Rondreis door Peru en Bolivia

In 2007 wordt onze bestemming Zuid-Amerika. Peru en Bolivia, deze landen staan al heel lang op ons verlanglijstje. Wat we zeker willen zien is Machu Picchu en de zoutvlakte in Bolivia. We kiezen voor een groepsreis en omdat we niet langer dan 3 weken willen is het even zoeken. We gaan met Koning Aap, combinatiereis Peru/Bolivia 24 dagen met als thema inka's, condors en zoutvlakte. Het is de eerste keer dat we met deze organisatie op pad gaan en het is goed bevallen. Vooraf was de mogelijkheid om een excursiepakket te boeken. Wij hebben dit niet gedaan maar ter plaatse beslist of we mee wilde gaan en dan direct betaald. Wij hadden redelijk veel contant geld mee in US dollars. Je kon trouwens overal in Peru en Bolivia goed pinnen. Bij de pinautomaten kon je kiezen of je geld wilde in US Dollars of in Sol (Peru) of Bolivianos (Bolivia). Wij hebben de Inka trail niet gelopen, daar hebben we lang over getwijfeld, maar als we mee liepen zouden weer bepaalde dingen niet zien en het ging ons vooral om Machu Picchu te zien en niet hoe we daar aan zouden komen. Zoals gewoonlijk is het reisverslag weer in dagboek vorm.

Zaterdag 6 oktober / Schiphol - Lima

Gistermiddag al naar schiphol afgereisd en overnacht in het Ibis hotel. Een goede keuze met verschillende restaurants en een bar. Ook nu moesten we nog vroeg uit ons bed, om half 5 's morgens zaten we al in de shuttle bus naar Schiphol. We vliegen om 10 over 8 met Iberia via Madrid naar Lima. We zijn niet eens de eerste bij de balie, maar staan redelijk voor aan in de rij en dat is maar goed ook, want het inchecken duurt gigantisch lang. Omdat we redelijk vooraan staan gaat het bij ons nog redelijk vlot. Na het inchecken gaan we eerst koffiedrinken en wat eten en nog even tax-free shoppen. Het eerste traject naar Madrid gaat snel. Voor de vlucht naar Lima moeten we naar een andere terminal en daar ben je wel even zoet mee. Je moet zelfs een stukje met de metro. Na zo'n 40 minuten zijn we bij onze gate (U60).
De service aan boord van Iberia is minimaal. We krijgen wat te eten en te drinken kort nadat we zijn opgestegen. De volgende 10 uur komt er niets meer langs. Je kan wel wat te drinken krijgen, als je erom gaat. Vlak voor landing krijgen we weer wat te eten, ons aangeboden door ongeinteresseerde, kauwgomkauwende stewardessen. Als de landing bijna voltooid is denken ze er nog net aan de immigratieformulieren uit te delen.
Op het vliegveld in Lima wisselen we geld. Er zijn een aantal banken vlak voor de bagageband. Bij het verlaten van de hal controleren ze aan de hand van je bagagelabels of je de juiste bagage hebt meegenomen. We zijn nummer 2 en 3 van de groep die zich bij de reisleider melden. De rest volgt al snel en we gaan naar de bus. Na een dik half uur rijden zijn we in het hotel (hotel Mariel). Het is al avond en donker dus we hebben niet zoveel van Lima gezien.
We hebben nog een briefing van de reisleider, Arwin. Hij woont sinds 6 jaar in Peru. Als welkomsdrankje krijgen we een Pisco sour, en die smaakt erg lekker. Na aan elkaar te zijn voorgesteld en we te horen hebben gekregen hoe laat we morgen vertrekken gaan we douchen en slapen.

Zondag 7 oktober / Lima - Nasca via de Ballestas eilanden

Om 6 uur vertrek, om 5 uur zitten we aan het ontbijt. We zitten nog niet in de in- en uitpak routine, we hebben nogal wat tijd nodig. Het weer valt wat tegen, het is koud en mistig. Later horen we dat het in Lima bijna altijd koud en mistig is. Om half 9 hebben we een koffiestop en als we om half 11 bij de haven naar de Ballestas eilanden aankomen schijnt de zon volop. We zijn door het gebied gereden waar de aardbeving is geweest. We hadden gehoopt dit gebied te vermijden, maar er zijn hier niet zoveel wegen dus er is weinig keus. Naar Pisco gaan we niet want daar is echt teveel verwoest.
We gaan in een grote open speedboot naar de eilanden. Als eerste zien we de Kandelaar, een soort van Nascalijn in de bergen. De stille oceaan doet haar naam geen eer aan, er staat veel wind en er zijn hoge golven. Op weg naar de eilanden zien we een zelfs een walvis. De rotsformaties van de Ballestas eilanden zijn erg mooi. Overal vogels en zeehonden. Je mag niet aan land, want het is beschermd gebied. Maar zeker de moeite waard om te doen. Vooraf kon je bij Koning Aap een excursiepakket kopen waar deze excursie inzat. Wij hebben dit niet gedaan omdat wij vooraf niet weten of we wel aan alles mee willen doen. Alle excursies waren heel makkelijk nog te boeken. Deze kostte USD 25 p.p.
Terug aan wal drinken we wat en rijden we door naar Ica. Daar lunchen we tussen de zandduinen. Liefhebbers kunnen 's middag gaan buggy rijden en sandboarden. Wij gaan door de duinen lopen. Afgesproken is om 6 uur terug te zijn, maar de buggyrijders zijn dan nog maar net vertrokken het is kwart voor 7 als ze terug zijn. Door de aardbeving moeten we vandaag nog doorrijden naar Nasca waar we om half 10 aankomen. Je kan nog wat gaan eten als je wilt, maar wij hebben het wel gehad voor vandaag en gaan slapen.

Maandag 8 oktober / Nasca

Vanmorgen hebben wij een vrije morgen. Na het ontbijt gaan we wat rond het hotel (San Marcelo) lopen. Het is een hacienda en ligt erg ver van het stadje af. Ver lopen kunnen we ook niet want aan beide kanten van het hotel ligt een boerderijtje waar honden het terrein bewaken. Een aantal van de groep gaan vliegen over de Nasca lijnen. Wij laten ons afzetten in het stadje waar we op ons gemakje gaan struinen. Ons eerste doel is petjes kopen want we zijn gisteren op het water nogal verbrand. Daarna gaan we even internetten. Met een cola en wat te knabbelen gaan we op een bankje zitten en gaan we een poosje mensen kijken. Om half 2 hebben we me de groep afgesproken in restaurant El Porton (heerlijke pizza's).
Na de lunch hebben we een excursie naar het Chauchilla kerkhof. Dit ligt zo'n 30 km buiten Nasca. Hier zijn veel nog complete mummies gevonden en die bekeken kunnen worden. Erg luguber maar ook wel interessant. Alle mummies werden begraven in foetus houding met hun gezicht naar de opgaande zon (voor de hergeboorte). We hebben er een gids bij die wel heel erg veel verteld. Na het kerkhof bezoeken we nog een pottenbakkerij. Ze verkopen erg mooie spullen, maar ik durf het niets te kopen. Ik ben bang het niet heel te houden tot we weer thuis zijn. Na dit bezoek gaan we ook nog naar een goudsmid en dan is iedereen het ook wel zat. We eten samen met de groep bij El Greco, een keuze menuutje van 15 sol en we krijgen weer een pisco-sour.

Dinsdag 9 oktober / Nasca - Arequipa

Vandaag een lange reisdag langs een prachtige weg. We rijden door de bergen en langs de kust. Het landschap is helemaal leeg, maar indrukwekkend. Onderweg maken we een koffiestop en verschillende foto-stops. De chauffeurs rijden niet echt door en we zijn dan ook pas om 5 uur op onze lunch stop. Hier vertrekken we weer om half 7. Dezelfde chauffeur stapt weer achter het stuur en dat verontrust ons nogal, want hij maakte al een erg vermoeide indruk en viel naar ons idee af en toe bijna in slaap. We horen dat ze vannacht voor ons nog uit Lima zijn gereden en dus nog helemaal niet geslapen hebben. Arwin (reisleider) gaat naast de chauffeur zitten om hem in de gaten te houden. De andere chauffeur gaat achterin de bus liggen slapen, vannacht moeten ze ook nog een keer heel de weg terug rijden! Heelhuids komen we om half 10 in Arequipa aan. Onze eerste bestemming op hoogte, 2650 meter. We drinken nog een biertje en gaan dan slapen.

Woensdag 10 oktober / Arequipa

In het hotel (Casa Andina Arequipa) hebben ze een heerlijk en uitgebreid ontbijtbuffet. Een aantal groepsleden weet op een of andere manier dat Rogier jarig is en hij wordt van verschillende kanten gefeliciteerd. Om 9 uur krijgen we een minirondleiding door de stad van Arwin en daarna kunnen we ons eigen gang gaan. Samen met 6 anderen gaan we de stad in. De 6 anderen zijn allemaal vrouwen, dus Rogier heeft geen keuze en moet mee gaan ... winkelen. We slagen al gelijk goed met de souvenirs. We kopen 2 mutsen en een sleutelhanger. Ook nog twee waterflessen dragers (erg handig). Daarna gaan we naar het Monesterio de Santa Catalina, waar we een gids nemen. Normaal zijn we niet zo voor gidsen, maar deze doet het erg goed (kort en bondig). Het klooster is ook erg mooi, het lijkt meer of je door een apart dorp loopt. Na het klooster gaan we thee drinken. We nemen voor de eerste keer Cocathee en deze smaakt best lekker. Ook kopen we cocasnoepjes en ook deze zijn goed te eten. We nemen verschillende zakjes. De snoepjes schijnen te helpen tegen de hoogteziekte en aangezien we morgen de hoogte ingaan, kunnen we maar beter voorbereid zijn.
Voor de lunch hebben we afgesproken met de groep. Arwin zou een restaurant uitzoeken waar we typische Peruaanse gerechten zouden krijgen. We zitten erg mooi op een balkon aan de Plaza des Armas. Rogier betaald het eerste drankje ter ere van zijn verjaardag. Als eten krijgen we verschillende soorten aardappelen en aardappel gerechten, advocado, Forel, Alpaca en natuurlijk cavia. De cavia krijgen we eerst heel te zien en wordt daarna in stukken geserveerd. Wij vonden het wat tegenvallen, het vlees is erg vet. Ook krijgen we weer een pisco sour. Als iedereen aan de thee of koffie zit komen ze ineens met een enorme verjaardagstaart binnen voor Rogier en gaat de band "happy birthday" spelen. Dat is echt een leuke verrassing!
Bij de lunch hebben we bij Arwin toch maar pillen tegen de hoogteziekte besteld. We weten nog steeds niet of we ze gaan nemen. De verhalen zijn zo tegenstrijdig, over de hoogteziekte en over de pillen. Vanavond moeten we beslissen of we ze nemen. Na de lunch gaan we naar de markt, maar het valt wat tegen en we gaan dan ook weer snel terug naar het centrum. We wisselen nog wat geld en gaan om 7 uur met een klein groepje eten. Het gesprek blijft maar op de hoogteziekte hangen. Ik heb de pillen meegenomen en besluit ineens ook om ze in te nemen. Ik heb er geen zin in om ziek te worden en misschien dan wel een paar dagen vakantie te moeten missen. De bijwerkingen van de pillen zullen heus wel meevallen. Rogier neemt ze ook maar in. Na het eten gaan we naar een cafeetje Deja Vu met een groot deel van de groep. Het is erg gezellig, alleen zijn we redelijk terughoudend met de alcohol, ook weer vanwege de hoogte die we ingaan morgen, maar het is wel erg gezellig.

Donderdag 11 oktober / Arequipa - Chivay (Colca Canyon)

Vandaag gaan we over een pas van 4910 m, zo hoog zijn we nog nooit geweest.Er is heel wat gepraat in de groep over hoogteziekte en dat we de pillen hebben geslikt stelt me toch wel gerust. We moeten heel veel drinken en stoppen eerst om water te kopen. De flessen worden uit de fooienpot betaald en staan voor iedereen ter beschikking in de bus, erg handig. De bus heeft ook een wc aan boord, dat is wel heel erg luxe. Het landschap waar we doorrijden is erg mooi, kaal, uitgestrekt met af en toe stukje bebouwd land. Ondertussen drinken we ons te pletter en eten we heel veel cocasnoepjes, de wc in de bus maakt overuren. Op zo'n 3600 m hebben we een theepauze met mooi zicht op de vulkaan Misti. We moeten het rustig aan doen. Een uit de groep wil even een stukje rennen en krijgt direct een bloedneus. Verder gaat iedereen goed, wij ook. Na de thee vertrekken we weer. We komen eerst in een nationaal park waar Vicunya's lopen. We zien er best veel. Heel ranke, gracieuze dieren. Hun wol schijnt heel bijzonder en erg duur te zijn. Het landschap blijft mooi. We zien veel bergtoppen. Het hoogste punt komt langzaam dichterbij. Vandaag gaan we daar niet stoppen, dat doen we op de terugweg als we allemaal al een dag zijn geacclimatiseerd. Als we het hoogste punt gepasseerd zijn valt het tweede slachtoffer aan hoogteziekte. We gaan dalen tot 3650 m waar onze lodge (Casa de Mamyacchi) ligt. De lodge ziet er mooi uit en is mooi gelegen aan de rand van het dorp op. Lopend naar onze kamer maken we gelijk kennis met de huis-Alpaca, een grappig beest die als het hem lukt het restaurant probeert in te komen. Vanuit de meeste kamers, het restaurant en het terras kijkt je helemaal de vallei in. We hebben een buffet lunch en daarna kun je kiezen wat je wilt doen, niets of mee met een wandeling. Wij gaan niets doen en zoeken een paar lekkere stoelen op het terras en gaan genieten van het uitzicht.
Om half 6 gaan we naar de warmwater bronnen. Je kan kiezen binnen of buiten. Eerst wilden we binnen badderen, maar daar vonden we het maar een vieze bende, buiten was het beter. Het is wel heerlijk ontspannend in het warme water. Na de warmwater baden gaan we eten. We eten gelukkig in de logde. Er was ook nog een optie om ergens anders te eten met lokale dans etc. Daar moesten we dan met de bus naar toe, dit restaurant lag op zo'n drie kwartier rijden van de lodge. Gelukkig koos de groep er niet voor, nu kon je lekker naar je kamer als je daar zin in had en aangezien we morgen weer vroeg weggaan werd het bij niemand erg laat.

Vrijdag 12 oktober / Colca Canyon - Puno

Om 5 uur op, om 6 uur vertrek. Rogier is aan de diarree, maar heeft verder geen darm of maagkrampen. Gelijk maar 2 immodium geslikt want we hebben een lange dag vandaag. We rijden over een hele mooie onverharde weg langs de canyon en tussen de bergen door. Overal zie je de terrassen die de inka's hebben aangelegd. We stoppen dan ook geregeld om foto's te nemen. Na ongeveer anderhalf uur zien we de eerste condors vliegen. Daarna rijden we naar Cruz del Condor en daar komen ze echt vlak langs je vliegen, fantastisch. Ook de canyon is hier schitterend. Je hebt een aantal paden naar uitzichtpunten waar je de condors en de canyon kan zien. Vanaf Cruz del Condor rijden we dezelfde weg terug naar de logde en vanaf de logde de zelfde weg terug richting Arequipa. We komen weer over de pas van 4910 m en nu stoppen we op het hoogste punt. Heel langzaam lopen we wat rond. Na zo'n 10 minuten rijden we weer verder. We hebben een lunchpakket meegekregen en dat eten we op bij de stop waar we op de heenweg thee hebben gedronken. Vandaar begint een voor ons nieuwe weg naar Puno. We zien onderweg veel lama's en alpaca's en zelfs flamingo's. We krijgen nog een lekke band, die we in een dorpje laten plakken. Uiteindelijk zijn we om half 7 in het hotel.
We hebben een kamer op de 5e etage en er is geen lift. Dat valt nog niet mee om daar te komen met onze rugzak op. Heel op het gemakje klimmen we er naar toe, gek hoor dat je zo snel buiten adem bent, terwijl je eigenlijk weinig doet. We gaan met de groep eten in het stadje. We worden gewaarschuwd hier goed op onze spullen te letten. Bij een andere groep zijn er 3 camera's gestolen.

Zaterdag 13 oktober / Puno (Uros eilanden en Sillustani)

Vandaag gaan we naar de Uros eilanden. Rogier is nog steeds aan de diarree. Driekwart van de groep is aan de diaree, zwak, ziek of misselijk dus reisleider Arwin houdt spreekuur. Rogier gaat ook even langs en krijgt een antibioticakuurtje. Om half 9 gaan we op pad. Na een minuut of 10 in de bus staan we bij de haven. Met de motorboot doen we er 20 minuten over voor we bij de eilanden zijn. En die vinden we echt heel bijzonder. We worden heel erg hartelijk welkom geheten, de bewoners staan al klaar om ons te ontvangen. We krijgen uitleg over de eilanden die echt handgemaakt zijn en hoe de mensen ertoe gekomen zijn ze te bouwen. Het is wel een mooi zicht die geel, bruine rieten eilanden met rieten huisjes en vrouwen met rokken in felle kleuren erop, drijvend in een diepblauw meer met op de achtergrond grijze kale bergen. Na de uitleg mogen we zelf het eiland bekijken en eventueel souvenirs kopen, maar als je niets kocht was het ook goed. In een rieten catamaran mogen we voor 5 sol meevaren naar een volgend eiland. Het weer is erg mooi, zonnig en warm. De motorboot pikt ons weer op en vaart ons naar het hoofdeiland waarop o.a. een souvenirmarkt, een hotel en een kerk staat. Dit eiland is zo vol toeristen dat het ons wat tegenvalt. Om 12 uur zijn we weer terug aan wal waar we gaan lunchen. Om half 3 worden we weer opgehaald voor het volgende uitstapje, Sillustani. Hier staan nog begrafenis torens uit de Inka tijd en deze begraafplaats is erg mooi gelegen op een schiereiland in het Titicacameer. Het is zo'n 45 minuten met de bus rijden. We zijn er laat in de middag, het is winderig en wordt steeds kouder. Ik heb mijn fleece vergeten en heb het dan ook niet erg warm. Maar het was wel erg mooi, vooral het uitzicht en de kudde alpaca's die we tegenkwamen. Op de terugweg stoppen we nog bij een boerderijtje. Dit soort boerderijtjes hadden we al gezien en ze spraken ons erg aan. Op de daken staan twee stiertjes voor kracht en bescherming van de familie. We waren dan ook blij dat we in het boerderijtje konden gaan kijken. We kregen uitleg over de werk en woonwijze van het gezin. Ook zagen we hun woon- en werkvertrekken en huisdieren (cavia's en lama's). Ze verkochten zelfgemaakte souvenirs en ik heb een handgeweven tasje meegenomen. (Kosten excursie Uros eilanden en Sillustani USD 34,00 p.p).

Zondag 14 oktober / Puno - La Paz (Bolivia)

Rogier is weer helemaal hersteld. Om 7 uur vertrekt de bus. De bus heeft geen wc aan boord en dat is even schrikken en tellen hoeveel koffie/thee we al op hebben. De grensovergang die we zouden nemen is vanwege een staking gesloten. We moeten nu via een andere en daardoor missen we Tiwanaku. Na een halfuurtje rijden stoppen we in het dorpje Chucuito waar de Templo de Fertilidad (vruchtbaarheidstempel) staat (en een wc, pfff...). De tempel is best interessant, maar nog veel interessanter is het feest wat op het dorpsplein aan de gang is. Compleet met podium, band, dj en fanfare. Het is 8 uur in de morgen en de sfeer zit er al lekker in. Het bier vloeit rijkelijk en de muziek werkt aanstekelijk. Rond de flessen bier wordt gezellig gedanst en we worden door de DJ van harte welkom geheten. Ook is er een marktje. Het duurt lang voor Arwin ons weer in de bus weet te krijgen.
De grensovergang gaat makkelijk. De grote bagage wordt door Arwin verzorgd, wij hoeven alleen maar onze handbagage mee te nemen. We laten ons Peru uitstempelen. Bij het ene loket zetten ze een stempel in je paspoort en bij het volgende nemen ze het papiertje in wat bij binnenkomst in Lima is afgestempeld. Vervolgens lopen we zo'n 200 meter door niemandsland naar Bolivia. Daar moeten we eerst weer een formulier invullen en daarna krijg je een stempel in je paspoort en ook weer een deel van het ingevulde papier terug wat je in moet leveren bij vertrek. Eenmaal in Bolivia gaan we eerst wat geld wisselen. Dat kan gewoon bij de kraampjes waar ook water, chocola etc verkocht wordt. Hier is geen echt wisselkantoor. We wisselen 50 USD, meer wisselen we morgen wel in La Paz. Maar dit is ruim voldoende voor de lunch en diner vanavond. In Bolivia is het een uur later dan in Peru. We gaan op weg naar Copacabana waar we gaan lunchen. Om daar te komen moeten we een zijtak van het Titicacameer oversteken. De bus gaat op een soort duwbak en wij gaan met de boot. Let op neem je paspoort mee uit de bus, want zonder kom je de boot niet in en als de bus al vertrokken is heb je een probleem. Om kwart over 6 zijn we in het hotel in La Paz (Estrella Andina). Het is weer een hele klim naar de vierde verdieping.

Maandag 15 oktober / La Paz

We hebben ingeschreven voor een stadstour (kosten USD 18,00 pp) door La Paz en we vertrekken om 9 uur. Het eerste deel van de tour vinden we helemaal niet interessant. We rijden door alle buitenwijken, langs een heleboel ambassades. Na een half uur in de bus zijn we het al beu. Misschien komt het ook wel omdat we ons de stadstour anders hadden voorgesteld. Leuker wordt het als we stoppen bij een uitkijkpunt. Je kijkt uit over heel La Paz. Op een plein midden in de stad mogen we eindelijk gaan lopen. We bezoeken hier de cathedraal en een graftombe van een bekende president. Daarna lopen we gezamelijk wat door de straatjes.We gaan de bus weer in en stoppen bij de heksenmarkt. Deze ligt dicht bij ons hotel. We krijgen uitleg over de lamafoetussen en pachamama. We staan nogal ongelukkig op een hoek van twee drukke straten. Door de auto's die langs komen krijgen we niet veel van de informatie mee. De heksenmarkt is wel leuk, maar de stadstour vonden wij het geld niet waard. Affijn we hebben in ieder geval veel van La Paz gezien. We gaan nog geld wisselen en spreken met een aantal af om te gaan lunchen. We hebben nog wat tijd en laten onze foto's op een cd branden. De kaartjes zijn nu weer leeg voor de rest van de reis. Dit ging prima. (Ook het inlezen thuis was geen probleem). Binnen 30 minuten konden we ons cdtje ophalen. Er zat een kodakwinkeltje vlak naast ons hotel.
Eerst willen we lunchen bij Rosario, maar het restaurant is alleen open voor diner. We gaan daarom naar het hardrock cafe en nemen een chickensandwich. De sandwiches, hamburgers en cheeseburgers zijn hier heerlijk. Na de lunch gaan we even terug naar het hotel. Onze was is al klaar. Deze hadden we vanmorgen ingeleverd. Voor de kosten hoef je het niet te laten, we moesten Bolivianos 24 betalen. Omgerekend is dit Euro 2,40 en we hadden best wel veel o.a een spijkerbroek. We brengen de was naar onze kamer en gaan daarna de stad in. We bezoeken de S. Francisco Kathedraal. We kijken in een heleboel winkeltjes en drinken nog ergens koffie. We gaan met 10 groepsgenoten uit eten. Omdat dit toch wel een grote groep is hebben we gereserveerd. We gaan nu wel naar Rosario en dit is beslist een aanrader. Wat ook nog eens makkelijk is, het restaurant ligt naast ons hotel.

Dinsdag 16 oktober / La Paz - Uyuni

Vandaag hebben we een lange reisdag. We vertrekken om 7 uur. Net buiten La Paz is de weg opgebroken en we moeten van de weg af. Hoe het mogelijk is weten we nog niet. De chauffeur volgt op een of andere manier de omleiding niet, maar rijdt gewoonweg maar de pampa's in. De volgende twee en een half uur rijden we dwars door aardappelveldjes, over onverharde weggetjes en door piepkleindorpje. Er wordt zo'n 10 keer de weg gevraagd, maar hoe we moeten blijft vaag. Als we na door aardappels bekogeld te zijn en bijna een ongeluk te hebben gehad om half 10 dan eindelijk weer een verharde weg zien, zijn we wel heel benieuwd waar we zijn. Een bord verteld ons dat La Paz net 22 kilometer achter ons ligt. Dit wordt echt een lange reisdag!
Gelukkig houdt iedereen de moed erin, er valt geen onvertogen woord. Alleen Arwin zit zich op te vreten! Om tijd te sparen wordt er alleen bij hoge nood gestopt. Zelfs de lunch (die meegenomen is uit La Paz) wordt in de bus uitgedeeld. Maar wat een mooie route rijden we vandaag. Dwars over de altiplano van Bolivia. Wat een leegte, wat een dorheid, wat een grijsheid. Je kunt je niet voorstellen dat er echt mensen in de dorpjes wonen waar we langskomen. Af en toe zie je in het niets iemand lopen en je vraagt je af waar komen ze in hemelsnaam vandaan en waar gaan ze naartoe. Halfverwege de rit verdwijnt ook het asfalt en komen we in de stof terecht. Soms gooit de bus zoveel stof op dat je echt niets meer door de ruiten ziet. Een keer komen we vast te zitten maar met wat graaf en duw werk zijn we binnen 15 minuten weer aan het rijden. Vanuit de bus zien we een prachtige zonsondergang. Het betekent wel dat we het laatste deel van de weg in het donker af zullen leggen. In het donker ontdekken we op een gegeven moment kilometerpaaltjes langs de kant van de weg. We gaan er maar vanuit dat dit de kilometers naar Uyuni zijn. Druk rekenen we hoe laat we aan zullen gaan komen. En het valt nog mee... Om 9 uur staan we voor hotel Tonito in Uyuni. En in hotel Tonito zit een pizzeria die gerund wordt door een Amerikaan (heel het hotel is trouwens van hem). We droppen onze rugzakken in onze kamer en gaan eten.

Woensdag 17 oktober / Uyuni (zoutvlakte)

Een rustige start vanmorgen, we vertrekken pas om half 11. Voor vertrek doen we niet zoveel. We lopen even een stukje het stadje in, maar er is niet echt veel te beleven. We gaan met 3 jeeps naar de zoutvlakte. Na zo'n 15 minuten rijden hebben we onze eerste stop bij een treinenkerkhof. We zijn dan nog niet op de zoutvlakte. De volgende stop is bij een zoutverwerkend fabriekje, ook staat er een klein museumpje, een winkeltje en een aantal kraampjes. Hierna gaan we echt naar de zoutvlakte. En dit is mooi!! Het is gewoon niet te beschrijven. Door al het witte bekruipt ons gelijk een soort wintersport gevoel. Eerst stoppen we op een plaats waar de zoutwerkers het zout op hopen hebben geschept. We rijden door naar het zouthotel waar we ook lunchen. Na het eten houden we ons vooral bezig met het maken van truckage foto's en hebben ontzettend veel lol. Het weer werkt ook mee. De dag startte bewolkt, maar al snel komt de zon door en zien we de zoutvlakte onder een blauwe hemel. Als we uit gefotografeerd zijn gaan we verder naar Isla Pescado. Eerst rijden we door het grote witte niets. De jeeps volgen zwarte sporen op het zout. We rijden zo'n 90 kilometer per uur, maar het lijkt langzaam. Dan krijgen we het eiland in zicht en het duurt nog lang voor we er zijn. We worden helemaal enthousiast als we bij het eiland stoppen. Een eiland van steen vol met meters hoge cactussen in het midden van een spierwitte vlakte onder een felblauwe lucht, fantastisch. Om het eiland op te mogen moeten we 10 sol betalen. We gaan dat eiland zeker op, wat het ook kost. (voor die euro mag je hier ook naar de WC). We volgen het wandelpad over het eiland. De cactussen zijn echt gigantisch. De hoogste schijnt 13 meter te zijn. Bij elke hoek is het uitzicht weer fantastisch en we blijven maar foto's maken. We doen er zo'n drie kwartier over om het eiland te bewandelen. Op het hoogste punt kun je alle kanten van de zoutvlakte zien. Ook heel grappig is om te zien hoe iedereen truckfoto's neemt. En het is een mooi zicht om alle jeeps voor het eiland op een witte ondergrond geparkeerd te zien. Na iets meer dan een uur vertrekken we weer. De volgende stop is midden op het zoutmeer, we willen nog foto's van de kringen die in het zout staan. We stoppen ook nog op een plaats waar een waterbron boven het zoutmeer uitkomt (ojos del salar). Daarna is het wachten op de zonsondergang. De plaats die we ervoor kiezen is bij de zouthopen. Als toefje op deze superdag genieten we onder het genot van een kop thee van een prachtige zonsondergang.

Donderdag 18 oktober / Uyuni - Potosi

Waarschijnlijk had ik wat last van de wijn van gisteravond, want ik heb erg onrustig geslapen. Ik had toch maar 3 glazen op, maar ik hou het maar op de combinatie van de hoogte en het feit dat dit de eerste wijn in de vakantie was. Ik ben al vroeg wakker. Als we om 7 uur naar het ontbijt gaan, moeten we nog even wachten tot alles gereed is. Om 8 uur vertrekken we naar Potosi. De weg is erg mooi. We rijden nu niet over de altiplano, maar door de bergen. Dit betekent veel draaien, klimmen en dalen. We hebben prachtige uitzichten en ook de bergen zelf zijn erg mooi door de verschillende kleuren die ze hebben en de verschillende rotsformaties. We stoppen niet erg vaak. Op een gegeven moment stoppen we op een prachtig stukje weg. Hier gaan we een stuk wandelen en het is heerlijk om de benen te strekken. Na zo'n drie kwartier worden we weer opgepikt door de bus. Het laatste stuk naar Potosi schiet niet zo op omdat ze met de weg bezig zijn, maar om iets over 3 zijn we in het hotel (Cerro Rico Velasco). Een heel leuk, sfeervol hotelletje. Niet alle kamers hebben ramen naar buiten. Sommige kamers liggen midden in het hotel en dan heb je een raam dat op de hal uitkijkt, heel apart wel. We spreken met een aantal af om de stad in te gaan. We willen eerst naar het klooster en we gaan er tenslotte met z'n veertienen naar toe. We krijgen onze eigen gids. Het leukste van het klooster is dat je het dak opkan. Hiervandaan heb je een mooi uitzicht over de stad en op de berg (mijn). De daken in Potosi zijn erg bijzonder. Ik vond ze erg mooi, met een soort ouderwetse rode dakpannen. Na de rondleiding gaan we koffie drinken in Cafe de la Plata op een hoek van het plaza de 10 de Novembre. Dit is zeker een aanrader, het is erg gezellig en de koffie is lekker, zeker die waar likeur inzit. We spreken direct maar af om ook met z'n allen te gaan eten. Voor zo'n groep moeten we wel reserveren en dat doen we bij restaurant El Fogon. Daarna gaan we nog wat door de straatjes struinen. Om half 7 komen we min of meer per ongeluk langs het restaurant en we gaan alvast naar binnen om wat te drinken. We wachten met eten tot iedereen er is.

Vrijdag 19 oktober / Potosi

Vandaag gaan we de zilvermijnen van Potosi bekijken. Ook hierover gaan in de groep weer allerlei gruwelverhalen over hoe krap het is, hoe benauwd, vochtig, stoffig etc etc. Nog niemand weet dan ook zeker of hij er nu wel of niet in wil. We beginnen op de mijnwerkers markt. We kopen daar cocabladeren, alcohol van 96%, dynamiet en drinken voor de mijnwerkers. Degene die de mijn ingaan gaan zich vervolgens verkleden. Ik besluit mee naar binnen te gaan. Rogier blijft bovengronds. Wij moeten een groen regenpak en kaplaarzen aan. Ook krijgen we allemaal een helm op met licht. Daarna rijden we naar de mijn. Voor we naar binnen gaan krijgen we eerst een demonstratie van het dynamiet. Zo'n knal van zo'n klein staafje had ik niet verwacht. Dan zijn we er helemaal klaar voor. We hebben drie keer een valse start. Steeds als we in formatie staan om de mijn in te gaan komt er een karretje de mijn uit en moeten we terug. Dan gaan we tenslotte toch. Ik moet eerlijk zeggen dat de eerste 50 meter de akeligse meters waren van heel de mijn. Het is vochtig en donker. We lopen te dicht op elkaar en daardoor zie je niets en we zijn nog niet gewend aan het donker. Krap is het eigenlijk helemaal niet. Na zo'n 50 meter komen we bij de eerste put waar we uitleg krijgen. Hier acclimatiseert iedereen ook. Alleen op het moment dat we ergens in de mijn een ontploffing horen, komt er even paniek bovendrijven. We worden gerust gesteld door onze gidsen, maar ik zal dit geluid mijn leven niet meer vergeten. Een stuk meer ontspannen lopen we verder. We zien hoe een mijnwerker een gat maakt om de staaf dynamiet in te doen, we zien hoe ze de stenen van de onderste lagen naar boven brengen. Alles is nog handwerk en vreselijk zwaar. We helpen om stenen in een karretje te scheppen, na een paar scheppen was ik al doodmoe. Zelfs het duwen van de wagonnetjes is zwaar werk. Die zijn meer dan 1000 kgs en ze lopen geregeld uit de rails. De mijnwerkers die we tegenkomen krijgen wat uit de door ons ingekochte voorraad. Als laatste bezoeken we een klein museumpje in de mijn met tekeningen en poppen gemaakt door de mijnwerkers. In dit museum staat ook El Tio de god van de mijnwerkers. Elke week komen de mijnwerkers hier samen. Ook wij doen het ritueel wat de mijnwerkers doen. Ze geven El Tio een brandende sigaret, strooien cocablaadjes over zijn hoofd, schouders, benen en zijn enorme penis. Vervolgens wordt er een dopje alcohol van 96% over El Tio gegooid, ook over de aarde wordt alcohol gedruppeld ter ere van Pachamama en tenslotte drinkt de mijnwerker zelf een dopje alcohol. Dit alles doet onze gids voor. Wij kunnen daarna volstaan met het eren van Pachamama (alcohol op de grond) en door zelf te drinken. Helaas geen foto's in de mijn genomen want niemand had zijn fototoestel mee durven nemen. Door alle verhalen dachten we dat dit geen goed idee zou zijn. Achteraf kon het eigenlijk wel. Wel hebben wij de simpelste route genomen, wij zijn op een niveau gebleven en dat vond ik prima. Ik heb de schacht en de trapjes gezien waar je anders af moest en ik denk niet dat ik het had gedaan. En zo hebben we ook genoeg kunnen zien. Op de weg uit de mijn, moeten we nog een paar keer aan de kant voor langskomende wagonnetjes. Ook krijgen we nog twee keer een dynamiet explosie te doorstaan, maar behalve het geluid wat we horen komt er geen stofje van de wanden los. In de middag bezoeken we het museum Casa Nacional de Moneda. De "munt" van Bolivia. Best interessant maar het is een museum dus het is allemaal wat statig. Na dit bezoek gaan we weer naar Cafe de la Plata voor koffie met likeur. Buiten is het slecht weer en we blijven daar zitten tot het tijd is om te gaan eten.

Zaterdag 20 oktober / Potosi - La Paz

Een lange reisdag vandaag. Eerst gaan we met een klein busje naar de busterminal. Daar wachten we even op de bus en dit is een hele grote touringcar. Bovenin zijn de voorste stoelen nog vrij en daar gaan wijeens zitten. Wat een uitzicht hebben we vandaar. De weg is helemaal verhard. En ook deze weg is weer prachtig door de bergen. We stoppen nog in een mooi dorpje, waar ze een handwerk project hebben opgezet. Het duurt even voor ze het gebouwtje open hebben, maar dat geeft ons de tijd om in het dorpje rond te kijken. Ook vandaag hebben we een lunchpakket mee, dat wordt in een vaag gebouw van warm water bronnen opgegeten. In la Paz moeten we bij de busterminal van bus wisselen en om half 8 zijn we weer terug in hotel Estrella Andina. We gaan met zijn allen eten en daarna nog wat drinken in het Hardrock cafe. Na een Mojito houd ik het voor gezien.

Zondag 21 oktober / La Paz (Chacaltaya en Vallee de la Luna)

Rogier is gisteravond nog (heel) wat langer in het hardrock gebleven en hij slaat deze excursie dan ook maar over en kruipt terug zijn bed in. Vertrek is 8 uur. Eerst gaan we Chacaltaya, de hoogste skipiste ter wereld. We moeten een stuk door La Paz rijden. Als we de stad uitrijden is de weg onverhard. We zijn in twee minibusjes. De weg naar Chacaltaya is weer erg mooi. We gaan nu echt de bergen van de Corderilla Real in die we vanuit de stad al hebben zien liggen. We maken een stop onderweg en vandaar hebben we een mooi uitzicht op de berg Huany Potosie, we zien El Alto liggen en het Titicacameer. Daarna gaan we snel stijgen en dit gaat over een spannend weggetje. Een onverhard weggetje ongeveer zo breed als het busje gaat met haarspeldbochten steil naar boven. Aan ene kant hebben we de berg, aan de andere kant een steeds hoger wordende afgrond. Als we stoppen staan we op 5300m. Een hoogterecord. We kunnen nog 100 meter hoger maar dat moet dan lopend. We gaan dit met een klein groepje doen. Degene die achterblijven kunnen in een klein cafeetje wachten. Langzaam klimmen we naar boven. Na steeds zo'n 10 meter moeten we op adem komen, maar we halen het. Een ieder op zijn eigen tempo. Hoger dan dit zal ik waarschijnlijk nooit meer staan, 5400 meter. Als we boven staan begint het zachtjes te sneeuwen. Met het groepje wat het haalt maken we nog een paar foto's en dan dalen we weer af. We drinken nog een kop thee. Ondertussen hagelt en sneeuwt het, de gids zegt dat we nu naar beneden gaan, voordat het weggetje te modderig wordt. We rijden direct door naar de maanvallei. Daarvoor moeten we aan de andere kant van La Paz zijn. We zien nu hetzelfde als tijdens de stadstour, maar het schiet niet op door de stad want we staan wel een uur vast in het verkeer. Om 1 uur zijn we bij de maanvallei. Ik had geen voorstelling wat ik kon verwachten, maar wat een bizar landschap. Alles is modderkleurig en door erosie heel apart uitgesleten in een soort van torens en spelonken. Door de vallei is een wandeling van 3 kwartier uitgezet. Als je deze volgt heb je alles ook wel gezien. Om half 3 zijn we weer terug bij het hotel. We lunchen weer bij het hardrock cafe en daarna gaan we nog even de stad in.

Maandag 22 oktober / La Paz - Copacabana (Isla del Sol)

Vertrek om 8 uur. De bus stopt om de 5 minuten en we snappen niet waarom. Ook rijdt hij een hele rare route door de stad. We horen dat ze zo de tolpoortjes willen ontwijken en ze zijn ook nog (tevergeefs) op zoek naar een reserveband. Als ze daarna nog eens gaan tanken denken we La Paz nooit uit te komen. Eindelijk de stad uit krijgen we na tien minuten rijden een lekke band en we hebben dus geen reserve. De bus rijdt door tot het volgende dorpje en daar wordt de band ter plaatse gemaakt. We hebben er ons al bij neergelegd dat het een lange reisdag gaat worden. Al snel komen wat bewoners uit het dorpje kijken. De kinderen vinden ons reuze interessant en ze halen een bal te voorschijn. Het duurt dan ook niet lang voor we met ze aan het voetballen zijn. Tenslotte valt het allemaal nogal mee en om twee uur zijn we in Copacabana. We gaan lunchen en om 3 uur vertrekken we met de boot naar Isla del Sol. De boottocht duurt ongeveer anderhalf uur. Isla del Sol is erg mooi. Vanaf de plaats waar we aanmeren maken we een wandeling over het eiland. De bewoners keren net huiswaarts met hun veestapel en daar lopen we midden in. Erg leuk wandelen zo tussen de ezeltjes en lama's. Na ongeveer een uurtje wandelen zijn we bij de plaats waar de boot ons oppikt. We hebben zonsondergang op het Titicameer en om half 8 zijn we weer in Copacabana.

Dinsdag 23 oktober / Copacabana - Cuzco (Peru)

Na 20 minuten rijden zijn we bij de grens. Vandaag gaan we weer terug naar Peru. We maken onze laatste bolivianos op door drinken, m&m's en snickers te kopen. Het ritueel van 8 dagen geleden gaat nu omgekeerd. Om Peru binnen te komen moet ik twee keer opnieuw een papier invullen. Ik moet mijn meisjes naam opgeven en dan mag ik door. Ik ben niet de enige die dat probleem heeft. De bus staat al klaar en we stappen maar gelijk in. Bij Puno stoppen we bij een uitkijkpunt. Daar is ook een schooltje en zodra we gesignaleerd zijn worden we door de leerlingen de klas ingetrokken. We stoppen ook nog op het hoogste punt tussen Puno en Cusco. Verder komen we ook niet heel veel tegen. Om half 3 lunchen we bij een buffetrestaurant en om 6 uur zijn we in Cusco. De bus kan de stad niet in en vanaf de rand gaan we met taxi's naar het hotel (Casa de campo). Dit is het ultime trappenlopen hotel. We zijn eerst zo'n 10 minuten bezig om onze kamer te vinden. Het is overal kriskras met verdiepingen en trappen, we moeten zelfs nog een steegje door en nog twee trappen op om bij onze kamer te komen. En dit is alleen nog maar binnen het hotel. Voor we bij het hotel zelf waren moesten we ook al de nodige trappen op. Gelukkig maar een keer met onze rugzak. Maar het hotel is wel erg sfeervol (en ze hebben heerlijke broodjes bij het ontbijt). We eten in het restaurant Pachapapa. Zeker een aanrader.

Woensdag 24 oktober / Cuzco

Vanmorgen gaan we Cusco in. De meesten hebben geboekt voor een stadstour, maar na La Paz hebben we daar niet zo veel zin meer in. Met z'n vieren gaan we zelf op stap. Eigenlijk zonder plan willen we zomaar op het gemakje struinen. We stoppen bij een aantal souvenirshopjes en de eerste dingen zijn al snel gekocht. We drinken koffie op het plaza de Armas en we bezoeken de Cathedraal. We maken foto's bij de inka muren. Om een uur hebben we afgesproken bij de fontein om een aantal te ontmoeten die met de tour mee zijn. We zitten lekker in het zonnetje, mensen te kijken. We gaan ergens op de plaza eten en daarna splitsen we ons. We willen nog een paar bezienswaardigheden bekijken, maar het is daar zo druk dat we er maar vanaf zien. Als het gaat regenen duiken we een cafeetje in voor een pisco sour. Later ontmoeten we weer een aantal van de groep bij de fontein en eten heerlijk in een piepklein mexicaans restaurantje.

Donderdag 25 oktober / Cuzco - Aguas Calientes

Om 7 uur vertrekt de trein, om half 7 worden we opgehaald. De plaatsen in de trein zijn vastgesteld en staan op je ticket. Je zit met z'n vieren samen, twee bij twee tegenover elkaar. Zeker drie kwartier doet de trein erover om zigzaggend Cusco te verlaten. Ze komen in de trein langs met broodjes en koffie. De reis duurt drie uur en er is buiten genoeg moois te zien. Als we om 11 uur in Aguas Calientes aankomen gaan we eerst kaartjes kopen voor Machu Picchu. We checken in in hotel (Continental Hostel) en gaan dan lunchen. Aguas Calientes is wel een apart stadje. Ik denk dat het alleen bestaat voor de toeristen die Machu Picchu bezoeken. Ons hostel ligt aan de spoorlijn, die gewoon dwars door het dorp loopt. Aan het spoor liggen ook allerlei restaurantjes. Het dorp heeft ook een plein en nog een paar straatjes. Bij aankomst op het station is een toeristenmarkt, daar moet je doorheen naar het dorp. Na de lunch wandelen we langs het spoor. Je kan hier ergens het nevelwoud in naar een waterval, maar dit vinden we niet. We gaan op een gegeven moment wel het nevelwoud in, maar achteraf blijkt dit niet het natuurreservaatje te zijn wat we bedoelen. Ach het is ook best leuk en we zijn lekker bezig. Het is hier wel een stuk warmer en vochtiger dan we de afgelopen gewend zijn en dat valt ons wat zwaar. Weer terug in Agua Calientes gaan we eerst een biertje drinken op terras. We lopen nog wat door het stadje. s Avonds eten we met een paar in het restaurant Inka Wasa en dat is zeker een aanrader.

Vrijdag 26 oktober / Aguas Calientes (Machu Picchu) - Cuzco

Vandaag gaat het gebeuren, we gaan naar Machu Picchu. Hier wil ik al heel erg lang naar toe en nu is het zover. We gaan er ongewassen naartoe, want we hadden geen water vanmorgen. Het ontbijt was ook een chaos, maar om 6 uur zaten we in de bus. We nemen geen gids en samen met Jacco gaan we direct bij aankomst op weg. En het eerste wat we zien is al fantastisch. Ga gelijk links naar boven en je komt op de terassen met het klassieke uitzicht. We hadden ook nog mooi weer en om half 7 was het licht fantastisch mooi. Het uitzicht op Machu Picchu was zo mooi dat ik gewoon niet kon geloven er echt te staan. Het was of ik naar de poster zat te kijken, want zo zie je het in het echt ook. Er kwamen af en toe een paar mistwolken door de stad drijven en dit maakte dat het steeds weer anders mooi was. We lopen steeds een paar terassen hoger tot we tenslotte bij het wachterhuisje staan. Er zijn wel al mensen, maar het is nog niet zo druk als we gedacht hadden. Na ons losgerukt te hebben van dit uitzicht lopen we naar de zonnepoort. Als je weet waar je moet kijken kun je hem zien, maar wij wisten dat nog niet. Het is een mooi pad waar we, op het gemakje, toch wel meer als een uur over gelopen hebben. Het pad stijgt tot de zonnepoort. Hier heb je weer een heel ander uitzicht op Machu Picchu. Wij zoeken een plaatsje om van het uitzicht te genieten. Op het moment dat we zitten komt er net een groep Inka trailers binnen die erg emotioneel worden als ze de stad zien liggen. Ik zit trouwens ook met kippevel op mijn armen, want het blijft gewoon super om hier te zijn. We lopen op het gemak weer terug naar beneden en gaan de stad zelf verkennen. Ondertussen lopen er al heel wat meer mensen. Toch hebben we op bepaalde stukken het rijk voor ons alleen. Aan het begin van de middag is Machu Picchu overspoeld met mensen. Ook is het erg warm en ons water is op. In Machu Picchu zelf is niets te koop. We zijn helemaal rond geweest en alhoewel ik eigenlijk nog wel wil blijven, besluiten we toch om naar Aguas Calientes terug te gaan. Maar het was fantastisch, super, prachtig en geweldig om er geweest te zijn. Het was net zo mooi als ik me had voorgesteld. In Aguas Calientes gaan we lunchen en daarna gaan we eigenlijk wachten tot we de trein van 5 uur naar Cusco kunnen nemen. Maar we vermaken ons nog best die paar uur. We stappen voor Cusco uit en gaan met de bus naar het hotel. We doen er dan een uur korter over omdat we het zigzaggen overslaan. We gaan naar hetzelfde hotel (Casa de Campo). De kamer die we nu hebben is een stuk beter dan de eerste dagen en ook niet zo hoog gelegen. Ook wordt deze keer de bagage naar de kamer gebracht en voor de eerste keer deze reis laten we het ook brengen.

Zaterdag 27 oktober / Cuzco (Heilige Vallei)

We hebben lang getwijfeld of we met deze excursie mee wilden gaan, want nog een dagje Cusco is ook wel fijn. Er wordt ons verzekerd dat we zeker om 4 uur terug zijn en omdat we ook de Heilige Vallei wel willen zien gaan we maar mee. We vertrekken om half 9 en zitten zo'n twee uur in de bus voor we in de Heilige Vallei en bij de Zonnetempel aankomen. De Zonnetempel ziet er wel erg mooi uit. We zouden er een uur blijven, maar de gids zit nogal op zijn praatstoel en na twee uur zijn we eindelijk de tempel uit. We weten nu gelijk ook weer waarom we liever zonder gids op stap gaan. Omdat we ons aan het ergeren zijn aan de gids gaat de Zonnetempel aan ons voorbij, dit is wel jammer want het is erg mooi gebouwd allemaal. De volgende stop is wel leuk, dit is bij een plaatselijke brouwerij. Ze laten zien hoe ze het maisbier maken en we mogen natuurlijk ook proeven. Het smaakt erg zuur. Om tijd te sparen hebben we een buffetlunch, dit is niet onze smaak. Liever waren we snel ergens gestopt voor een snel broodje of hadden wat meegenomen. Tot nu toe zijn we nog niet zo overtuigd van deze excursie. Na de lunch naar Pisaq en dit is erg mooi. De omgeving is prachtig en je kijkt in heel het dal. Ook sta je boven de Inka terassen die de andere kant van de vallei weer een heel apart uiterlijk geven. Het pad naar de ruine is niet voor mensen met hoogtevrees, maar wel erg mooi. Om 4 uur zijn we terug bij de bus. We balen wel dat we nu dus Cusco gaan missen. We moeten ook nog twee uur terug. Als we dan ook nog eens bij een Lama fokkerij stoppen laten we wel even weten daar niet zo blij mee te zijn. Al met al valt het nog mee, want om half 6 zijn we bij het hotel. Om zeven uur hebben we afgesproken voor het afscheidsdiner. Er is geen water in het hotel, we gaan dus zo de stad in een pisco sour halen. We eten in een restaurant waar je kan kiezen of je a la carte wil eten of van het buffet. Wij gaan a la carte en nemen alpaca die erg goed smaakt. We hebben voor Arwin geld ingezameld en dit wordt aan hem gegeven. Om 10 uur houden we het voor gezien, want het is morgen vroeg, we vertrekken om kwart over 5.

Zondag 27 oktober / Cuzco - Lima

Om 7 uur vertrekt de vlucht met Condor Air naar Lima waar we om 8 uur aankomen. In Cuzco hebben we onze bagage in laten sealen. Ook nemen we hier afscheid van Arwin, in Lima zal een andere gids op ons wachten om mee Lima in te gaan. In Lima gaat onze bagage mee de bus in en hoeft dus niet in een depot op het vliegveld. Onze eerste stop is het plaza de Armas waar we Kathedraal bekijken. We drinken koffie en gaan dan naar de kerk van Santo Domingo waar we de catacomben bekijken. In het larcomar shopping centre gaan we eten, met mooi uitzicht over de zee. Erg mooi, maar we zitten buitenven het is niet zo warm. Na de lunch hebben we nog zo'n anderhalf uur voor de bus ons terug brengt naar het vliegveld. We struinen door het shopping centre en kijken over de zee en naar de parapenters die steeds over komen vliegen. Om half 6 zijn we weer op het vliegveld en we zijn een van de eerste die inchecken. We kunnen nog kiezen waar we zitten. Heen was de indeling in het vliegtuig 2 - 4 - 2. We kiezen er dus voor dat een van ons aan het raam zit en we zitten gelukkig met zijn tweetjes naast elkaar, een aan het raam en daarnaast het gangpad, beter kan niet. Na de paspoortcontrole drinken we wat en we maken onze laatste sols op aan Pisco en Cognac. De service aan boord is weer slecht. We slapen best goed en redelijk lang .

Zondag 27 oktober / Lima - Amsterdam

In Madrid hebben we net een uur om over te stappen. We hebben zeker een half uur nodig om van de ene gate naar de andere te lopen. Bij de paspoort controle staan enorme rijen en het schiet voor geen meter op. De stress slaat dan ook al redelijk toe. Zeker als we daarna de rij voor de tassencontrole zien. 10 minuten voor vertrek van ons vliegtuig zijn we eindelijk aan de beurt voor onze tassen. Ze nemen gelijk onze drank in beslag terwijl deze met bon zijn ingeseald. We mogen ze alleen houden als we weer achterin de rij gaan staan. We leveren ze onder protest in. We zijn al bijna in paniek als Rogier ook nog eens zijn schoenen op de band moet doen en helemaal als Jacco zijn paspoort en instapkaart niet meer kan vinden. Tot hij alles weer heeft houden we de lift vast (en gek genoeg protesteert daar niemand tegen) en daarna rennen we naar onze gate, waar we horen dat we een uur vertraging hebben. We balen als een stekker en zijn behoorlijk kwaad op de corrupte douaniers die ook nog eens weigerden om iets anders dan Spaans te praten. Gelukkig was de drank niet zo duur. En het was ook puur willekeur want een aantal uit de groep heeft hun drank zo mee kunnen nemen. Na een uur mogen we het vliegtuig in. We halen net de laatste trein richting Roosendaal, deze heeft vertragingen daardoor missen we onze aansluiting. Na drie kwartier wachten kunnen we eindelijk door naar Goes en om half 1 's nachts stappen we ons eigen huis weer in. Het was een hele terugreis. Maar we hebben een schitterende reis gehad naar Peru en Bolivia. Prachtige, kleurrijke landen met een bijzondere natuur en cultuur.

Als je vragen hebt of je wilt ons e-mailen dan kun je dat doen naar: hug_the_world@hotmail.com

Benieuwd naar onze andere reizen? Kijk op de rest van onze website Reizen Rogier en Jeanine

Andere reisverhalen en veel info is te vinden op:
bolivia.startkabel.nl
Deze reis hebben wij geboekt bij:
koningaap.nl
Van deze website mag niets zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen of gebruikt op welke manier dan ook.