Ecuador/Galapagos - 17 oktober t/m 13 november 2008

Ecuador/Galapagos

Dit jaar gaan we weer naar Zuid Amerika, niet georganiseerd maar met z'n viertjes. De bestemming wordt Ecuador met de Galapagos eilanden. We gaan samen met Rob en Annette en net zoals we in Vietnam gedaan hebben leggen we vooraf alle hotelletjes vast. Ook de boot op de Galapagos boeken vanaf hier.Het was nog best lastig om de Galapagos geboekt te krijgen. De offertes die we kregen waren steeds maar een paar dagen geldig. Als wij dan zelf alles op een rijtje hadden (werk/vluchten), dan waren ze al verlopen. Vroegen we dan weer prijs op dan kwam hetzelfde soms wel een paar honderd Euro p.p. duurder uit. De hotelletjes en de galaGagos hebben we geregeld via Vamonos (www.vamonos.nl) in Amsterdam. Zij maken gebruik van de de volgende lokale agenten: Ecuador vaste land, Andean Travel Company-Quito (www.andeantc.com) en voor de Galapagos: Golondrina Tours-Quito (website onbekend).

Vrijdag 17 oktober/zaterdag 18oktober Amsterdam - Quito
We vertrekken om 23.30 uur met KLM via Bonaire en Quiyaguil naar Quito. We ontmoeten Rob en Annette op schiphol. Via internet hebben ze onze boardingpassen al geprint. Het inchecken van de bagage en de paspoortconrole gaan verbazend snel. Op het vliegveld is het erg rustig. We winkelen wat, drinken een biertje en gaan dan aan boord. Het vliegtuig zit helemaal vol. We krijgen te eten en daarna probeer ik wat te slapen. Ik slaap wat maar voel me niet helemaal lekker. Na 9 uur vliegen landen we op Bonaire. Daar mogen we gelukkig even het vliegtuig uit. Als we terug komen in het vliegtuig is het niet vol. Ik neem 3 stoelen in beslag en slaap tot Guiyaquil, daarna voel ik me gelijk ook een stuk beter. Na Guiyaquil is het nog een uur vliegen naar Quito. De vulkanen komen net met de top boven de wolken uit, een mooi gezicht.
In Quito zijn we snel door de douane, ook de rugzakken komen snel en er staat iemand ons op te wachten om naar het hotel te brengen. In het busje krijgen we de vouchers van de hotels. We hadden ook een aantal busritten geregeld, daar krijgen we cash dollars voor in de plaats. Een beetje vreemd wel, maar goed dan regelen we gewoon alles zelf. We verblijven in hotel Viejo Cuba (Diego de almagro 1212, Quito - www.www.hotelviejacuba.com). Een heel leuk en schoon hotel. Het ligt net op de rand van Mariscal sucre. Op de hoek van de straat zit een koffietentje waar je 's avonds ook kunt eten en ze heerlijke koffie hebben. Iets verderop ligt een cubaans restaurant. Er zijn een paar kleine winkeltjes en een grote supermarkt. Voor meer toeristen moet je met een taxi de wijk verder in. We gaan eerst douchen en een paar uur slapen. Daarna gaan we koffiedrinken, iets eten en een beetje de omgeving van het hotel verkennen. Behalve de koffietent en het cubaanse restaurant zit hier niet zoveel. We checken even hoe het met Rob is, want die is in zijn bed blijven liggen. Hij blijft daar nog even en met zijn drieen nemen we een tax naar het oude centrum en laten ons bij de plaza grande afzetten. De hele rit kost $2,00 daar kun je nog eens een taxi voor nemen. We struinen zomaar wat door de straten rond de plaza grande. Op terras nemen we een biertje en om half 5 gaan we terug naar het hotel. Terug hebben we een taxi zonder meter en we komen tot een prijs van $3,00. In het hotel staat een computer met internet verbinding gratis ter beschikking voor de hotelgasten. Ik stuur snel even een berichtje weg dat we goed zijn aangekomen.

Zondag 19 oktober Quito
's Avonds bij het koffietentje gegeten. Om half 9 hebben we het helemaal gehad en gaan we slapen. Om 6 uur 's morgens klaar wakker. Voor het ontbijt een berichtje naar Vamonos gestuurd waar we de tickets en papieren voor de Galapagos eilanden gaan ontvangen, want die hebben we nog niet. Na het ontbijt gaan we met de taxi naar El Panecillo. De berg waar de maagd van Quito op staat. De taxi heeft geen meter en we spreken een prijs van $4,00 af. Het is best ver, dus we zijn niet miskocht. De chauffeur vraagt of hij moet wachten. Dat vinden we oke, maar ergens is er een (spaanse) communicatiestoring, want als we betalen rijdt hij weg. Vanaf de berg heb je een mooi uitzicht over de oude stad. Bij het beeld staan allerlei souvenirkraampjes. Voor $1,00 pp, mag je het beeld in, daarin hangen foto's van de bouw en ook vanaf hier is het uitzicht erg mooi. We zoeken en vinden een taxi die ons terugbrengt naar de oude stad. Op zondag is het centrum voor het verkeer afgesloten, de chauffeur zet ons dus zo dicht als mogelijk bij het centrum af. Er lopen heel veel mensen en op alle pleinen wordt muziek gemaakt en zijn er voorstellingen. We drinken eerst koffie. Het is best nog moeilijk om iets te vinden om te drinken. Terassen zijn er niet en er lopen ook niet echt veel toeristen rond. In een soort binnenpleintje op de Plaza Grande in de Gallerij tegenover de kerk zitten een paar koffietentjes en een restaurant. (voor het restaurant moet je de trap op). Na de koffie gaan we de stad verkennen. We volgen de wandelroute die in de lonely planet staat. Het stuk door de oude stad is erg leuk. Op de pleinen blijven we hangen om muziek te luisteren en mensen te kijken. Het stuk door de nieuwe stad vinden we minder en we besluiten een taxi terug naar de oude stad te nemen.
We lunchen in cafe de Fraile (aanrader). En net als we zitten barst er een bui regen los, als we klaar zijn is het ook weer droog. We lopen naar de kathedraal die we beklimmen. Ik haak bij als we bij een eng en glad laddertje aankomen. De rest gaat door en Rob en Rogier gaan zover ze kunnen/mogen. Met een taxi terug naar het hotel. Het vervoer met de taxi's werkt erg makkelijk. Er rijden er ook heel veel. Soms moet je even naar een wat drukkere straat lopen, maar langer dan 5 minuten hoef je nooit te wachten. Wel opletten dat ze de meter aanzetten of dat je een prijs afspreekt.
's Avonds eten we in het Cubaanse restaurant La Bodeguita de Cuba, waar we door een regenbui naar toe rennen. De kaart is net even anders, maar het eten is erg lekker. Om 9 uur hebben we het weer gehad en gaan we slapen.

Maandag 20 oktober Quito - Mitad del Mundo
Eerst onze e-mail gecheckt en volgens Vamonos worden de tickets hier in het hotel afgegeven. Bij de receptie nagevraagd, maar ze zijn er nog niet. De receptioniste wist wel dat er wat afgeleverd zou worden. We nemen een taxi naar het busstation vanwaar we de bus naar de evenaar kunnen nemen. Dat is best een stukje, maar kost ons niet meer dan $4,00 met de meter. We zouden ook de trollybus naar het busstation kunnen nemen, maar dit wordt niet aangeraden ivm zakkenrollers en waarom zouden we voor dit geld het risico nemen. Later horen we van best wat reizigers dat ze inderdaad ook echt gerold zijn in de trollybus. Op de terminal moeten we eerst 10 cent terminaltax betalen en dan zoeken we de bus op. Er staat met koeienletters Mitad del Mundo op dus dat kan niet missen. We hoeven vooraf geen kaartje te kopen. Ze komen in de bus langs om het geld te innen, $ 1,60 voor z'n vieren en ze zeggen ook waar we eruit moeten.
We lopen richting de evenaar. Het is een heel complex met winkeltjes, restaurantjes en musea. Je moet ook iets entree betalen. Het is erg rustig en we lopen eerst naar de evenaar. Toch wel apart om daar op te staan. We hebben alle tijd om foto's te nemen. We bezoeken het etnografisch museum en daarna gaan we wat drinken, struinen door de winkeltjes, bezoeken nog een paar andere musea en gaan lunchen. Om half 3 hebben we het allemaal wel gezien en we lopen terug naar de weg om een bus terug naar Quito te nemen. We zien van veraf een bus aankomen en schijnbaar zien ze aan ons dat we naar Quito moeten dus ze roepen dat we mee kunnen. Vanaf het busstation nemen we weer een taxi terug naar het hotel. Daar zijn nog geen tickets en ik bel met Goldrina. Ze zijn al dicht dus ik bel het 24uurs nummer. Daarop krijg ik iemand aan de lijn die op vakantie is. Ik geef er eigenlijk niet zoveel om dan hadden ze ons dit nummer maar niet als 24 uurs nummers moeten geven. Het meisje gaat wel regelen dat de tickets geprint worden. Ik mail ook weer met Vamonos dat ze ook contact op moeten nemen. Over 4 dagen zijn we weer hier en dan willen we graag de papieren hebben. Het is toch een fijner gevoel dan te wachten tot in Quiyaquil, als daar wat fout gaat, kunnen we niet zoveel meer doen.
We drinken een cocktail bij "onze" koffietent en beraden dan waar we willen eten. In de lonely planet vinden we een italiaans restaurant (la Briciola) wat goed staat aangeschreven en niet te ver weg. We nemen een taxi en spreken een prijs af en dan begint het grote zoeken. De weg wordt al snel gevonden, maar het restaurant niet, ook niet als we de weg al een paar maal op en neer zijn gereden. De weg is doodstil en er loopt of rijdt verder niets of niemand. Het is ook niet aantrekkelijk om uit te stappen en dat doen we dan ook niet. De chauffeur is het al helemaal zat en dan zien we het restaurant gelukkig liggen. Het is best chique en wij stappen in onze afritsbroeken op onze bergschoen naar binnen. Maar we worden vriendelijk ontvangen en het eten is overheerlijk.

Dinsdag 21 oktober Quito - Cotopaxi N.P.
Vandaag gaan we voor het eerst "echt" met de bus. Om 9 uur nemen we een taxi naar het hoofdbusstation in de buurt van de oude stad (andere dan naar mitad del mundo). Daar aangekomen hebben we geen idee welke kant we op moeten. Een bewaker ziet ons verward om ons heen kijken en loopt voor om ons de weg te wijzen. We roepen waar we naar toe moeten en hebben geen tijd meer om kaartjes te kopen. De bus is al vertrokken en we moeten achter een man aanrennen die ons via de achterdeur nog de bus in kan loodsen. De rugzakken gaan onderin en wij zoeken een plaatsje in de bus. Het duurt nog best lang voor we echt de stad uit zijn. Als we stoppen komen er allerlei verkopers de bus in. Ze proberen drinken, eten, telefoonkaarten en wat al niet meer aan ons te slijten. De bijrijder komt de kaartjes verkopen. Voor $6,00 met zijn vieren rijden we naar Cotopaxi. We vragen of ze willen stoppen bij ingang "El Chasqui" van het Nationaal Park. Ik had dit op een kaartje gezet met eronder in spaans of hij ons wilde waarschuwen als we daar waren en dat werkte prima. Na anderhalf uur worden we aan de kant van de Panamerican highway uit de bus gezet. Gelukkig staat er een groot bord met Hotel Cuello de Luna (Panamericana sur km 65, Cotopaxi - www.cuellodeluna.com) langs de weg met een pijl naar welke kant we moeten, anders hadden we het niet geweten. Het is nog ongeveer anderhalve km lopen. We doen de rugzakken op en beginnen te lopen. Op een gegeven moment kunnen we links of rechts. We denken rechts maar twijfelen. Er is een boerderijtje en daar lopen Annette en ik naar toe om het te vragen. Voor we er zijn komt er een pickup truck langs en het begint te regenen. We vragen hem naar het hotel en hij wijst rechts en dan op zijn truck. Hij wil ons brengen en daar zeggen we geen nee tegen. We laden de rugzakken in de bak en gaan er zelf bij staan en zo rijden we naar het hotel. Het is nog best een stuk naar het hotel dus we zijn blij met onze lift. We geven de chauffeur twee dollar als we er zijn en dat schijnt genoeg te zijn want hij neemt vriendelijk afscheid van ons.
Als we in willen checken horen we gelijk dat er een grande problema is. We denken dat er geen kamers voor ons zijn, maar dat is gelukkig niet zo. Er is geen water en geen stroom, ze hopen dat het vanmiddag nog wordt opgelost. We drinken koffie, zitten even bij de open haard en gaan dan de omgeving verkennen. Eerst gaan we bij het uitgaan van het hotel rechts, maar daar is niet zoveel te zien. Daarna lopen we terug naar de weg en naar het dorpje waar we uit de bus zijn gestapt. We zien nu ook waar we morgen naar toe willen, naar de refuge op de cotopaxi. En in het dorpje is een hotel/cafe waar we wat gaan drinken voor we terug lopen naar het hotel. Terug in het hotel zitten daar een nederlands en amerikaans stel die vandaag het nationaal park in zijn geweest. Zij vertellen wat ze hebben gedaan. Eerst rond een meer gelopen, naar de refuge gelopen en daarna naar een museum. Ze zijn erg enthousiast en voor $ 25,oo pp boeken we, in het hotel, een jeep, zonder gids om dit morgen ook te gaan doen.
Ondertussen is er wel stroom in het hotel, maar nog geen water. We pakken alvast voor morgen, want volgens de Nederlanders wordt het erg koud. Daarna gaan we terug naar het restaurant waar we bij de open haard kunnen zitten. In onze slaapkamer is ook een klein haardje, maar het ruikt nu al heel erg naar rook zonder dat deze aan is, dus we laten hem maar uit. Op het bed liggen een heleboel dekens, we vertrouwen er maar op dat het genoeg is om vannacht warm te blijven. Omdat we overal ver vanaf zitten moeten we wel in het hotel eten. Er staat een heel menu om uit te kiezen op een bord aan de wand, maar we hebben weinig keuze. Zodra we gaan zitten krijgen we een groentesoep voor onze neus, gevolgd door een kippenpoot met rijst, bietensalade en gebakken banaan met als dessert een schaaltje vruchten uit blik. Maar het smaakt allemaal prima. Om 9 uur gaan we naar onze kamer, het is niet heel warm maar ook niet superkoud en de dekens houden ons goed warm 's nachts.

Woensdag 22 oktober Cotopaxi N.P.
Om half 8 ontbijt met roerei en om 8 uur in de jeep. We stoppen eerst in het dorp om water te kopen en dan rijden we naar de ingang van het park. Daar moeten we $10,00 pp entree betalen. Bij de ingang staan allerlei souvenirs kraampjes. Het is inderdaad best koud en we hebben geen muts of zo bij. Voor $10,00 kopen we 2 wollen mutsen en 2 paar handschoen, nu te gebruiken en ook gelijk een leuk souvenir. Ook gaan we nog snel naar de wc en dan vertrekken we het park in. Na even te hebben gereden zien we een meertje liggen. Je kunt hierom heen lopen en dat willen we wel. Als we de jeep uitstappen voelen we direct de koude wind en we trekken alles aan wat we bij hebben (incl. muts en handschoenen). De wandeling rond het meer is mooi, niet ver en vlak en een aanrader. Op het eind moeten we een riviertje oversteken. Er liggen stapstenen, maar die zijn nogal wankel. De chauffeur gooit stokken naar ons toe en daarmee gaat het een stuk makkelijker. Ondertussen heeft de cotopaxi zich een klein stukje bloot gegeven. Wat een berg en het is onze volgende bestemming. We rijden naar de parkeerplaats op 4500 m en moeten vandaar 300 meter stijgen om bij de refugio te komen. We beginnen te lopen, heel langzaam. We hebben niet alleen last van de hoogte maar ook van de ondergrond die uit een soort van los zand/grind bestaat. Langzaam stijgen we zo om de 30 m stoppend om op adem te komen. Het weer werkt mee. Het waait wel hard, maar het is ook droog. Op een gegeven moment is zelfs de top van de Cotapaxi even te zien. Na iets meer dan een uur lopen zijn we bij de berghut waar we warme chocolademelk drinken. We ontmoeten hier ook 2 nederlanders die de top gaan beklimmen. Ze blijven overdag hier en beginnen s avonds om 11 uur te lopen naar de top. Ze doen hier zo'n 6 uur over en het doel is om de zonopkomst te zien vanaf de top. Wij zijn op onze top en na de chocolademelk gaan we weer naar beneden, waar we in no time zijn. Het uitzicht is wel heel mooi vanaf de berg. In de verte zien we wel hele donkere wolken aankomen, dus er zit wel een weersverandering in. Als we niet heel lang in de jeep zitten begint het inderdaad te regenen en niet zozachtjes ook. We hebben een lunchpakket meegenomen uit het hotel en gaan dit bij het museum opeten. Het regent daar zo hard dat we maar in de jeep blijven zitten en gaan eten. De chauffeur wordt wat onrustig. Op de heenweg zijn we door een rivier gereden en hij is bang dat deze te hoog gaat worden door de regen. We besluiten om het museum maar het museum te laten en rijden terug het park uit.
Morgen willen we naar de dierenmarkt in Sasquilli en we onderhandelen hierover met de chauffeur. We komen een prijs van $10,00 pp overeen en worden morgenochtend om half 8 bij het hotel opgehaald. Na de markt terug naar het hotel en dan naar de weg waar de bus langs komt. Terug in het hotel gaan we lekker bij de haard zitten. 's Avonds hebben we weer een 3-gangen menu in razendtempo en zeer Nederlands met een karbonaatje, brocolli en gekookte aardappelen.

Donderdag 23 oktober Cotopaxi N.P. - Sasquilli - Peguche (Otavalo)
Het regent vanmorgen, maar Patricio verzekerd ons dat het in Sasquilli droog is. We vertrekken om half 8 en zijn toch zeker een half uur onderweg voor we er zijn. En hij heeft gelijk het is droog in Sasquilli. Er zijn verschillende markten in de stad. Wij willen eerst naar de dierenmarkt. We lopen eerst naar de varkens. De boeren en boerinnen staan hier met een of een paar varkens die ze te koop aanbieden. De meeste varkens lopen aan de riem en de andere staan vast aan de wagen of staan erin. Er wordt veel onderhandeld en het is mooi om te zien. Ze geven er niet veel om dat wij er rond lopen en fotograferen. Er lopen trouwens toch niet veel toeristen. Na de varkens, gaan we naar de schapen en de lama's en tenslotte naar de koeien. Overal staan ook eettentjes en het is een drukte van belang. Ook wordt er iets van gras of riet verkocht. We komen er niet achter wat het doel ervan is. Na een uurtje rondstruien gaan we naar de groente en fruitmarkt. Ook leuk en mooi, maar de dierenmarkt was toch wel het hoogtepunt. Na ook nog wat door het dorp zelf te hebben gelopen gaan we terug naar het hotel. We drinken koffie en rijden met onze spullen naar de weg.
Volgens Patricio (chauffeur) is er een rechtstreekse bus naar Otavalo. Dat zou wel schelen want dan hoeven we niet eerst naar Quito te rijden. Hij blijft samen met ons opletten of hij langs komt. Bussen naar Quito komen er bij bosjes langs maar geen naar Otavalo (ibarra). Na bellen blijkt er maar een langs te komen, zo rond 12 uur. Als hij om half 1 eindelijk langskomt, rijdt hij voorbij zonder te stoppen ons perplexed aan de kant van de weg achterlatend. Hebben we anderhalf uur voor niet uitlaatgassen in staan ademen en we hadden al in Quito kunnen zijn. We nemen de eerst volgende bus naar Quito en staan anderhalf uur later op het busstation daar. Daar hebben we nauweliijks tijd om naar de wc te gaan voor we in de volgende bus naar Otavalo worden gepropt. Het is een mooie weg naar Otavalo door de bergen en we doen er 2,5 uur over voor we er zijn.
We hebben een hotel in Peguche, een dorpje in de buurt van Otavalo. We nemen een taxi en worden hier voor het eerst echt afgezet. We moeten $10,00 betalen de duurste taxi van heel Ecuador, voor een ritje van nog geen 10 minuten. Omdat we niet wisten dat het zo dicht bij was, zijn we met de prijs akkoord gegaan. Normaal betaal je $2,00. We stoppen onderweg bij een betaalautomaat zodat er geld gepint kan worden. Dan gaan we naar hotel Aya Huma (www.ayahuma.com). Als we het hotel zien zijn we er gelijk helemaal weg van. Wat een mooi hotel, mooie omgeving en fantastische sfeer. Het hotel bestaat uit twee delen, een deel met de kamers en de receptie en een ander gebouw met het restaurant. Een spoorlijn loopt tussen de twee delen, er rijdt geen trein meer. De eigenaresse is een Nederlandse. We leggen de rugzakken in de kamers en gaan terug naar het terras om een biertje te drinken en te kijken wat er allemaal over de spoorlijn, die nu als voetpad gebruikt wordt, langs komt.
Om half 8 gaan we eten en ook het restaurant is fantastisch. Veel keuze en heel sfeervol aangekleed. We krijgen een heerlijk welkomsdrankje. Na het eten drinken we bij de open haard nog een glaasje wijn.

Vrijdag 24 oktober Peguche (Otavalo) - Laguna de Cuicocha
Al vroeg wakker en met een boekje op het terras gaan zitten OM Peguche te zien ontwaken. Na een poosje komt Rogier ook en die heeft zijn fototoestel meegenomen. De ochtend verloopt heel rustig en harmonieus tot Rogier in een hondedrol gaat staan, toen was de rust snel verdwenen. We krijgen een heerlijk ontbijtje met kaas, broodjes, honing, eieren, koffie en een vers vruchtensapje. Mieke komt vragen of we al plannen hebben en of we anders geinteresseerd zijn in suggesties. Dat zijn we! Ze raadt aan om naar Laguna de Cuicocha te gaan. Een kratermeer met twee eilandjes op ongeveer een half uur rijden. Je kan er in zo'n 5 uur omheen lopen, maar ook al zouden we zomaar een stukje lopen dan is het nog de moeite waard. We besluiten ernaar toe te gaan en Mieke regelt een taxi voor $10,00. Het is best een stuk rijden, het meer ligt in een Nationaal park en we moeten $1,00 entree betalen. We worden bij een restaurantje afgezet. Er staan daar ook wat souvenirsstalletjes en ik kan het niet nalaten om even te gaan shoppen. Dan gaan we wandelen. We lopen naar het begin van het pad en krijgen gezelschap van een gezelllige witte hond. Het eerste stuk van het pad steigt nogal maar we doen het op het gemak en stoppen als we dat nodig vinden. Het uitzicht is prachtig. Je kan goed zien dat het meer de krater van een vulkaan is. Het water is mooi diepblauw water omringd door de groene kraterranden. In het midden liggen twee eilanden, maar vanaf de zijde dat wij kijken lijkt het er maar een. Als we een uur gelopen hebben besluiten we om heel de ronde te gaan doen. Veel hebben we niet bij. Iets meer dan een halve liter water pp, wat sultana's, twee zakjes chips en druivensuiker, maar we gaan ervoor. De eerste twee en een half uur zijn we steeds aan het klimmen. Af en toe wel een stukje vlak, maar het grootste stuk gaat omhoog. In de verte zien we steeds het uitzichtpunt in de vorm van een soort prieel staan. We schatten in dat dat ongeveer op de helft van de wandeling ligt. De wandeling blijft mooi en de hond is ook nog steeds bij ons. Rusten wij uit dan gaat hij ook lekker even liggen. Bij het prieel aangekomen kun je goed zien dat er inderdaad twee eilanden in het meer liggen, maar ze liggen wel erg dicht tegen elkaar aan. Hier komen we ook twee andere wandelaars tegen. Twee meiden die van de andere kant komen. Ze zien er erg verhit uit en zijn dan ook al 4 uur aan het lopen. Ook zij zijn hier op het hoogste punt. Maar hun route (met de klok mee) is denken we toch wel zwaarder omdat hij naar ons gevoel steiler klimt. (Onze kant klom lang maar geleidelijker). Ook wij gaan nu meestal bergafwaarts, al komen we ook nog wel eens een venijnig klimmetje tegen. We lopen nu ook niet meer zo op de kam van de krater, maar meer door weilanden. Af en toe wordt het pad verspert door een paard of een koe. Het laatste stuk terug naar het restaurant in het NP gaat over een zandweg. Als we er niet al te lang op lopen rijdt een pickup truck ons voorbij, die vraagt of we mee willen. Nou ja graag, we hebben 5 uur gelopen en dat is wel genoeg. We zijn om half 11 vertrokken, om 11 uur gaan lopen en het is half 5 als we opgepikt worden. De truck zet ons af in Cotachi, daar wilden we ook al naar toe dus dat is handig. We gaan eerst naar een restaurantje om wat te eten en te drinken. Cotachi staat bekend om zijn leer. We gaan nog even winkeltjes kijken maar kunnen niet echt iets moois vinden. Het stadje is wel erg mooi, maar we lopen er niet zo lang door (want dat hadden we eigenlijk al wel genoeg gedaan vandaag). We nemen een taxi terug naar het hotel. 's Avonds eten we weer lekker in het hotel van het restaurant. Een paar kinderen uit de buurt komt een dans voorstelling geven.

Zaterdag 25 oktober Peguche (Otavalo) - Quito
Vandaag gaan we naar de (toeristen)markt in Otavalo. We laten de taxi ons afzetten bij de Plaza del poncho's en dan zijn we in shoppingparadise. Ondanks alle adviezen eerst rond te kijken en prijzen te vergelijken bezwijken we al bij het derde kraampje. Ik voor de sjaals en Annette voor kettingen. Kraampjes en kraampjes zover je kan kijken. Sjaals, kettingen, dekens, mutsen, schilderijtjes, tasjes, bordjes, t-shirts, armbanden, allemaal hele leuke dingen. Het is nog niet zo druk als we verwacht hadden, al zien we na een uur de eerst bussen aankomen en daarna wordt het inderdaad wel drukker op de markt. Ik koop nog een typisch masker van deze streek. Het is gebreid van wol, de kinderen die gisteren de dansvoorstelling gaven hadden ze op. Verder kopen we nog t-shirts en een tasje. Er is gewoon zoveel dat je het bijna niet kunt overzien. En we willen ook niet al te veel nemen want dat moeten we nog drie weken meeslepen. Om een uur of 12 hebben we het shoppen wel gehad en zoeken we een restaurantje op. We gaan bij de texmex zitten een mexicaans restaurantje en we eten een heerlijke Borrito. Met de taxi weer terug naar het hotel om onze spullen te pakken. We rekenen af en nemen afscheid van Mieke en haar mooie hotel. Dit is de enige keer dat ik ergens nog wel een extra dagje/nachtje had willen blijven. De omgeving is mooi, het hotel heerlijk en er is genoeg te zien. Maar we gaan door en nemen de taxi naar het busstation en gaan terug naar Quito. Als we het busstation oplopen worden we direct in de bus gepropt. 2 uur later en $8,00 lichter staan we weer op het busstation in Quito. We stappen net iets te snel uit en moeten nu even zoeken naar een taxi (of eigenlijk meer hoe we het busstation uit komen). De eerste taxi weigert zijn meter te gebruiken, maar een halve minuut later hebben we een taxi met meter en 15 minuten later zijn we weer terug in Hotel Viejo Cuba.
Daar krijgen we onze tickets en vouchers voor de Galapagos eilanden, dus dat is nu gelukkig ook geregeld. 's Avonds eten we weer in het cubaanse restaurant Bodegas de Cuba. We hebben geen zin om ergens met een taxi naar toe te gaan. En leek de eerste keer de kaart wat vreemd, nu kunnen we ineens wel goed kiezen, misschien waren we de vorige keer nog wat kieskeurig. We hebben een soort van stoofvlees met tomaten en giga veel knoflook, heerlijk.

Zondag 26 oktober Quito - Tena - Ahuano (jungle)
Om 8 uur staan we startklaar. Er staat een taxi voor het hotel, we vergeten een prijs af te spreken en de meter aan te laten zetten en moeten dus onderweg genoegen nemen met een rit die $5,00 gaat kosten. Op het busstation zien we bij een van de loketjes Tena 8.20 staan en daar lopen we naar toe. We worden onderweg door allerlei proppers aangesproken, maar die negeren we. Voor $24,00 reizen we met zijn vieren naar Tena en we krijgen nog een piepklein lunchpakketje mee ook. We lopen naar de bussen en moeten nog even wachten. Ze willen onze rugzakken al in de bus leggen, maar er is verwarring over met welke bus we nu eigenlijk in moeten. We gaan het vrouwtje halen dat ons de kaartjes heeft gekocht en dan blijken de mannen van de bus gelijk te hebben en kunnen we de bus in. We zitten op de voorste stoelen en hebben een mooi uitzicht naar voren. De weg is mooi en gaat dwars door de Andes. Hij is afwisselend verhard en onverhard. Onderweg worden nog passagiers opgehaald, maar er wordt niet zoveel gestopt als gisteren. Ergens halfverwege begint het te regenen en het houdt verlopig niet meer op. In de bus horen we steeds een liedje wat lekker in het gehoor ligt. Ik vraag aan de bijrijder hoe het heet. Hoe het liedje heet kom ik niet achter, maar we weten nu wel dat Marisela de zangeres is. Om tien over 1 komen we aan in Tena. We hebben even hulp nodig met het vinden van de bus verder de jungle in naar bestemming la punta of eigenlijk naar Ahuano, want dat wordt steeds gezegd. Ahuano is het dorpje aan het eind van de weg aan de overkant van de rivier. We kopen het kaartje en kunnen de rugzakken in het kantoortje laten liggen. We gaan voor het kantoortje op de stoep zitten en kijken wat zich allemaal op straat afspeelt. Dat verveelt niet gauw. Na een poosje wijzen ze op de bus en we halen onze rugzakken en gaan in de bus zitten. Daar blijkt dat we gereserveerde stoelen hebben en we zitten verkeerd. Het gaat even goed, maar de bus wordt steeds voller en iemand eist zijn stoel op. Na een kleine stoelendans zitten we goed. Het is een erg drukke bus, veel boeren uit de omgeving komen met machetes van zo'n halve meter de bus in en dat is toch wel even raar. Ze hebben veel belangstelling voor ons en dan is het jammer dat ik niet wat meer spaans praat. Met handen en voeten proberen we een gesprek te voeren. De bus wordt prop en prop vol en de weg gaat nu echt door de jungle. Na een uurtje rijden is daar de rivier en het eindpunt van de bus. De bus is ondertussen bijna leeg. Er loopt een bootsman rond met een t-shirt van Casa del Suizo. Voor $7,50 brengt hij ons naar het hotel met zijn boot. Voor we in de boot stappen worden we door iemand geregistreerd, die met zijn porto aan het hotel doorgeeft dat we eraan komen. Na een minuut of 10 varen zien we het hotel prachtig liggen langs de rivier. Het is echt veel luxer dan we hadden geboekt/gedacht. We zouden eerst in Cotacocha zitten, maar zijn hier naar overgeboekt. Prima hoor. We hebben kamers naast elkaar met zicht over de rivier, een groot balkon met stoelen en een hangmat. In de bar gaan we een biertje drinken en 's avonds eten we in het hotel (kan ook niet anders). Geen menukaart, maar een buffet. Na het eten moeten we kiezen welke excursies we morgen willen doen. Vanaf Schiphol hebben we nog een paar flesjes drank meegenomen. Op het balkon maken we de flessen open en zitten we nog een poosje gezellig te borrelen.

Maandag 27 oktober Ahuano (jungle)
Om 9 uur staat onze gids klaar voor de eerste excursie. We hebben er zelfs twee, een engelstalig (heel handig) en een Spaanstalige. Er gaan nog 3 andere mensen mee. Eerst mogen we een stel kaplaarzen uitzoeken en met die aan kunnen we aan boord van de kano. We varen wel 20 meter voor we weer aanleggen. De gidsen gaan balken inladen voor het vlot. Vanmorgen gaan we een wandeling door de jungle maken en als we terug komen bouwen we een vlot waarmee we terugvaren naar het hotel. De wandeling is erg interessant. We krijgen veel uitleg over de planten die er groeien en de insecten die we zien. We eten citroenmieren en glibberen verder over het modderige pad. Dan moeten we een kloof oversteken dmv een soort kabelbaan. Een voor een moeten we in een metalen kooitje gaan zitten en worden we naar de overkant "geslingerd". Dan wordt de tocht iets "avontuurlijker" als we over een aantal wankele bamboebruggetjes moeten lopen. We gaan liaanslingeren. De liaan is wel vervangen door een gewoon touw, maar dat mag de pret niet drukken. De wandeling begon in secundair oerwoud (nog niet zo oud met kleinere bomen en veel begroeiing op de grond) en we lopen naar het primaire oerwoud (grote bomen, minder begroeiing op de grond). Op het hoogste punt hebben we een kleine pauze. We lopen weer terug naar de rivier waar we weer in de boten stappen. Aan de overkant van de rivier gaan we (nou ja we, de gidsen eigenlijk) het vlot bouwen. Ik heb wel mijn badpak aan, maar besluit alleen de pijpen van mijn broek af te ritsen en mijn laarsen uit te doen. Ik voel er niet zoveel voor om in padpak op het vlot te gaan. Als het vlot klaar is kunnen we plaatsnemem. We moeten zitten. We hebben een roeispaan en om de beurt peddelen we een stukje. Het is eigenlijk meer sturen want door de stroming gaan we vanzelf vooruit. Het is wel leuk om zo terug te gaan naar het hotel. Een van de gidsen zit op het vlot en de andere volgt in de normale boot. Na 3 kwartier zijn we weer terug bij het hotel. Voor de middagexcursie gaan we nog even zwemmen en om 3 uur staan we weer klaar voor de rest van het programma. We zijn nu met z'n vieren en gaan een "traditioneel" dorpje bezoeken. Het is wel leuk, maar eigenlijk is het een en al commercie. Overal horen en zien we wat en worden we geacht wat te kopen. Ach ipv alleen een fooi hebben we er nu een souvenir voor terug. Maar dit vooruit lopend. We varen naar een eilandje in de rivier. We krijgen uitleg over de planten die er groeien en bij Annette en mij wordt op onze wangen een tekening gemaakt met het sap uit een vrucht. Voor de bewoners hebben deze tekeningen een betekenis. We gaan een huisje binnen. Er zitten een vrouw en een paar kinderen op ons te wachten. We mogen gaan zitten. Ze zijn op veel mensen berekend want er staan veel bankjes.We krijgen uitleg over hoe de mensen hier wonen en hoe chica (lokaal bier) wordt gemaakt. Dit bier mogen we ook proeven. We nemen een slokje uit de enorme kop (halve kalabas) wat we krijgen en geven het terug aan de gids. Die vertelt dat als we dit vroeger hadden gedaan dit niet beleefd was. De gast wordt geacht uit beleefdheid de kalabas helemaal leeg te drinken. Nu weten ze dat toeristen dit niet doen. Wij ook niet want we willen liever gezond blijven, maar de gids redt ons en drinkt de rest van het glas leeg. Na de uitleg komen de kinderen met kettingen langs. Deze zijn best mooi en gemaakt van zaden die ze in het oerwoud vinden. In plaats van een fooi kopen we een aantal van deze kettingen. Buiten mogen met de blaaspijp gaan schieten. Dat valt nog niet mee met een pijp van twee meter. Vooral Annette heeft een heel bijzondere techniek. ALs we dit allemaal gedaan hebben (wat wel heel leuk was) gaan we naar het volgende dorp. Het is het dorp wat achter ons hotel ligt. We zien hoe keramiek gemaakt wordt en hoe er houtsnijwerk gemaakt wordt en ook hier kunnen we uiteraard weer wat kopen (wat we ook doen). Dan zijn we het ook wel beu, maar het houtsnijwerk is de laatste excursie van vandaag en we lopen terug naar het hotel. Daar gaan we wat drinken en het is nogal gezellig en het is dan ook al 7 uur voor we weer opstaan om ons klaar te gaan maken voor het diner.

Dinsdag 28 oktober Ahuano (jungle)
De excursies die we gisteren niet gedaan hebben doen we vandaag. Vanmorgen gaan we naar Amazoonica, een opvangcentrum voor dieren wat voornamelijk draait op vrijwilligers. We worden rondgeleid door een duits meisje wat hier net een paar weken zit, we zijn haar eerste groep(je) en in het begin is ze erg zenuwachtig. Maar ze doet het heel goed en als snel is ze meer op haar gemak. We zien doodshoofdaapjes (aapje van Pipi langkous) en wolaapjes, capibara's, papegaaien, toekans en nog vanalles. De bedoeling is dat de meeste dieren na verzorging weer terug gezet worden in de natuur. Na amazoonica gaan we tuben. Het is erg warm en zonnig, we kleden ons om en smeren ons in en krijgen dan allemaal een autoband en dan gaan we de rivier op. Eerst gaat het heel rustig, maar we weten dat er een paar stroomversnelling aankomen. Dit is heel erg gaaf om te doen, zeker in de stroomversnellingen. Tussen de stroomversnelling dobberen we op het gemakje de rivier af. Dat is wel relaxed, maar het leukste is als het wat sneller gaat. Na ongeveer een half uur worden we alle 4 weer opgevist. We worden als het ware in de boot getakeld. Je moet je benen over de rand van de boot leggen. Een hand aan een steun en met de andere hand worden we door de gids naar binnen getrokken. Het gaat verrassend soepel. 's Middags gaan we weer het dorp in naar een touwmaker (ook hier weer kopen) en de vlindertuin. In de vlindertuin zien we hele cyclus van de vlinder van ei, rups, pop tot vlinder en zien we allerlei vlinders. Het is best leuk allemaal, maar niet echt heel spectaculair. We vragen de gids of hij voor morgen de boot voor ons kan reserveren. Hij is de enige in het hotel die redelijk Engels spreekt. We moeten de bus van 8 uur hebben en dus de boot rond half 8. We vragen hoeveel het kost en hij is verbaasd dat we op de heenweg hebben moeten betalen. Hij gaat de boot regelen en we horen dan dat we het geld van de heenweg terugkrijgen. Omdat we vooraf gereserveerd hadden zat dat in de prijs inbegrepen. Rogier heeft twee vuurrode plekken op zijn bovenbenen, verbrand in de tube.

Woensdag 29 oktober Ahuano (jungle) - Banos
Vandaag vertrekken we uit de jungle. Het waren leuke dagen en een goed concept zo met de excursies. De leukste waren die in de morgen (junglewandeltocht & vlotbouwen en amazoonica & tubing). Die in de middag zijn wel aardig maar niet echt speciaal. We hebben wel erg veel gelachen met het blaaspijp schieten. Om half 8 ligt ons bootje klaar. Het heeft vannacht ontzettend veel geregend en dat is goed te zien aan de rivier. Deze is een heel stuk hoger en er drijft ook ontzettend veel hout in. Bij de bus worden we verwacht. De rugzakken moeten mee naar binnen en de bus is al zo vol dat we de laatste plaatjes verspreid over de bus hebben. Ik zit op de achterste bank. Rogier zit van voren op het plateau bij de rugzakken. Rob maakt plaats voor een moeder met kind en staat heel de reis. Annette zit vanvoren met een man op haar leuning die aan het eind van de reis bijna op haar schoot zit. Naast mij zit een jongetje wat halfverwege in slaap valt en half op mijn schoot ligt. Na een uur zijn we in Tena, waar we eerst kaartjes gaan kopen voor de bus naar Banos. We moeten een uur wachten voor deze vertrekt. Annette en ik gaan inkopen doen voor de lunch en Rob en Rogier blijven in het busstation. Om kwart over 10 vertrekken we. De weg is gedeeltelijk verhard en onverhard en erg mooi. Hij gaat dwars door de bergen en het laatste uur zien we geregeld watervallen. Om twee uur stoppen we in een plaatsje en we moeten er uit, want dit is Banos. We zijn helemaal in de war, want we dachten nog minstens een uur langer in de bus te moeten zitten en kunnen niet geloven dat we er al zijn. Maar het is toch wel zo. Met de taxi gaan we naar het hotel. We zitten in hotel monte Selva. Ik ga geen adres geven, want dit hotel is vergane glorie en niet bijzonder goed. Er zijn veel leuker hotelletje in Banos dan dit (bijv Posada del Arte). We zijn de enige gasten, ze zijn bij de receptie niet zo vriendelijk. We zitten twee hoog, maar de kamers zijn redelijk ruim en redelijk schoon. We gaan in het stadje lunchen en komen terecht bij een tentje met Deense eigenaresse, die erg opdringerig is. Ze wil ons perse smoothies verkopen, maar we willen koffie. Haar sandwiches zijn volgens haar de beste uit de stad. Voor we zelfs maar een hap of een slok hebben genomen wil ze al weten wat we ervan vinden. Je zou er bijna bang van worden (het smaaktje overigens wel lekker). Na de lunch lopen we eerst terug naar het hotel om meer kleding want het is fris geworden en dan gaan we het stadje verkennen. Leuk, gezellig, toeristisch. We kopen de cd van marisela, winkeltjes genoeg hier dus we kijken winkeltjes. We drinken een biertje op terras en gaan dan naar het hotel. We willen de was uitzoeken. Dicht bij het hotel hebben we een laundry-service gezien die de was doet voor $0,80 per kg droog wasgoed. We brengen het wasgoed weg en lopen direct door naar het stadje op zoek naar een leuk restaurantje. Die zitten er genoeg in Banos. We komen terecht bij Pepos. Klein, gezellig en het eten is goed en lekker.

Donderdag 30 oktober Banos
We ontbijten in het hotel (inbegrepen). We zijn de enige gasten en het ontbijt is zo slecht dat we besluiten hier morgen niet te gaan eten. Ons plan voor vandaag is om Banos door de bergen te lopen. Eerst gaan we normale koffie drinken in het stadje. Dan zoeken we het begin van de wandeling, die totaal aan de andere kant van het stadje blijkt te liggen dan waar wij dachten dat hij begon. We kopen wat eten en drinken voor onderweg. We weten nu waar we moeten zijn en hebben het begin van de wandeling dan snel gevonden. Eerst gaan we bergop. Er zijn twee paden naar de maagd van Banos. De ene over een "gewoon" pad en de ander via de trappen. We volgen het gewone pad. Dit klimt ook behoorlijk. Op een gegeven moment zijn we op de hoogte van de maagd gekomen en kunnen we een paadje links ernaar toe volgen. Als we er geweest zijn lopen we dit stukje weer terug en volgen het pad met het bordje cafe de Ciello nog 1,5 km. We lopen steeds boven Banos en hebben een mooi uitzicht. Het pad steigt en daalt nu niet meer zo sterk. We komen langs een wit groot kruis. Dit konden we vanuit ons hotel goed zien. Over de anderhalve km naar het cafe doen we toch meer dan een uur. Het is half een als we eraan komen en het gaat om een uur open. We besluiten te wachten tot het open gaat en dat is een goede keus. Het cafe heeft grote ramen en kijkt helemaal over banos uit en het eten is er ook nog eens heerlijk. Na het eten lopen we weer verder richting uitkijkpunt bella vista waar een groot verlicht kruis staat. Vandaar zouden we terug naar de stad kunnen lopen. Alleen kunnen we weer het pad niet vinden. Als Rogier bijna opgegeten is door een grote hond omdat hij het pad dacht te hebben gevonden, maar dit naar een boerderij liep, besluiten we maar terug te gaan. Vanaf het cafe een stukje terug stond een bordje Banos aangegeven en dat pad gaan we nu maar volgen. Terug in Banos gaan we eerst een biertje drinken. 's Avonds eten we bij Mama Inez, een heerlijke pizza.

Vrijdag 31 oktober Banos
Vandaag gaan we in de stad ontbijten en aan het plein zien we bakkertje/ontbijtrestaurantje Rico pan. Daar eten we heerlijk met eieren, twee verse broodjes, koffie en vruchtensap naar keuze. Verder hebben we een rustig dagje. We internetten, shoppen, lezen. We kijken alvast hoe laat morgen de bus vertrekt. In de middag gaan de mannen wandelen en Annette en ik nemen een taxi naar een warmwater bad. We gaan naar La piscina de la virgin en voor $ 1,60 mogen we naar binnen. Voor $ 1,00 huren we er een handdoek bij. Het is niet echt een wellness bad, het ziet er allemaal nogal smoezelig uit. Eerst moeten we onze spullen afgeven en moeten we douchen. Het water ziet er niet uit, het lijkt wel modderwater. Het zit ook nog eens helemaal vol en we zijn twee van de weinige toeristen, dus we lopen eerst wat onwennig rond. We gaan het water in en het is eigenlijk best gezellig en het water heerlijk. Een meisje spreekt ons aan en ook zij is hier op vakantie, ze woont in Riobamba waar wij morgen naar toe gaan. We zijn eerst in het minder hete bad gegaan en gaan daarna in het hete bad. Dit is echt heet. We staan er tot ons middel in en gaan af en toe even tot de schouders onder maar houden dat niet lang vol. Het zwembad ligt onderaan de waterval. Van de waterval wordt water afgetapt en daaronder is het heerlijk afkoelen. We nemen twee ligstoelen en gaan relaxen. Als we nog niet zolang liggen lijkt het net of het zwembad leeg loopt. Ook vertrekken er steeds meer mensen. Als het hele hete bad al leeg is en de meeste mensen uit het bad zijn hebben we wel door dat het zwembad gaat sluiten. Na een half uur krijgen wij ook te horen dat we ons aan moeten gaan kleden. We hebben er maar kort van het zwembad kunnen genieten. Terug in het hotel zijn de mannen nog niet terug. We vermoeden wel waar we ze kunnen vinden en ze blijken inderdaad op een terrasje in de stad te zitten aan een biertje en nacho's met guacemole.

Zaterdag 1 november Banos - Riobamba
We nemen vandaag de bus van 5 voor 9, die om half 10 blijkt te vertrekken. Hadden we ons toch eigenlijk niet zo hoeven te haasten vanmorgen. Maar we vertrekken wel stipt om half 10 en de bus is behoorlijk vol. Als we zo'n 3 kwartier aan het rijden zijn, gaat de bus ineens midden op een kruispunt stilstaan. Eerst snappen we niet waarom, maar we blijken pech te hebben. We hadden al wel iets gehoord onder de bus, maar wisten niet wat het was. Op een gegeven moment gaan er mensen de bus uit en nieuwsgierig als we zijn doen wij dat ook maar. Na een minuut of 10 wachten blijkt het wel redelijk ernstig. De bijrijder vertrekt met een auto richting een garage en de chauffeur begint aan iedereen geld terug te geven. Ik ga in de rij staan om het geld in ontvangst te nemen en Annette gaat aan de weg staan om te kijken of er een taxi langskomt. Een meisje vraagt of ze met ons de taxi kan delen, maar die wordt met 4 personen en rugzakken al redelijk vol. Annette heeft de perfecte taxi, een stationcar! Voor $ 25,00 maken we deal dat hij ons naar Riobamba brengt minus de $8,00 van het busticket kost deze rit ons $ 17,00, dus dat is niet duur voor anderhalf uur in de taxi. Nu worden we nog voor het hotel afgezet ook. We vinden het wel sneu voor de mensen die niet de middelen hebben om een taxi te betalen. Zij moeten waarschijnlijk wachten tot de volgende bus langskomt, hopelijk hebben ze niet te lang daar aan de kant van de weg gestaan.
De chauffeur moet een paar keer de weg vragen naar het hotel en als we in de juiste straat zitten zoeken we hard met hem mee. Het hotel(El Libertador Av. Daniel Leon Borja 29-11 Y Carababo) ligt echt pal tegenover de ingang van het station. We hadden niet beter kunnen zitten. We checken in en gaan dan gelijk naar het station onze voucher inwisselen voor kaartjes voor morgen. We hebben een contactpersoon opgekregen en toevallig spreken we die gelijk aan. We kunnen hem volgen naar zijn kantoor. Tot onze verbazing vraagt hij of we op het dak willen zitten. Natuurlijk willen we op het dak zitten!! We hadden gehoord dat dat niet meer mocht en zijn nu helemaal blij. We betalen gelijk huur voor 4 kussentjes voor morgen en we worden dringend verzocht om niet later dan 6 uur aanwezig te zijn. Ook verteld hij dat de beste kant om te zitten de rechterkant is, als we veel later zijn is die al helemaal bezet. Dan gaan we de stad in om iets te eten. Riobamba is een functioneel provinciestadje, het is er druk met mensen en auto's, het straalt niet veel uit. Om te eten komen we terecht in een italiaans restaurant Monte carlo, dit wordt gerund door een stokoud echtpaar. Het restaurant is vrij groot en we hebben het idee dat alle mensen het echtpaar ook kennen. Voor in het restaurant staat de familietafel en de kinderen komen binnen druppelen en mee-eten. We nemen alle 4 pasta en die smaakt heerlijk. Tijdens het eten is het weer slecht geworden, de regen komt met bakken uit de lucht. We trekken veel bekijks als we onze poncho's aan gaan doen, maar we hebben ook geen zin meer om te wachten. Door de regen gaan we terug naar het hotel. Rogier en ik gaan nog even de stad in. Ik koop 2 kaarten waarop de afbeeldingen gemaakt zijn van gedroogde blaadjes en bloemen. Ik had deze al in Otavalo gezien, maar daar vond ik ze te duur. Daarna pikken we Rob en Annette weer op en gaan we boodschappen halen voor morgen op de trein. 's Avonds lopen we nog wat door het stadje. Op het plein bij het station is een feest bezig met optredens en dans. Daar gaan we nog even naar kijken, voor we niet al te laat onder de wol gaan. Want morgen is het vroeg dag.

Zondag 2 november Riobamba - Cuenca
Om 10 voor 6 checken we uit en lopen we naar het station. We schrikken hoe druk het al is. Ons mannetje heeft ons al gespot en loodst ons mee naar de kussentjes en wijst ons waar we de rugzakken kunnen stallen. Voor die wagon staat een hele rij en we krijgen de kriebels als we zien hoe druk het al op de trein is. We gaan ons splitsen. Rob en Rogier gaan met de kussentjes een plaatsje bemachtigen en Annette en ik zorgen dat de rugzakken in de trein komen. De mannen hebben de laatste 4 plaatsen aan de rechterkant. Om op de wagon te komen is wel even wennen. Het is een metalen ladder steil langs de wagon. Om 6 uur zitten we kant en klaar op het dak van de trein. Er komen verkopers langs met regenjassen, drinken, eten en ook met thee of koffie. We kopen een bakje koffie en Rob gaat de broodjes smeren. Zo ontbijten we op de trein. Annette en ik gaan nog even de trein af om foto's te maken. Om iets voor half 7 zit de trein aan allebei de kanten vol. Toch komen er nog steeds toeristen aan die vinden boven wonder allemaal toch nog een plaatsje. Om 7 uur vertrekken we. Verdeeld over de wagon staan mannetjes de kudde toeristen in de gaten te houden. De trein toetert en we worden allemaal gemaand te gaan zitten. Het eerste stuk door Riobamba en het is maar goed dat iedereen zit want de electriteitskabels hangen niet ver boven ons. De treinrit begint en het is echt super super leuk. Op de grond lijkt iedereen blij om de trein te zien. Auto's stoppen, Kinderen komen aangerend, iedereen lacht en zwaait. We voelen ons net beroemdheden. In het begin zit het heel onwennig op de trein, maar na een poosje beginnen we ons wat meer te ontspannen. Eerst zit iedereen ook netjes in twee rijen op de trein, maar het duurt niet lang of iedereen zit ook op het middenpad of met zijn rug tegen de reling. Je kan niet staan als de trein rijdt dat gaat te schokkerig. Het is wel fris op de trein en we zijn weer blij met ons mutsje. Ook regent het nog even en doen we de poncho's aan. Na zo'n twee uur treinen ontsporen we. Na een paar minuten klimmen de eerste mensen van de trein om te plassen. We staan alleen op een groot open veld, dus voor de mannen geen probleem, maar de vrouwen!! Ik moet ook heel nodig en gebruik mijn poncho als cover. Ik ga wat ongelukkig half tussen de wagons zitten, maar ik ben het kwijt. Achteraf is het eigenlijk niet zo verstandig om daar te zitten omdat de trein steeds een stukje rijdt. Maar hij waarschuwt wel door te toeteren en dan heb je nog wel tijd om te maken dat je wegkomt (en om te gaan zitten als je op het dak staat). Een Nederlandse leent ook nog mijn poncho. Achteraf hadden we genoeg tijd want het duurt zo'n 40 minuten voor we weer rijden. Na nog eens 3 kwartier rijden stoppen we in een dorpje waar je gewoon naar het toilet kan. Ook kun je hier souvenirs en wat te eten kopen. De trein staat ongeveer 25 minuten stil. Dan gaan we weer verder. Het is echt een prachtige rit. We gaan nu meer door de bergen en kijken af en toe een steile afgrond in en inderdaad zit je aan de rechterkant beter. De linkerkant kijkt vaak tegen de bergwand aan. Dan ontsporen we nog een keer en deze keer duurt het anderhalf uur voor we weer aan het rijden zijn. Op een punt ontspoort vanaf de eerste wagon tot de laatste. Het eigenlijk wel knap dat ze alle wagons toch steeds weer op het spoor krijgen want ze gebruiken een wig, een hamer en een paar houten balken. Om 3 uur zijn we in Alausi, hier gaan een aantal mensen van de trein. Ook hier staat de trein weer een poosje stil zodat er van de wc's gebruik gemaakt kan worden. In Alausi komen we straks ook weer terug, maar we gaan nu eerst echt naar de duivelsneus. De trein zigzagt langs eens steile helling naar beneden, mooi om te zien hoe ze dit hebben opgelost. De trein rijdt door en gaat dan achteruit het volgende spoor op. Dit wordt een keer of 5 herhaald tot hij beneden in het dal is. In het dal staat de trein ook weer lang stil. Achteraf begrijpen we dat je deze tijd kan gebruiken om een museumpje te bezoeken (een gebouwtje wat er staat). Wij wisten dat niet en zijn ook blijven zitten. Wel kwam iemand ondertussen buskaartjes verkopen voor de bus naar Cuenca. Daar maakten we ons al een beetje zorgen om, maar die waren bij deze gelijk verdwenen. De bus is alleen voor de mensen op de trein en wacht dus tot die aankomt. We gaan hetzelfde traject terug naar Aluasi waar we om iets voor 5 aankomen. We halen onze rugzakken op en zoeken eerst de bus. Die vertrekt om half 6. We kopen een broodje voor onderweg. Het is al snel donker, dus we zien niet zoveel van de weg naar Cuenca. Ze draaien een film en ik slaap een poosje. Als we op een gegeven moment stoppen denk ik dat we er al zijn, maar we zijn pas halfverwege. Het is 4 uur rijden en we doen er ook 4 uur over.
Het is feest in Cuenca (allerzielen) en ontzettend druk in de stad. Wij hebben een hotelreservering en dat is maar goed ook want alles schijnt vol te zijn. De taxi's zijn ook wat problematisch. Een aantal willen niet naar het centrum en die wel naar het centrum willen, willen ons niet met zijn vieren meenemen. We nemen dan maar twee taxi's. Ons hotel ligt inderdaad in het drukke centrum. Het hotel (Del Angel, Bolivar 14-11 Estevez de Toral) is wel erg leuk en karakteristiek. Op het plein achter het hotel is het een drukte van belang en horen we harde muziek. ALs we in hebben gecheckt gaan we daar toch maar even kijken. We nemen een biertje op het plein en bekijken de menigte. Na nog een biertje gaan we terug naar het hotel. Het was een lange dag, maar wel een bijzonder mooie.

Maandag 3 november Cuenca
We hebben alle 4 wat hoofdpijn, misschien toch door de lange dag van gisteren. We ontbijten op het gemak en lopen dan de stad in. Ook vandaag is het nog een feestdag en er gaat een optocht door de stad. Jammergenoeg gaat het aan het eind van de ochtend regenen. In de regen bezoeken we een marktje. Als het blijft regenen gaan we op zoek naar een restaurantje, maar veel is nog dicht. We komen op de plaza terecht. Daar is een restaurant (El Cantaro) open en het is er erg druk, maar er is nog een tafeltje aan het raam. Het eten laat lang op zich wachten en het is het slechtste van heel de vakantie. Na het eten gaan we terug naar het hotel waar we een poosje internetten en wat lezen. In Cuenca moet een cafe zijn met speciale bieren en om een uur of 6 vertrekken we daar naar toe. De speciale bieren hebben ze niet meer, maar het is er wel erg gezellig met een goede eetkaart en een giga open haard. De banken bij de openhaard zijn al bezet. We nemen een tafeltje dichtbij. We zien nog een stel wat we op de trein hadden ontmoet en daar zitten we nog even mee te kletsen. We borrelen lekker en omdat we vanmiddag vrij laat gegeten hebben, bestellen we een aantal kleine hapjes.

Dinsdag 4 november Cuenca - Guiyaquil
Vanmorgen slenteren we nog op het gemakje door de stad. Ook pinnen we nog geld. We vinden het moeilijk om in te schatten hoeveel we op de Galapagos nodig hebben. Ook kopen we nog extra zonnebrand factor 60! We hebben het dan eigenlijk wel gezien en besluiten om maar te gaan reizen. We gaan naar het hotel de rugzakken halen en bestellen een taxi. Op het busstation moeten we even naar het loket zoeken, maar dan gaat het ook snel. De bus gaat om half 12 en we hebben bijna de laatste plaatsen. De route gaat door het Nationale park Cajas. Dit is wel erg mooi en ook erg nat. Het regent of het is mistig als we erdoor rijden. De weg klimt tot 3350 m en vandaar gaat het alleen nog maar bergafwaarts tot zeeniveau. De weg draait erg veel, maar ik word gelukkig niet misselijk. Op een gegeven moment zien we de laagvlakte liggen, dan trekt de bewolking erover en rijden we boven de wolken, dit is een prachtig gezicht. We krijgen een lekke band en moeten bij een collega bus een goede krik lenen. We staan in de mist, een makkelijke plaspauze.
Eenmaal uit de Andes veranderd het landschap totaal. Het wordt vlak en we zien rijstvelden. De temperatuur is hoger en ook de luchtvochtigheid. Eenmaal op het busstation, wat wel een vliegveld lijkt, lopen we naar de taxistandplaats. Hier doen ze niet moeilijk over 4 personen met bagage. Met de grote rugzak op schoot gaan we richting het hotel. Ons hotel (Quil, Presidente luis Cordero) ligt op 15 minuten afstand van het busstation en het vliegveld, aan een hele, hele drukke straat. Ook de omgeving nodigt niet echt uit om op onderzoek uit te gaan. En na alle verhalen over Guiyaquil, besluiten we het hotel niet meer te verlaten (het is al eind van de middag). De eerste kamer die we krijgen ligt pal aan de weg. Daar hebben we niet zo'n zin in, dus we vragen om een andere kamer. Die krijgen we gelukkig ook en die is een stuk rustiger. Het hotel heeft een klein tuintje waar we lekker wat drinken en lezen. We eten een tosti die heerlijk is. Later bestellen we ook warm eten, maar dat valt erg tegen.

Woensdag 5 november Guayaquil - Galapagos eilanden
We vliegen om 10 uur naar de Galapagos eilanden we moeten om 8.15 uur op het vliegveld zijn. Op het vliegveld moeten onze identiteitskaart voor de Galapagos eilanden kopen. Eenmaal op het vliegveld snappen we niet wat we moeten doen. We vragen het bij Aerogal en die wijzen ons het loket voor de kaarten. We zijn net op tijd want we zien net een hele groep aankomen en het duurt best lang voor ze alles gemaakt hebben. Dan worden we in de rij gezet om in te checken. Ze zullen ons roepen als we aan de beurt zijn. Op een gegeven moment komt ons vluchtnummer op de borden maar we mogen nog niet inchecken. als we dan eindelijk wel in mogen checken gaat alles ook wel snel. We drinken een kop koffie en dan is het al tijd om aan boord te gaan. We zitten zowaar business klass. Op het vliegveld van de galapagos ondergaan we ook een heel ritueel. Eerst moeten we allemaal in de rij voor een stempel in ons paspoort en daar wordt ook onze immigratiekaart ingenomen. Dan in de volgende rij om de $ 100,00 te betalen en daar wordt ook de identiteitskaart gecontroleerd. Het ophalen van de bagage gaat ook apart. In een aparte ruimte wordt alle bagage uitgestald. De passagiers van de bagage die er staat mogen door om het op te halen. Bij het verlaten van de ruimte wordt, aan de hand van het label op je instapkaart, gecontroleerd of je wel je eigen bagage bij hebt. We moeten een vliegtuig wachten. Ondertussen hebben onze ophaler al gesignaleerd. Annette gaat even vertellen dat we er zijn. We zijn de laatste 4 van de groep van 12 die aankomen. We moeten nog op onze bus wachten en krijgen alvast wat uitleg over de gang van zaken. In de eerste bus zitten we een minuut of 10, dan moeten we overstappen op een pontje en daarna hebben we een eigen bus. We rijden in een uur het eiland over en in Santa Cruz gaan we eerst lunchen. Na de lunch lopen we naar het Charles Darwin centrum. Het is bloedheet en daar moet ik even aan wennen. We zien lonely George vanuit de verte. Bij andere landschilpadden mogen we wel dichtbij komen en dat is wel heel bijzonder en fantastisch. Ze zijn echt erg groot. Een is aan het eten en twee andere liggen te slapen. Terug in het stadje lopen we eerst naar de haven waar we de encantada zien liggen. We moeten ons hier om 6 uur melden, dan worden we opgehaald door de dinghy. Dan zijn we vrij, we gaan eerst een zonnebril kopen want die van mij is kapot gegaan. Dan gaan we wat drinken. We lopen naar de supermarkt waar we nog wat inkopen doen en gaan dan naar de verzamelplaats. We zijn verbaasd dat er, behalve het duitse stel, nog niemand is. Als er om kwart over 6 nog niemand is komen we erachter dat er een uur tijdsverschil zit tussen Ecuador vast land en de Galapagos eilanden. We hebben nog 3 kwartier vrij. De duitser stelt voor om bier en wijn in te slaan voor op de boot en dat doen we. Langzaam komt iedereen van de groep naar het verzamelpunt en om 6 uur komt inderdaad de dinghy ons ophalen. Aan boord moeten we allemaal onze schoenen uit doen en moeten we gelijk aan tafel om te eten. Het eten is lekker, maar ik moet erg wennen aan het groepsgedoe en ook aan de boot die erg schommelt. Na het eten krijgen we eerst een briefing over de gang van zaken aan boord en het programma voor morgen. We mogen geen eigen drank nuttigen aan boord. Lekker dan, gelukkig hebben we niet veel gekocht en waarom hebben ze dat vanmiddag niet al even gezegd. Na de briefing krijgen we onze hut toegewezen en ik neem eerst een pilletje in tegen reisziekte. Ik voel me helemaal niet lekker en denk er zelfs aan om van boord te gaan. Ik zit achter op het dek en krijg van iedereen goed bedoelde adviezen, maar ik word er gek van. Ik ga naar de hut en zodra ik op bed lig zakt mijn misselijkheid. PFFF gelukkig dat is wel een opluchting. Ik kom niet meer van mijn bed af als de boot erg schommelt want daar voel ik me goed. Ik val in slaap en als ik weer wakker wordt vaart de boot. Het gaat behoorlijk tekeer s nachts, naar de wc gaan is een hele onderneming.

Donderdag 6 november - Floreana Island / Pta Cormorant
Om half 7 word ik wakker, het schip ligt rustig te dobberen en ik voel me goed. Ik kan nu ook bewegen. Alhoewel, de hut is zo piepklein dat je eigenlijk niet kan bewegen. Als de een iets wil doen, moet de ander op bed gaan zitten of in de badkamer zijn. Maar we hebben alles en het is een prima hut met prima bedjes en badkamer. We moeten de tas voor vandaag in orde maken. Er mag niets van eten mee naar de eilanden worden genomen en het wordt aangeraden om de fototoestellen te beschermen tegen water. Ik doe gelijk maar mijn badpak aan (we gaan vanmorgen snorkelen) en om 7 uur gaat de bel voor het ontbijt. We hebben de mogelijkheid om wetsuits te huren voor $ 10,00 voor alle dagen. Dat wil iedereen en na de lunch gaan we wetsuits en flippers passen. Om 8 uur (en alles gaat heel stipt) vertrekken we voor onze eerste watersafari. We zien flamingo's en zeeleeuwen en dat is voor ons natuurlijk zowiezo al bijzonder, maar ze schijnen hier niet vaak te zijn en ook onze gids blijft maar foto's maken. We stoppen bij postoffice bay waar we uit de dinghy stappen en naar de postbus lopen die daar staat. Je kan daar een kaart posten die iemand anders dan mee kan nemen en af kan leveren. We kijken wel of er iemand uit de buurt is, maar dat is niet zo. Ook laten we geen kaart achter. We lopen verder het eiland op naar een lavacave. Hiervoor hebben we een zaklamp mee genomen. Het is nog best lastig in die grot. Een klein stukje is het trap maar dan moeten we het met een touw doen en het is best steil en door de losse steentjes ook best glibberig. De lava cave is gevormd door een lava stroom. De buitenkant is gestold doordat deze sneller afkoelde en de rest van de lava bleef doorvloeien. Eenmaal beneden is het een hele grote zaal en zien we ook waar de grot inverbinding staat met het water. We doen hier allemaal onze lichten uit en het is aardedonker en muisstil, indrukwekkend moment. We klimmen de cave weer uit en lopen naar het strand waar we gaan snorkelen. Bij ons alle 4 gaat het goed. We zien zelfs een zeeschildpad. Na het snorkelen hebben we lunch aan boord en om 3 uur gaan we snorkelen bij devils Crown, een grote rots in de zee. We moeten dicht bij de rots blijven omdat er sterke stromingen rond de rots zijn. Ik vind het in het begin wel een beetje eng en blijf maar in de buurt bij Rogier zwemmen. Het is wel erg mooi snorkelen langs en tussen de rotsen. We zien veel veel vissen. We moeten een stukje tegen de stroom opzwemmen en dan voelen we hoe sterk die kan zijn. Als we door de stroom zijn moeten we de dinghy volgen en komen we in diep water. Onder ons zien we grote scholen vissen zwemmen. De gids komt ons halen en we klimmen in de dinghy in en varen we terug naar de Encantada. Na een uur vertrekken we weer naar Cormorant waar we wandelen. Op het strand liggen een paar zeeleeuwen die zich niets van ons aantrekken. We wandelen langs een binnenmeer(tje) naar de andere kant van het eiland. Het meer ligt erg mooi en is omringd door heuvels. In het meer staan flamingo's te eten. Aan de andere kant van het eiland ligt een mooi spierwit strand. Vanaf het strand kun je de stingrays in het water zien liggen. Ook zien we een aantal zeeschildpadden. We lopen het zelfde pad terug. Ondertussen is de zon aan het ondergaan en het licht en de sfeer op het eiland wordt wel heel bijzonder mooi. Het uitzicht op het meer met de flamingo's is onvergetelijk prachtig. We kunnen ons er maar moeilijk van losmaken. Het is bijna donker als we weer aan boord zijn. We douchen voor het eerst in het hutje. Een prima douche, piepklein maar het water is warm. Dan is het alweer tijd om te eten en daarna de briefing voor de volgende dag. Direct na de briefing gaan we varen. Ik neem een reistabletje en ga op mijn bed liggen.

Vrijdag 7 november Espanola island / Gardener beach
Het ging vannacht behoorlijk tekeer op zee. Geen last van zeeziekte gehad, maar je moest je af en toe wel schrap zetten in je bed om er niet uit te rollen. Niemand van de groep is gelukkig echt zeeziek. Een vrouwtje heef pleisters tegen zeeziekte en die is heel de dag suffig, maar ze is in ieder geval niet misselijk. Het schema voor vandaag is: kwart voor 7 ontbijt. half 8 in de dinghy, wandeling van 3 uur over Espanola island. Terug aan boord lunch, een uur varen, twee uur vrij op Gardener beach. Stipt om half 8 vertrekken we en aan land struikelen we al meteen over een zeeleeuw die midden op het pad ligt. Het volgende wat we tegenkomen zijn zeeleguanen, wat een aparte beesten. Omdat het nog vroeg is zijn ze nog aan land en ze liggen met hele groepen bij elkaar. Het is ook echt bizar dat ze gewoon blijven zitten. Je moet minimaal een meter afstand houden, maar al zou je er bijna tegen gaan zitten dan zouden ze nog wel blijven liggen. We zien ook voor het eerst de bleu footed boobies (blauwvoet jan van gent) en wat een leuke beesten zijn dat. Met hun blauwe voeten hebben ze ook een heel grappige kop. Ook het landschap is erg mooi. Het eiland is plat, ruig en rotsachtig met weinig begroeiing. Verder lopend over het eiland zien we nog albatrossen en kuikens van de albatrossen. Na 3 uur lopen zijn we rond en varen we weer terug naar de boot. Tijdens de lunch varen we naar de andere kant van het eiland en om 2 uur worden we naar gardener beach gebracht. Een prachtig wit zandstrand van ik denk ongeveer een kilometer lang. Op het strand liggen een aantal groepen zeeleeuwen. Ook deze blijven lekker liggen. Het enige waar we voor op moeten passen zijn de bulls, die verdedigen hun territorium en kunnen je aanvallen als je in de buurt komt. We willen hier snorkelen, maar dat valt niet zo mee. De stroming is best heftig en we hebben het ook niet zo op die bulls. Het is wel leuk als je in het water zit, want de vrouwtjes zeeleeuwen komen wel eens even naar je kijken. Het is eerst even schrikken als ze komen, want ze zijn best groot, maar ze zijn alleen nieuwsgierig. Ze snuffelen even en zwemmen dan weer door. Op het strand zitten de mockingbirds en die hebben dorst. Dat is ons al verteld, maar toen hadden we daar nog geen plaatje bij. Mockingbirds zijn niet zo groot, net zoiets als hier een merel. Ze zijn bruinachtig met heldere kraaloogjes. Als je je flesje water tevoorschijn haalt komen ze op je afgerend en ze volgen het flesje overal. We mogen ze niets geven en dat is bijna zielig. We voelen ons bijna bezwaard om zelf te drinken. Ze zijn heel grappig, ze komen op je benen zitten en blijven je in de gaten houden.

Zaterdag 8 november Lobos Island / Santa fe island
Voor het ontbijt gaan we al op excursie. Op 6 uur op, een kop koffie en om half 7 aan land op lobos Island. Hier maken we een wandeling van een uur waarbij we zeeleeuwen met jongen zien. Een van de kleintjes steelt de show, die vindt alle aandacht heerlijk en blijft voor fotomodel spelen. Ook zien we kuikens van de bleu footed boobies. Spierwitte donzen bolletjes. Terug aan boord gaan we ontbijten en na het ontbijt varen we naar Santa fe island. De zee wordt ruw en ik ga weer op mijn bed liggen en val prompt in slaap tot 12 uur. De zee is dan weer kalm, we liggen in een baai bij Sante fe island en direct uit mijn bed kan ik aanschuiven voor lunch. Het snorkelen s middags slaan we over. Om 4 uur gaan we wel mee aan land op zoek naar de landleguanen. We lopen door een cactusbos. Alles op de galapagos is bruin en dor als wij er zijn. De gids verteld dat de eilanden in de regentijd helemaal groen zijn en heel anders. Toch vinden we de natuur zo ook wel heel mooi. We zien 2 landleguanen en 2 slangen. We hebben schijnbaar wel geluk de landleguanen te zien. Je mag alleen het pad volgen en het eiland is 65 m2 groot, de leguanen kunnen dus overal zitten. De wandeling is voor een aantal wel pittig. Je loopt over keien en je moet zo'n 200 meter redelijk steil klimmen over een paadje met losse stenen.
Het is voor ons het laatste avondmaal op de boot en heel de crew, komt netjes aangekleed, afscheid van ons nemen. We krijgen een afscheidscocktail en als dessert is een mooie taart gebakken. We worden goed verzorgd aan boord. De Encantada is een kleine rode zeilboot. Je ziet niet veel zeilboten op de galapagos en de meeste kenden onze boot. Hij is niet groot, maar wel heel sfeervol. We krijgen een formulier uitgereikt wat we in moeten vullen en dan gaan we weer varen naar onze volgende bestemming.

Zondag 9 november North Symour Island - Baltra island - Vlucht Guiyaquil - Puerto Lopez
Om 6 uur op en de rugzakken ingepakt, een kop koffie genomen en om half 7 staan we op Baltra Island. Volgens de gids hebben we nu een review van alles wat we de afgelopen dagen gezien hebben. En dat klopt ook wel. We zien zeeleeuwen, een paar zeeleguanen, bleu footed boobies. Maar we zien hier nu ook de fregatvogels en die hadden we nog niet gezien. Dit zijn de vogels waarvan de mannetjes in de paartijd hun rode keelzak op kunnen blazen. We zien een aantal mannetjes in vol ornaat. Terug op de boot vinden we op ons bed twee enveloppen waarin de fooi kunnen doen. Een is voor de gids en een voor de crew. Gisteravond hadden we met de hele groep afgesproken om per koppel een bedrag te geven en dit gezamelijk in een envelop te doen. Bij het ontbijt spreken we af om dit gewoon zo te houden. We verzamelen het geld en geven dit aan de kapitein. Ze verdelen het maar onderling. Altijd moeilijk en lastig die fooien. We varen in 20 minuten naar Baltra island. Eerst gaat onze bagage van boord en wordt naar de wal gebracht en dan volgen wij. We nemen afscheid van het Duitse stel wat nog 3 dagen langer aan boord blijft. Aan de wal staat de bus klaar en worden we naar het vliegveld gebracht. De gids verteld ons waar de rij staat waarin we moeten gaan staan om in te checken en neemt dan afscheid van ons. Het inchecken gaat erg chaotisch, maar als de koffers van de luxe groepen eindelijk zijn ingeladen, komt er schot in de rij. We gaan nog even shoppen en laten een stempel van de Galapagos eilanden in ons paspoort zetten.
De vlucht terug verloopt snel en vanaf het vliegveld nemen we een taxi naar de busterminal. Dit ligt niet ver weg, maar het is ook niet aan te lopen. Het busstation is erg groot en niet heel logisch ingedeeld. We worden door een knul op sleeptouw genomen, al hadden we net van de information desk gehoord waar we kaartjes kunnen kopen, is het toch wel handig dat hij bij ons is. De bussen vertrekken vanaf de derde (!) verdieping, wat ons wat onlogisch overkomt en daar hadden we ze waarschijnlijk ook niet gezocht. We betalen hem $ 2,00 en hij wil natuurlijk meer, maar als we voet bij stuk houden gaat hij (toch lachend) weg. De busrit duurt nog 4 uur en verloopt grotendeels in het donker. In de lonely planet staat dat je voor hotel Mandala aan de weg bij de ingang uit de bus kan. Ik probeer dat te regelen en het lukt zowaar nog ook. Alleen is er geen hotel te zien waar we de bus uitstappen. ze wijzen een zandpad in, waar allemaal palmbomen in grote houten bakken staan. We lopen het pad af, aan het eind zien we aan onze linkerhand het dorp liggen en aan de rechterkant een verlichte paal met dolfijnen. De palmbomen met bakken gaan ook rechtsaf. Dat doen we dus ook maar en bij het licht ligt ons hotel. Het is half 9 als we aankomen. Alle kamers zijn hutjes in de tuin en voor zover we het in het donker kunnen zien, lijkt het een fanatastisch hotel.

Maandag 10 november Puerto Lopez
De hutten liggen verdeeld in een mooie tropische tuin en zijn sfeervol ingericht. Voor het hutje heeft iedereen zijn eigen hangmatje. Het centrale gebouw met de receptie en het restaurant is erg mooi en met oog voor detail ingericht. Het hotel wordt gerund door een Zwitsers/italiaans echtpaar met 4 grote (luie) honden. Na het ontbijt lopen we naar het dorp en dat voldoet totaal niet aan onze verwachtingen. We dachten terecht te komen in een badplaatsje met genoeg (toeristen) winkeltjes, barretjes en restaurantjes. Maar niets is minder waar. Het is gewoon echt een vissersdorpje vol in bedrijf. Er zijn best wat winkeltjes en restaurantjes, maar anders dan verwacht. Ik had nog wat aan souvenirs willen kopen, dat lukt ook wel, maar de typische stofjes hebben ze hier niet. Er is wel een winkeltje waar ze hele mooie beeldjes verkopen. Ook kopen we nog een hangmat, maar ook niet in de kleuren die ik verwacht had mee terug te nemen. Toch is het best een leuk plaatsje. We kijken bij de vissers die hun vangst aan wal brengen, drinken koffie en slenteren wat door het dorp. Tegen de middag gaan we terug naar het hotel en op het strand liggen. Op het strand heeft het hotel overdekte platformen gebouwd. Je kunt hier een hangmat ophangen en zo in de schaduw van het strand genieten. Ik ga lekker in het hangmatje liggen, Annette spreidt een badlaken uit op het strand en Rob en Rogier gaan zwemmen. Er zijn best grote golven en na een poosje wil ik daar ook wel even in. Het weer valt wat tegen, de temperatuur is wel goed, maar het is helemaal bewolkt. Als ik uit het water kom, heb ik het koud en ga me eerst maar verkleden in de hut. Als ik terug kom willen Rob en Rogier net wat gaan drinken en eten. Ik ga mee, maar Annette blijft nog lekker op het strand liggen. Verder doen we eigenlijk niet zoveel meer die dag. 's Avonds eten we heerlijk in het hotel.

Dinsdag 11 november Puerto Lopez
Nog een relaxed dagje. 's Morgens lopen we nog een keer naar het dorp. We kopen alvast buskaartjes voor morgen, zo zien we ook wat meer nog van Puerto Lopez. De taxis hier zijn geen auto maar een soort van riskja's. Ze hebben ook een overdekte markt en nog meer winkeltjes. Bijna alle huizen zien er uit of ze onbewoonbaar verklaard zijn. We zitten in het laag seizoen, maar in het hoogseizoen (als de walvissen er zijn) is het hier schijnbaar best druk. We zien ook wel een aantal barretjes en hotelletjes, maar die zijn nu allemaal dicht. We doen nog wat inkopen (beeldjes, hangmat) en gaan dan terug naar het hotel om verder niet veel meer te doen.

Woensdag 12 November Puerto Lopez - Guayaquil - Vlucht naar huis
Met een tuktuk gaan we naar het busstation. Daar passen we maar net in. We hebben wel de grootste lol om er in te zitten en beginnen spontaan het deuntje van de sisi reclame te zingen. We komen langs de visafslag en zien dat vannacht de grote vissen aan wal zijn gebracht. We zien marlijnen en hamerhaaien liggen. Bij het busstation staat de bus al klaar. De rugzakken gaan onderin en de verse vis ook! Na 4 uur zijn we in Guayaquil en daar blijkt een hengsel van mijn rugzak ik de visdrap te hebben gelegen. Hij stinkt enorm! Maar daar kan ik nu niets aan doen en we nemen een taxi naar het vliegveld. We doen de rugzakken in de hoezen en checken in. Dan ga ik eerst een ander t-shirt aandoen, want de stank van mijn rugzak zit nu ook in mijn kleren. Gelukkig had ik een schoon shirtje in mijn handbagage. Ik was me zo goed als dat gaat met wetties en het vieze t-shirt verdwijnt in de prullenbak. Ik voel me nog niet echt schoon, maar zo moet het maar. We vliegen in twee uur naar Panama, daar moeten we nog een paar uur wachten. We shoppen wat en willen wat drinken, maar er is maar een cafeetje wat overvol zit. We kopen een paar blikjes en gaan bij de gate van KLM zitten. Het vliegtuig blijkt niet vol te zitten en we hebben allemaal anderhalve stoel. En wat een beetje meer ruimte toch niet scheelt. Ook heeft iedere stoel weer een eigen schermpje en ook dat is wel heel prettig. Zo verloopt de vlucht wel relaxed en ook best snel. Op schiphol nemen we afscheid van Rob en Annette en nemen we de trein naar huis. Dan zit deze fantastisch mooie reis er jammer genoeg weer op.
Wij vonden Ecuador een mooi en makkelijk land om door te reizen. De natuur en cultuur zijn erg mooi. De mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam, maar niet opdringerig. Er wordt nog weinig Engels gesproken en het was ook minder toeristisch dan we dachten. Het eten is goed en lekker. We zijn niet ziek geworden en hebben ook geen hoogteziekte gehad. We hebben vooraf de hotels en de reis naar de Galagagos eilanden geboekt bij Vamonos reizen www.vamonos.nl in Amsterdam.Ze werken samen met Andean travel in Quito en Goldrina voor de Galapagos eilanden en alles was erg goed geregeld. Een ding was wel wat vreemd. In de offerte stond dat er een aantal busreizen inclusief was. Eenmaal in Ecuador hoorden we dat de bussen niet vooraf geboekt konden worden en we krijgen de waarde van de bustickets in Dollars contant uitgekeerd. Het reizen met de bus is erg makkelijk en er rijden genoeg bussen op een dag.
Van deze website mag niets zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen of gebruikt op welke manier dan ook.

Benieuwd naar onze andere reizen? Kijk op de rest van onze website Reizen Rogier en Jeanine

Als je vragen hebt of je wilt ons e-mailen dan kun je dat doen naar: hug_the_world@hotmail.com