Uut `t zesde nummer, baemisse 1999  



 
Noe nummer 6 verscheen in september 1999. ‘Ieronder vin je een paer biedraegen uut ’'t nummer. Me ‘ier gekoze vo de Thoolse Rap van Arie de Viet, Vier koniengen van Cees Maas en Licht uut, spot an van Marco Evenhuis. Plezierig. En a je de rest van ’t nummer ok wil leze, moe je ’t mae kpe.
Vo 25 gulden per jaer krieg je vier nummers van 40 bladzies. Een los nummer kost f 7,50 (aolles incl. 6% BTW). Bestelle kan via ons formuliertje.



 
Thoolse rap

 

Arie de Viet

 

Stok over blok,

de geite nae den bok,

pap at de man,

kom ma a je kan

zwart ram at ooi,

t is oek over nooi

kort an de karre

de deure op een garre

ik chat op t net

gae laete nae bed

ee, die scooter is echt vet

klesse mee de buure

die bluuf nog we een uure

oe lank gae dat noe dure?

iedeboedenie

iedeboedena

geef me n centje

in de rommelda

is t nie t en

dan is w t aore

in Smurdiek bin k gebore

k stiere je straks een fax

de duven vliege uut Dax

lus je gen brie

dan eet je mae nie

je wrk je te boste

je kop een draoi mee woste

schrief mae een brief

of bel mae mobiel want

diesdag veile ze kriel

 
 
 

Vier koniengen

 

Cees Maas

 

 

De zee zag er vals uut. De man boog z n rik en keek na de witte schuumkoppen op de golven. Ie probeerde z n voeten drooge t ouwen mae de golven waere zo donders snel, voraol de deurschieters, twe op mekaore, die waere bie je vo je t wist. De man ieuw w van een bitje sturm. Aolles raesde en dee dan, t was anarchie, t was net of de saoiheid van t daegelijks leven mee kracht weggeblaeze wier. Nee, sturm blies je kop schon, en nog wat meer ook. Het was goed vo de gest.

 

De man  kuierde z mee z n eigen gedachten tussen Domburg en Waschappel en genot van de meeuwen die blienkend en stilletjes tegen den duune an ienge. Oe ard de wind ook waoide, een meeuwe voerde t ouwe spiegelgevecht en ieng stille, gewoon stille. Drie ons veugel en dan zo strk, dat moch je bewondere, docht de man. Ie schopte een stik out weg. Het schuum was bruun en lag te bibberen op t natte strange en z n ogen gienge traene van de wind en t fiene zand.

Ineens docht n dat bie t volgende paelod den ouwen Jasper Kallemein zag stae visse, en ie trok mee z n oogleden om beter te kunne kieken. t Kon natuurlijk glad nie, wan niemand gieng er visse mee sturm en zeker Kallemijn nie die aolles wist van de ze en nog een bitje meer ook. Mae de man zag toch dudelijk een figuur tussen de paelen. Die ronde kop, dat kalotje, ie ao z n anden in z n zakken, as een ouwe konieng stoeng n da, jae, dat moch n weze. Of was t t ouwe Reusje? Of ne, Hajuit? Of Job de schoenmaeker? Noe wist n t nie m.

 

De figuur veranderde naermate de man dichterbie kwam. Toet n zag dat de sturm een bos wilgenout uut den duune tegen een paele angeblaeze ao en dat leek uut de verte net een vint die stoeng te vissen. De man keek er nie z van op, ie ao a el vaeke diengen geziee op t strange die anders leke as ze waere. Zeker mee sturm. Mae een bitje onder den indruk was n toch w, wan de vier vissers die den zgenaemd geziee ao, waere aolle viere a jaeren dod. En om noe bie een verwaoide takkebos meten te dienken an die mnsen, dat von n toch w wat vremd van z n eige.

De man trok z n kraege op en draoide z n rik in de wind. Misschien juust omdat ze dod waere, dat n d r darom om gedocht ao. Of omdat n ze onbewust mistte in t daegelijks durpsbeld. Ze waere aolle viere op ulder eige manier toch strke mannen geweest, karakters, en guus van deze, net as die meeuwen die da tegen den duune an ienge. Ie ao d r as kleine joeen nog van lere visse. Misschien dat n ze z mistte en darom teruggeroepen ao bie t eerste beeld dat op een mnse leek. En juust ier, omdat t ier z n bitje ulder plekke was, ier aodde ze zvee gestae, in t paelod om te kieken na de ze. En noe waere ze dod, en de ze sturmde gewoon deur. Maer ie ao toch even an die mannen gedocht asof ze nog leefden en dat was toch biezonder. De man mompelde wat in z n eige en gieng verder langs de waeterkant. In t westen klaerde t op. Aolle meeuwen waere weg.
 
 
 

Licht uut, spot an

 

Marco Evenhuis

 

 

De onden beneje in t durp wiere d r nie goed van. Janke, joengen, da wil je nie wete. En t volk op t plein vo de vees te grte kerke, een basiliek zelfs, vo t kleine durpje, mae leven maeke. Ulder wiste wat a t r op deed. De besten nie. Die roke nie aors as onraed.

Bie mien bovenop m n bergje was t t mae stille. Gin mens ao de moeite genome om z oge dien euvel op te klimmen en veugels oorde je ook nie. Die aodde ulder nistje opgezocht; t wier doenker.

De zunne wier aoltmae kleiner. Vee kon je da nie van ziee, want d r zaete mae weinig gaeten tussen de wolken. Maer om kwart over twaolve, toen de zunne nie meer as een zunig kperen fliestertje meer was, kwam t r vanuut t westen lankzaem an een flienk stik blauw anwaoien.

Beneje in t durp waere de mensen stil g ore. Zoue ze dan toch een el klein bitje benauwd weze vo deze aollemensig fraoie lichtshow? De onden jankten omterardst deu. Op mien euvel vouwden ier en daer wat blommetjes lankzaem toe.

Enentwintig over twaolve. In een fractie van een seconde ontvouwde z n eige een schouwspel dat aolle toeschouwers nog lang za euge. Een wolk schoof opziee en t flientertje zunne, nie meer as een gouwe draedje rond de maene, wier w zichtbaer. En gliek daenae schoof de maene volledig vo de zunne. Een paer flienke lichtflitsen, de leste spotlichten achter de maene die uutknipten en dan: sfeerverlichtieng. Vanachter de maene was anderaolve minuut lang een schiensel zichtbaer dat a mee gin penne te beschrieven vaolt. En rond de maene, ietsjes verder d r vandaen as t bekende riengetje rond de maene dat ies op de baene geeft, een grte rooie nevelige rieng.

Nae die anderaolve minuut weer een paer lichtflitsen. De spots goenge uut, t licht weer an. De zunne, nog aoltied maer een iel schelletje, tonde z n eige weer. En dae wier van opluchtieng vred ard vo geklapt in t durp. De onden ieuwe d r eige w koest.

Nie lang daenae rolde d r grte blienkende linters deur t dal beneje. t Mensdom zocht mekaore (en t bier en de barbecue) op om te kunne vertellen oe goed ze t w nie aodde kunne ziee, oe spectaculair t w nie geweest ao en of ze in 2002 noe ok mee nae Afrika gae vo de volgende verduusterieng.

Ik bin nog maer even op m n bergje bluve zitte...