Einde

Nog een boek met wat zangen; wat wetenschap
uit oude brief verstaan?
Meer mag ik niet hopen; het uur loopt af,
de droom is haast gedaan.

Ver over de bergen het licht dat ooit
uit vergane zonnen blonk;
door de bomen een ruisen van eeuwigheid,
waar al wat was verzonk.

Van verre geslachten de wezensschijn
staat buiten tijd en stee.
Al-ziels bewegen nam hen op;
zo geef u dan aan de zee.

—

Vertaling van Obe Postma zelf