Spes mea fumus est

Wyl ick dus sit en smoock een Pijpjen aen de haert,
Met een bedruckt gelaet, de oogen na de aerd,
d’Een elboog onder ’t Hooft, soeckt mijn gedacht de reden
Waerom ’t geval my plaeght met so veel straffigheden?
De hoop daer op, (die my vast uytstelt dach, aen dach,
Schoon dat ick nooyt yets goets van al mijn hoopen sach)
Belooft my wederom haest tot mijn wensch te koomen:
En maeckt my grooter als een Keyser van Out Romen.
Maer nauw ist smookend kruydt verbrant tot stof, en asch,
Of ’k vind my in de standt daer ick voor dees in was.
En nauw sie ick de roock in yd’le lucht verswinden,
Of ’k segh, dat ick in ’t minst geen onderscheyt kan vinden,
In, of ick leef of hoop, of dat ’k een pijpje smoock
Want ’t een is niet als windt, en ’t ander niet als rook.

—

Vert. Willem Godschalck van Focquenbroch