Under der linden
an der heide,
dâ unser zweier bette was,
Dâ mugt ir vinden
schône beide
gebrochen bluomen unde gras.
Vor dem walde in einem tal,
tandaradei,
schône sanc diu nahtegal.
Ich kam gegangen
zuo der ouwe:
dô was mîn friedel komen ê.
Dâ wart ich enpfangen,
hêre frouwe,
daz ich bin sælic iemer mê.
Kuste er mich? wol tûsentstunt:
tandaradei,
seht wie rôt mir ist der munt.
Dô hat er gemachet
alsô rîche
von bluomen eine bettestat.
Des wirt noch gelachet
inneclîche,
kumt iemen an daz selbe pfat.
Bî den rôsen er wol mac,
tandaradei,
merken wâ mirz houbet lac.
Daz er bî mir læge,
wessez iemen
(nu enwelle got!), sô schamt ich mich.
Wes er mit mir pflæge,
niemer niemen
bevinde daz wan er und ich –
Und ein kleinez vogellîn,
tandaradei,
daz mac wol getriuwe sîn.
—
Walther von der Vogelweide (ca. 1200)
Lyrik des Mittelalters – Walther von der Vogelweide; C.C. Buchner, Bamberg; ISBN 3766144057
Walther von der Vogelweide, Werke. Gesamtausgabe Band 1: Spruchlyrik; Reclam, Ditzingen; ISBN 3150008190
Walther von der Vogelweide, Werke. Gesamtausgabe Band 2: Liedlyrik; Reclam, Ditzingen; ISBN 3150008204
