Van Brandenborch

Het is gheleden jaer ende dach
Dat Brandenborch gevangen lach,
Gheworpen in eenen toren;
Van steenen waren die mueren.

Daer lach hi meer dan seven jaer,
Sijn hayr was wit, zijn baert was grau,
Sinen rooden mont verbleecken;
Van der liefste was hi gheweken.

Si leyden hem op eenen disch,
Si sneden hem uut zijn herte frisch,
Si gavent der liefste teten
Tot eene morghenonbijten.

‘Nu hebbe ick gheten dat herte zijn!
Daerop wil ghedroncken zijn.
Nu schenct mi eens te drincken,
Mijn herte wil mi ontsincken.’

Den eersten dranc mer die si dranck,
Haer herte in duysent stucken spranck.
‘Nu helpt, Maria, Maghet reyn,
Met Uwen Kindeken cleyne!’

Mer die dit liedeken eerstwerf sanc,
Een vry sluymer was hi ghenaemt;
Hi hevet so wel ghesongen,
Van der liefster is hi ghedrongen.

—

Anonymus (Het Antwerps Liedboek; 1544)

Het Antwerps Liedboek, deel 1 (tekst); Uitgeverij Lannoo, Tielt; ISBN 9020958372
Het Antwerps Liedboek, deel 2 (commentaar); Uitgeverij Lannoo, Tielt; ISBN 9020958380