| Zondag 9 juli 2006 rond 23.00 uur zijn wij
vertrokken op huwelijksreis naar Peschiera, Italië. We zijn ook deze keer weer
gereden via de Fernpass en de Brennerpass. Een mooie en prettige route om te
rijden.
Op camping Bella Italia hadden wij via Vacansoleil
weer een mobil home gehuurd...lekker je eigen douche, toilet en keuken! Ideaal!
Na een zware rit van zo'n 15 uur kwamen wij
maandagmiddag om 14.00 uur aan op de camping. Gelukkig konden we
gelijk in de stacaravan terecht. We hebben direct alles uitgepakt en ons
geinstalleerd...dat wil zeggen...bij de supermarkt om eten en drinken want het
was super heet. 's Avonds gelijk nog een ijsje gehaald bij de ijsboer van de
camping. Het leuke was dat hij ons direct weer herkende van de vorige jaren!
Vorrei un bicchieri di gelato con due palines...una
chiocolata en un bacio bianco!
Dinsdagmorgen hebben we rustig aan
gedaan. Bij vertrek zondagavond was de middelste ziek en nu speelde dat weer
even op. 's Middags was hij zover opgeknapt dat we even over de boulevard naar
het dorp zijn gelopen. Peschiera geniet door zijn ligging aan zowel het
Gardameer als aan de rivier de Mincio sedert de Oudheid een zekere faam als
doorvoerhaven van wijn en granen. De belangrijkste culturele bezienswaardigheid
van de stad zijn de reusachtige, pentagonale vestingwerken met burcht, langs de
schilderachtige haven van Peschiera.
De Italianen waren de eerste dagen
nog helemaal in de ban van hun WK-overwinning!
Woensdagmorgen gingen we naar de
markt in Lazise. Dit oude plaatsje verwierf reeds in de 12e eeuw de status van
comune en was daarmee de eerste vrije stadstaat aan het Gardameer. In de
Late Middeleeuwen vormde Lazise de westelijke grenspost van het autonome
hertogdom Venetië. Stille getuigen va het roemrijke verleden van Lazise zijn de
kerk, de 14e-eeuwse burcht, de resten van de stadsmuur en het Venetiaans
douanegebouw.
Het was er echt heel erg druk...en
weer ontzettend warm. Nadat we de helft van de markt hadden overgelopen was het
dus tijd om de dorst te lessen en even af te koelen in het water bij het
strandje aan de boulevard.
Donderdagmorgen gingen we naar
Sirmione. Dit bijzonder romantische stadje ligt genesteld op een smalle, 4 km
lange landtong aan de zuidelijke oever van het Gardameer. Bij aankomst in
Sirmione zie je allereerst het 13e-eeuwse Castello Scaligero. Dit nog in
perfecte staat verkerende waterslot is een indrukwekkende assemblage van torens,
ophaalbruggen, kantelen en schietgaten. Een andere bezienswaardigheid van
Sirmione is de Grotti di Catullo...de nogal kleurloze resten van een romeinse
villa.
> 
Nadat wij ons rondje door Sirmione
hadden gedaan, nog wat op een terrasje hadden gedronken en de jongens nog even
in het water bij het waterslot hadden gespeeld zijn we eerst bij het
fruitstalletje wat fruit gaan kopen. Vervolgens hebben we een boot 'gehuurd' en
zijn we netjes door de kapitein - onder het genot van een Bocelli-cd - rondom
het eiland gevaren. Hij liet ons het huis van Maria Callas zien, de zwavelbron
(waarvan het water naar vele kuurcentra op het vasteland wordt gepompt), de
Grotti di Catullo en nog veel meer zien. Omdat de jongste ziek werd op de boot,
mocht hij nog even aan sturen...wat natuurlijk wel heel spannend was!
Toen we weggingen uit Sirmione werden
zowel Pascal als Miranda ziek dus de rest van de dag weinig aktie. De andere
twee jongens gingen nog met Robin naar het zwembad en 's avonds even naar het
boulevardje.
Vrijdagmorgen hebben we nog even
rustig op een bankje gezeten onderaan de camping en 's middags waren we weer
zover opgeknapt dat we naar Garda zijn geweest. Garda is tegenwoordig een kleine
stad (3500 inw.) maar tot diep in de Middeleeuwen ws dit het belangrijkste
bevolkingscentrum aan het meer. Het stadje ligt aan de voet van de bergen Monte
Sairo en Monte Luppia.
Eenmaal weer op de camping hebben we
lekker op het terras van het restaurant een pizza en de kinderen frietjes
gegeten en nadat de jongste twee nog even hebben meegedanst bij de kinderdisco,
hebben we de dag afgesloten met een lekker ijsje bij de ijskraam!
Zaterdagmiddag zijn we rond half vijf
vertrokken naar Verona. Verona is een bijzonder aantrekkelijke en fascinerende
plaats aan de rivier de Adige met elementen zowel uit de 20e eeuw als uit de
Oudheid en de Middeleeuwen. De stad werd waarschijnlijk in de 6e eeuw voor
Christus gesticht. Het antieke Verona, met zijn reusachtige amfitheater en zijn
massieve (maar inmiddels verweerde) stadsmuur, was een uiterst belangrijke
buitenpost van het Romeinse Rijk. Met name Julius Cesar kwam hier graag. In de
Middeleeuwen was Verona een van de rijkste en meest romantische steden van heel
Europa. De onmogelijke liefde tussen de Veronese tieners Romeo en Guilietta
inspireerde William Shakespeare in 1595 tot het schrijven van de grootste
liefdestragedie ooit in woorden vervat: Romeo en Julia.
Zondag zijn we eind van de morgen
vertrokken voor een tourtocht rond het meer. Het meer heeft een omtrek van 158
kilometer. Het noordelijke deel ligt ingeklemd door majestueuze bergtoppen,
terwijl het middendeel wordt omgeven door weliswaar lagere, maar daarom niet
minder fraaie bergen. Alleen aan de zuidelijke oevers van het meer is het
landschap saaier: hier maken de bergen en heuvels plaats voor de vrij monotone
landbouwgronden van de Povlakten.
Wij zijn nog even de bergen
overgestoken om een kijkje te nemen bij het (stuw)meer 'Lago di Valvestino'.
Vervolgens hebben we een pauze
gemaakt in het leuke stadje Malcesine. In dit drukke toeristenplaatsje komen de
meeste bezoekers vooral om te genieten van de gevarieerde verlokkingen van het
Gardameer. Malcesine bezit namelijk drukke kiezelstranden, talloze gezellige
eethuisjes en kroegen, diverse hotels en uitstekende faciliteiten voor
watersporters. Bovendien verbindt een kabelbaan de stad met het bergstation
Tratto Spin (op 1752 m) in de majestueuze berggroep Monte Baldo!
Maandagmorgen is het altijd markt in
Peschiera dus zijn we weer richting dorp gelopen over de boulevard.
Verder gingen we die middagen - net
als op alle andere dagen - nog naar het zwembad...even afkoelen!
Dinsdagmorgen vertrokken we op tijd
richting Venetië.
Venetië bestaat uit meer dan honderd
eilanden. In het centrum fungeren de beroemde kanalen als wegen.
Behalve een spoorlijn, is er slechts één autoweg vanaf het
vasteland; in de stad zelf zijn geen auto's. De klassieke
Venetiaanse
gondel
wordt vooral gebruikt door toeristen en voor speciale
gebeurtenissen als bruiloften en begrafenissen; de inwoners van
de stad maken vooral gebruik van "waterbussen" (vaporetti)
of van privé-boten. 
De stad bestaat uit zes wijken,
die sestiere (van sesto, één-zesde) heten, te
weten Santa Croce, San Polo, Cannaregio, Dorsoduro, Castello en
het centrale San Marco. Dwars door de stad slingert het Canal
Grande ("Grote Kanaal"). De
Piazza
San Marco is het centrum van de stad. Dichtbij
de stad, op het vasteland, ligt het vliegveld Marco Polo.
Omdat we tenslotte op
huwelijksreis waren, hadden we van tevoren al besloten dit jaar
een gondeltocht te maken..dus na links en rechts wat informeren
(er zit nogal wat prijsverschil tussen de verschillende
gondeliers) konden we dan plaats nemen in onze gondel.
Een gondel (Italiaans:
gondola) is een vaartuig dat hoofdzakelijk in
Venetië wordt gebruikt voor het vervoeren van
mensen en goederen.
Geschiedenis van de gondel
De Venetianen vestigden zich in de
5e
eeuw na
Christus op de eilanden van de
lagune
bij het tegenwoordige
Venetië, opdat
barbaren hun niet konden bereiken. De lagune
bestond uit kleine eilanden met een netwerk van smalle kanalen,
niet diep genoeg voor de grote zeeschepen van de barbaren.
Het leven op de lagune werd
mogelijk gemaakt door het gebruik van een smalle, lichte boot
die mensen en goederen kon vervoeren. Deze
boot
werd bestuurd door een enkele roeier, staande op de achterkant
van de boot zodat hij goed zicht had. Voor de besturing en
voortgang maakte hij gebruik van een enkele
riem
in een open
dol.
Doordat de riem lang was en voorzien van een groot blad kon de
staande roeier effectieve slagen maken. Dit vaartuig kunnen we
als de voorloper van de huidige gondel beschouwen. Al in de
11e
eeuw moet dit vaartuig in de lagune gevaren
hebben. Pas uit schilderijen uit de
15e
eeuw is bekend hoe de gondels eruit zagen.
Bouwbeschrijving van de huidige
gondels
De gondel heeft een lengte van 11
meter en weegt ongeveer 600 kilo. Zij is assymetrisch gebouwd,
de linkerkant is een twintigtal centimeter breder dan de
rechterkant zodanig dat de gondel altijd schuin op het water
ligt. Door het feit dat de roeier altijd achteraan links staat,
zal het gewicht van de roeier de gondel horizontaler doen liggen
en zal hij gemakkelijk de gondel kunnen laten balanceren. De
bodem is plat om door ondiepe wateren te kunnen varen.
Vroeger werd er soms een
afneembare kap, de “felze”
, gebruikt wat discretie toeliet. Heden ten dage wordt deze kap
niet meer gebruikt, gezien de gondel voornamelijk gebruikt wordt
om toeristische doeleinden.
Kleur
Venetiaanse gondels zijn altijd
zwart geschilderd. Vroeger was dit zelfs bij wet bepaald. De
achtergrond hiervan is een zware pestepidemie die de stad ooit
trof. Bij wijze van eerbetoon werden daarna de gondels zwart
geschilderd.
Op deze foto gondelen we door het
enige kanaal in Venetië vanwaar uit je de klokketoren op het San Marco-plein
helemaal kan zien.
Op de woensdag (19 juli) werd Robin 6
jaar...en om dat toch een beetje te vieren hadden we slingers en ballonnen mee
genomen en kreeg hij als ontbijt een 'taart' van Magdalena-cakejes...inclusief 6
kaarsjes!
We gingen nog even een laatste keer
naar Lazise en 's avonds koos Robin als verjaardagsmaaltijd een pizza!
Donderdagmorgen vertrokken we om 8.15
uur vanuit Peschiera richting Middelburg. We reden weer over de Brennerpas en
via de Fernpass. Om 22.15 uur stapten we weer thuis binnen!
Ciao Italia!! Tot volgend
jaar!
| 