Alleen un duun in’n Maandschien

Ut ’n Kruuk Wien, de bi mi mang de Blomen stünd,
Drünk ik alleen – nüms wied un sied, man bloots de Maand.
Daar bœr ik mien Bäker hoog un bääd’ d’n hellen Maand,
He schull mien Schadden to’n drütten Kumpaan maken.
Den Maand, den kannst nich bruken, wenn ’t üm’t Supen geiht.
Mien Schadden, och, de krööp un slurr bloots tutig achterran.
Tominnst dään Maand un Schadden mi Gesellschupp doon
Un dään mi helpen bi’t Vergnögen, as dat Vörjahr sturv.
Ik süng ’n Leed. Daar swoog’ de Maand un schunkel blied’.
Ik hops un danz. Mien Schadden humpel-strumpel achter ran.
Wi weern dree dicke Maten, so lang ik noch bi Sinnen was.
As ik beswiemelt daarleeg’, daar güng elk sien eegnen Weg.
Ewig sünd wi up Reisen, drievt driftloos dörch de Welt,
Kaamt us sachs güntsied Wulken un Milkstraat wedder in de Mööt.

—

Reinhard F. Hahn, in: Mien Hart is as de Harvsttiedmaand – Chinesische Lyrik aus der Tang-Zeit mit niederdeutschen und hochdeutschen Übertragungen (forthcoming)