De Ramp van 1953…. Ik zal het nooit meer vergeten…!!
Mijn
moeder en ik woonden in
Op 31
januari 1953 gingen wij voor een paar dagen logeren bij mijn oom en tante op
het eiland Tholen in de plaats Stavenisse. Mijn oom was bij de politie en had
dienst die dag en avond vanwege de zware storm die al de hele dag over
Zeeland raasde.
Ik was
die middag al erg onrustig en vroeg mijn moeder: “er zal toch niks ergs
gaan gebeuren?“
waarop
mijn moeder zei: “natuurlijk niet”. De avond viel en ik herinner mij dat
een er een hond erbarmelijk en onophoudelijk begon te huilen en te
blaffen. Dit bleef constant aanhouden en de hond werd niet stil. Toen ik naar
bed moest was ik bang en hoorde nog steeds die hond en vroeg mijn moeder
opnieuw: “mama, er zal toch geen overstroming komen?”
Rond
half elf kwam mijn oom thuis en vertelde dat we onmiddellijk naar het
Gemeentehuis moesten gaan vanwege gevaar voor dijkdoorbraak. Het Gemeentehuis
van Stavenisse staat op het hoogste punt van Stavenisse, aan de haven.
Wat er
toen allemaal gebeurde, zal ik nooit meer vergeten: Mijn tante zei tegen mijn
moeder: “Jenny, zet je pantoffels maar op de piano, want dan blijven ze
wel droog”. Eenmaal buiten moesten we door de ijzige kou en de zware storm,
waar we tegenop moesten boksen. Het leek een nachtmerrie. In het
Gemeentehuis, waren allemaal mensen op de bovenste verdieping. Het water
steeg steeds verder en je hoorde het klotsen van het water tegen de trappen.
Mensen huilden, zongen psalmen en waren bang door de vloer te zakken, omdat het
daar veel te vol was. Twee lange en angstige nachten hebben we daar gezeten en
toen zijn we met bootjes door de ramen gered (zo hoog stond het water!) en weer
naar een andere boot gebracht.
Dan
komt er een stukje black-out, waarvan ik nog weet dat mijn moeder, mijn tante
en ik naar een andere tante gingen voor een paar dagen en zoals het mij verteld
werd, was ik drie dagen in shock en heb ik geen woord meer gesproken. Ik had
toen nog een broer in Den Haag wonen en na ongeveer een week zijn we naar Den
Haag vertrokken. We waren alles kwijt, want in Fijnaart was ook alles
weggeslagen en verzwolgen door het water. Het is iets was je nooit vergeet!
Vijf
jaar geleden tijdens de 50-jarige herdenking ben ik voor het eerst na de Ramp
naar Stavenisse terug gegaan, naar hetzelfde gemeentehuis en er was niets
veranderd. Het was voor mij weer alsof gisteren gebeurd is…
Dit
bezoek aan het Gemeentehuis in Stavenisse had te maken met een aparte
gebeurtenis: in de weken voor de herdenking heb ik veel op het internet gezocht
naar informatie over de ramp i.v.m herdenkingen en foto’s van de ramp. Tijdens
mijn zoektocht kwam ik in contact met Ko van Oeveren. Op zijn website had hij
een persoonlijk verhaal staan. Uit dit verhaal bleek dat ook hij, in dezelfde
rampnacht, zich op de bovenste verdieping van het Gemeentehuis van Stavenisse
bevond! Ik heb toen contact met hem gezocht en door dit contact ben ik naar de
herdenking op Stavenisse gegaan.
Nu,
bijna 55 jaar geleden, denk ik er toch weer aan en als het stormt voel ik me
nog steeds onrustig……..
Door:
Jeannette van Dijken - van Strien