Onder der linden
Uptie weide,
Waer ons tweër bedde was,
Daer moochdi vinden,
Scone beide,
Ghebroken bloemen ende gras,
Vore dat wout altemael,
Tandaradei!
Scone sanc die nachtegael.

Ic quam ghegaen
Ter groener ouwe;
Daer was mijn trute comen eer;
Doe wart ic ontfaen,
Maria vrouwe!
Dat ic salich bem sintmeer:
Hi custe mi wel dusent stont,
Tandaradei!
Sich, hoe roet mi es die mont.

Doe maecti mi sachte,
So rikelike!
Van bloemen ene ruste stat;
Des menech lachte
Innechlike,
Quam hi up dat selve pat:
Biden rosen datti mach,
Tandaradei!
Merken waer mijn hovet lach.

Dat wi tsamen laghen,
Wistet iemen,
God woudts, so scaemdic mi.
Wes wi daer plaghen,
Nemmeer niemen
Vreiscet alse ic ende hi,
Ende een clein voghelkijn,
Tandaradei!
Twaren dat sal ghetrouwe sijn.

—

Anonieme vertaler