Aan een terras

Zij zaten samen voor een gouden glas,
vroeg in den ochtend, aan een koel terras.

Zij dronken niet; tenzij elkanders oogen,
met blikken die — zoo bitter jong — niet logen,

en spraken niet : de taal der liefde was
hun vreemd of geen van beiden boeken las.

Zij keken mijn kant uit en zagen niet
hoe spot in mij worstelde met verdriet.

—

Raymond Herreman (1896-1971)