Geluckigh die int velt, int midden van de lanssen
En van de sweerden bloot, den droeven dans mach danssen
Die wij al moeten gaen, en vallend’ in het sant
De leste voetval doet voor God en voor zijn lant.
Maer my, ellendich mensch, die strijt hebb’ aengenomen
Vol vreucht en vol verdriet, wort oock de doot benomen.
Mijn vyant is mijn lief: die my de strijt aendoet,
Die acht ick boven al, die wensch ick dobbel goet.
Haer sweert is haer gesicht, de lanssen sijn haer woorden
Daer zy my mede quetst; haer armen sijn de koorden
Daer zy my mede bint; de pijlen die ick vlie,
Dat sijn haer oogen self, die ick soo geerne sie.
O vriendelick gewelt! waer soud’ ick konnen loopen,
Daer ick gebonden ben met sulcke soete knoopen?
O vyant die ick soeck! ô lijden sonder pijn!
Ick moet om los te gaen noch meer gebonden sijn.

—

Daniël Heinsius (1580-1655)