Dat ’s weer een wond opnieuw, het oude schaars genezen,
Door wijze raad, door kracht van medicijn, van kruid!
Ik zet zoo haastig weer mijn voet stads poort niet uit:
Mijn bloed ontroert, ’t hart klopt, ik dacht: wat mag me wezen!
Mids zie ik op! daar staat en bralt mijn zon gerezen
En blinkt van rood, van wit en purper, als een bruid.
O Hemel! Is ’t fataal? wel wat of dit beduidt?
Geen leven noch geen dood, mijn sterven zou ik vreezen.

Maar waarom of zij toch zoo dreutsig mij toelachte?
’k Gis uit meedoogendheid? Weg, weg, zotte gedachten:
’t Gebeurt maar bij geval. Ga heen bedroefd naar huis!
Gij kwelt uzelf vergeefs, ga op gedachten bouwen
Kasteelen in de lucht, haar woorden wil onthouën:
Zij gaat verblijd ter feest en ik bedroefd met kruis.

—

Hendrik Laurenszn. Spieghel (1549-1612)