Aan Vrouwe Pietra degli Scrovigni

Ik vloek den dag dat mij voor ’t eerst verblijd
het licht heeft dier verraderlijkë oogen;
en ’t uur dat ge in mijn hart gekomen zijt
en hebt er mijn ziel ganschlijk aan onttogen!

Ik vloek de vijl van mijn kunstvaardigheid,
die blank sleep al dier schoone woorden logen,
die ’k voor u vond en heb in rijm gerijd,
opdat men eeuwig u zoude eeren mogen.

En ’k vloek mijn eigen waan-verwarden geest,
die willoos aan de zware razernij
zich vastklemt van uw schoone en schuld’ge leest,

waarvoor zelfs Amor geenen meineed vreest;
zoodat een ieder hem bespot, maar mij,
die ’t wiel van de fortuin wil wenden, ’t meest.

—

Vert. Nico van Suchtelen