Twee minuten lente

Ik wist niet dat de maan hier scheen
boven de naakte beukebomen
in de eerste dagen van april.
Nooit is een voorjaar zo gekomen,
zo plotseling, zo fel, zo pril:
er waarden ongekende geuren,
de kruin der bomen wiegde zacht,
de struiken, in den vroegen nacht,
kregen een schijn van kleuren.
Het duurde slechts een paar minuten,
fluwelig vloog een uil voorbij,
een wind stak op, de regen viel
en al de voorjaarsattributen
lagen verregend in de klei.
Toen zag ik dat nog lichten brandden
aan vele vensters in de stad,
ik dacht: ik heb dit jaar mijn deel
aan zuiverheid en jeugd gehad,
maar twee minuten is niet veel.

—

Jan van Nijlen (1884-1965)

Jan van Nijlen, Verzamelde gedichten, 1903-1964; G.A. van Oorschot, Amsterdam; ISBN 9028200444