullen, waar alleen Manon en Marijke staartjes in mogen doen.

Roos heeft een "kat-uit-de-boom-kijk" karakter, maar als ze eenmaal aan haar omgeving gewend is, is ze een enorme kletskous. Als vrij snel hadden we haar Roosje-doosje-kletsmajoosje gedoopt. Op de vraag "Hoe heet je?" van wildvreemde mensen antwoordde ze tot voor kort dan ook met grote trots "Soosje-klessejoosje". Vooral in de auto en op de fiets worden je oren van je hoofd gekletst. We krijgen dan een live verslag van wat ze allemaal ziet, vermengd met verhalen van de crèche en andere dingen die ze beleeft. Als er niets te melden is, vult ze de tijd met een medley van allerlei liedjes. Als er bijvoorbeeld een molen voorbijflitst, en dat gebeurt nog al eens in deze buurt, horen we "zo draait de molen", gevolgd door "olifantje in het bos'", wat weer naadloos overloopt in "altijd is kortjakje ziek" en een geheel eigen versie van "clowntje Piet" (Boemessetet in plaats van Boem-retteketet). Een van haar favoriete liedjes is "lang zal ze (Roosje) leven", of ze nou jarig is of niet, ze vindt het prachtig. Ze doet heel enthousiast "Hapassepiep hoera" met twee armen in de lucht en het liefst staande op haar stoel.

Op dit moment is Roos erg bezig met hoe alles hoort te gaan. Om de haverklap horen we "Nee papa, niet zo!" of bijvoorbeeld in de winkel "Niet aanzitten, mama!" of van de achterbank in de auto "Goed vasthouden papa!" wat dan over het stuur gaat. Sinds 21 februari 2002 is Roos zus geworden van Hugo. De rol van zus vult ze met veel liefde en vooral veel overgave in. In het begin lieten we Hugo wel eens op een pink sabbelen, wat Roos feilloos imiteerde: "Hugo, vinger eten!"
We merken nu echt dat het opvoeden begonnen is; bijna altijd wil Roos het anders dan wij het voorstellen: "Nee, niet die broek!" en uiteraard "Zelf doen!". Het kost wat meer strijd, maar nog steeds geldt dat wat ze altijd over kinderen zeggen, namelijk dat het, naarmate ze ouder worden, steeds leuker wordt!

papa en mama