O Heer spreckt my een salich woordt,
Terwyl het uwen knecht aen hoort,
U woordt is saet van alle goet,
Dat vruchten draeght in overvloet:
Iae soo den grondt wel is gebouwt,
Het schiet al meer als hondert fout.
Wat wasser menich kloecke Siel
Waer in een enckel graentjen viel!
En die schier op den selfsten dagh
Gaf wonder vruchten diemen sagh,
Een weenichje, een lutteltjen,
Een titeltjen, een tutteltjen,
Waer in maer twee dry woorden staen,
Heeft s’ Werelts banden los gedaen.

—

Adriaen Poirters (1605-1674)