Uut `t negende nummer, naezeumer 2000  




 

Frank Tazelaar

 

Zuuzande

 

 

’t Regent op ze een ‘emel die de ze inweegt. Lauwn dag,

trek naor ’t westn weg, mao zonder da geluud! Schelde, lik

een kaftzwartn ‘emel. Ik bin trug. Den en bedienkt onheil, den andern

geluk. ‘Oe zou ’t me vergaon? Pruumbloesem zienkt de zojn in.

 

Den optocht van de lampionn (is vanwege konegin) begint. De muziek

neemt de kinders om den ‘oek. Alle liefde daolt op kperdraogers, op

lampionndraogers, en de vaoders, on’andiger. Ons leevn daolt

in dit genblik. Daoboovn vangt een vliegtuug zunlicht da stijgt

 

en verdwient in een andere lucht. De nacht raokt nachtelijk. Gie trekt de jurk uut.

Wind zuugt an ‘t ‘uus. De Schelde likt den kaftzwartn ‘emel. Den en bedienkt

onheil, den andern geluk. Onder de wilgn ontploft vannacht ’t flutekruud.

 

Me een lief da zich omdraoit komt ’t dekbed los, komt een gloed van tied,

komt een ruus, van daogn, komt een raom op een straote van dromn los.

En dromn we? Ik bin trug. Gie legt j’n eign teegn m’n an. ‘Oe zou ’t me vergaon?

 

 

Frank Tazelaar (’t Krkje 1968) is dichter en directeur van ’t Arnhems/Nijmeegs literatuurfestival De Wintertuin.

 

 

 

Achteruutkiekspiegel

 

Cindy Buteijn

 

 

‘As je echt van kinders ‘oudt ee, dan lat je ze gewoon nie gebore worre’. Pier sloeg dabie mie z’n vuuste op tafel. De lepel, die at n nog darin vast ao, tokten op den ‘outen tafel. Ie keek me even deurdriengend an nam toen mie een smekkend geluud een ‘ap van z’n opgewaermde prutje. Ie voog z’n mond mie d’n achterkant van z’n and of. Z’n ‘od glumden in ’t zunnetje dat a deur ’t achterram na binnen scheen. In de lop der jaeren was z’n voorste ‘aergrens zovarre geweke, dat n  samenviel mie den achtersten. Normaal gesproke ao t’n z’n ‘oed op. Da kon je ‘m mie schildere. Riant geparkeerd op z’n luxen fiets mie blitse achteruutkiekspiegel. En at n je dan verbie ree, tikten die aoltied even tegen z’n ‘oed en zwaaiden die vervolgens mie een weids aermgebaer. Mae noe zat n in z’n eihen ‘uus, te smikkelen van z’n karige maltied en keek n mie vernienige gen na me op. Z’n stemme trilden terwielen at n die boude bewerieng dee.

Verdrietig schuddde n mie z’n od en voe z’n gen (wavan entje mie staer) zag je de vuufentachtig jaeren van z’n leven verbie trokke. Ie zuchtte. ‘Bedankt trouwens,’ zei t’n terwielen at n ’t krantje even oppakt dat a ‘k neffen z’n bord eleid . Anders zag ik n allenig at n op z’n fiets zat. Mae ’t was wee tied voe m’n wekelijkse ronde mie de krantjes en noe ao z’n deure wagenwied open esta. Vanuut ‘t felle licht van buten zag je z’n silhouet a van een ende an tafel zitte t’eten. ‘k Ao est bedeesd mae keurig ‘vollek!’ erope, mae dat ao t’n nie ehore. ‘k Riep ‘t nog ‘s, flienk ‘ard. Aangezien t’n nogga dof was, zou t’n w ’s akelig van me kunne schrikke a’k inens voe z’n estan ao.

‘W mot ‘t na toe mie de mnsen tegenworig. Ze leve noe z allemachtig gauw. Da’s toch gin leven z. Dit doee, dat doee, gin tied voe dit en gin tied voe dat. Doch je da’k m’n guust of kleinguust vee ziee? Nent. Vroeger’, ie onderbrak z’n eihen: ‘en dan zu je w dienke, da ei je wee z’n ouwe zeveraer die at ’t allnig maer over vroeger eit’, mie een poging om z’n gezicht te late lachen. Dat lukten nie, wan z’n gen dee nie mee. ‘Vroeger, net na den oorlog, goeng aolles vee rustiger. De mnsen ao nog tied voe mekaore. Ze ao nog tied voe de liefde. En noe? De wreld is ‘ard en onpersonlijk eworre. Mae da bin jie ‘t zeker nie mee sens? ‘Oe oud bin jie eigenlijk? Toch nie vee ouwer as twentwintig zeker?’.

‘Da zit goed in de buurte, Pier. Mae goed… ik weet ok w da’k nog mae net kom kieke. En ik ken allen de tied z at ie noe is. Maer as jie dat zeit, dan gelof ik dat zonder meer. Ik dienk da ons eigenlijk stikke blie motte weze. M da me dat glad nie deur ‘ebbe. Toch?’

‘Percies. Dat ao’k ezie. Een misje dat a nadienkt. Da’s een goeien eigenschap darom. ‘k Zoue wille da iederen dat dee.’. En na dien opsteker goeng t’n wee vadder mie z’n relaas. En ie rasden z, da z’n opgewaermde prakje agauw w koud most weze. ‘El de tied ‘oeng t’r een stikje in z’n mond’oeke. Ie bewarden zeker nog wat voe dien avond. Mae dat mag ‘oor, a je oud bin.

‘Ze wille mien in een verzurgiengsuus stoppe. Ik bin w-r oud, en d’r bin een paer diengen die a ik nie mi kan, mae ‘k bin nie gek ‘oor!’ En wee een optater voe dien tafel. ‘A ze me gewoon een bitje in de tuun zoue kommen ‘elpe, dan was t’r niks an den ‘and. Mae ja, da ei iederen ’t te druk voe. In z’n tehuis zette is makkelijker, ee. Da kost minder tied. Ja, nie dan?’

Ie goeng z op in z’n eigen woorden dat n langzam mae zeker rod anliep en z’n prakje ‘lemaele vergat. Ik ‘oefde nie ens terug te proaten. Um ao ’t woord. Na een aolf uurtje was t’n zwat buten asem en zei t’n dat n me nie langer van m’n werk of wou ‘ouwe (en verdomd as ’t nie waer is, ik kwam inderdaad in tiednd. Mae da kon ik niks an doee, da was ommerst een kenmerk van mien generatie, ee). Ie makten z’n excuses nog – ’t was nie z’n bedoeling ewist om zo zwaer en belerend te wezen.

Dienzelfden zummer belandde Pier in ’t zieken’uus. Dana in ’t verzurgiengsuus. Via via ‘orde ‘k dat n ’t glad nie na z’n zin eit. Dat n humeurig is, dat n van niks mi geniet. Ie mopper op aolles en iederen. Z’n ‘uus is verkocht. Een joenge fermielje verzurg noe de blommetjes en plantjes in z’n tuuntje. Af en toe zie ‘k n in gedachten nog w-r ‘s riee. Terwielen at n lacht, geniet en grappen makt. Mae z’n achteruutkiekspiegel, da kiekt n noe nie meer in.

 

 

 

Lou Vleugelhof

 

Kind van ze en land

 

 

Ie zit op de rik van de paeren

z ‘oge as allene een kind

op de rik van de golven kan vaere,

een botje deur weer en wind.

 

De paeren die dampen en ruke

na mist. Uut de mist en de slik

kommen beelden na beelden opduke:

een paerd mie een kind op z’n rik.

 

Een kind dat de paeren mot sturen

van uto en aro en vort

en dat deint op de wisselende golven

van ’t jaer dat bloeit en verdort.

 

Ie bluuft op de rik van de paeren

mie de lienen vertrouwd in z’n ‘and

as ’t roer op de golven vaeren,

een kind van de ze en ’t land.