Uut `t twidde nummer, oktober 1998      

 

Noe nummer 2 wier gepresenteerd op 't 1e Festival Zeland Noe. Ruum 800 bezoekers (!!!) kwaeme in Fort Rammetjes bie Ritthem kieke nae Zeeuwse muziek, vertellers en streekproducten. Vraol 's aeves was t't stikkegezellig in 't Fort. Bie kaerslicht, vierkurven en fakkels en mee veertig baelen str op de vloere, speelden Los Tralfamdores, Crash Boogie en Surrender de starren van den 'emel. Stikkegaef.

Vo 25 gulden per jaer krieg je vier nummers van 40 bladzies. Een los nummer kost f 7,50 (aolles incl. 6% BTW). Bestelle kan via ons formuliertje.

'Ieronder 'n gedicht van Marien Geuze (in 't Thools, vertaeld uut 't Groniengs van Derk Sybolt Hovinga), een lekker kritisch stik van Jan Zwemer (Walchers) en een overpeinzienkje van  Lou Vleugelhof  over de bekende Vlissiengse dichter, kunstenaer en tv-maeker Hans Verhagen (in 't Zuud-Bevelands).

 

 

 



 

Marien Geuze

Levensraedsel

Ik wou ’t diepste leven peile
ma kwam in dieper diep:
de wegt was m’n te smal, te steil
die dae naer onder liep.

Ik wou ’t levenswaeter drienke
uut ’eldere, diepe, vriee bron,
ma dreigden in ’t diepe te verzienke,
en wist nie ’oe a ’k varder kon.

Ik wou de leste waereid winne,
die lichtten van varre bie m’n binnen,
en a wist ik nog zo vee:
ik kon gen grond vind’ in die zee.

Ik wou ’t levensmeer bevaere,
wonders ziee an d’overkant,
ma dat ’k nie kunne klaere;
’k zag allen 't eige land.

Ik gong m’n diepste binnen binnen
om ’t onbewuste uut te spinnen,
ma tot m’n grot verdriet
’aod ’k de grte sleutel nie.
 
 

Jan Zwemer

Krien passionel

Krel Krien, wat schiete j’n ’oenders !
Leutig ee, zukke uutdruksels, recht uut ’t ’arte van ’t Zeuwse platteland. Den dezen ’oor je een bitje stilletjes v j’n eige te mompelen, op ’t moment dat een ander (de ‘Krien’ uut de beeldspraek) flienk van z’n neuze staet te maeken. Want ’t is noe is een echt relativerend zeien, dat begriep je w. Ironisch, kan je ’t ook gerust noeme: een compliment (‘Krel Krien!’) mee iets dat eigenlijk glad niks voorstelt (’t schieten van ’oenders).

Wat mien noe opvalt, is da’k de leste tied z dikkels dat zinnetje zitte te zeien. En aoltied as ik mee m’n neuze in de krante zitte, bie nieuws uut Zeland. Verlee jaer bievobbeld, as t’r z’n mooi verhaal in stoeng over kastel Westove mee die nieuwe Heemtuun. Z’n echt modern plan: klauwen geld d’r in gestoke, aolles wat as t’r a ’onderde jaeren gegroeid en gebloeid eit platwalse en dan zelf nieuwe zgenaemde natuur ontwerpe - echte eind-20e euwse grotdoenerie! Krel Krien! En laet er noe nie bie stae, dat er nauwelijks bezoekers op af komme. En ook nie, dat er tonnen geld besteed is an ’t uutbaggeren van de zgenaemd stikvervuulde kastelgracht - die as uuteindelijk z weinig vervuuld bleek dat de bagger gewoon op de vuulnisbelt in ’t Sloe op den grten ’oop gestort wier. Wat schiete j’n ’oenders !

Voraol sind as ze in Middelburg die nieuwen burgemester ’ebbe, schiene ’k Krien naebie elke weeke an te roepen - tenminste dat zeit m’n vrouwe. Dae kan ze w geliek in ’ebbe, want Spahr van der Hoek is z ongeveer de verpersonlijkieng van iets of iemand die as meer voorstelt dan wat ’n wezenlijk is. De ultieme Krien, zou je kunne zeie, de Krien de la Krien.
As de man naer ’ier kwam, was ’t dudelijk. Niks anders as ongesausd gezver over strategien, over score en over ’t antrekken van bedrieven. ‘Moderne marketing’ moch dat voorstelle. Dan weet je ’t w: da’s net zo lang ’ier of daer op bluve toutere toet dat iederen ’t stenbeu is en je v een gedelte je zin geeft. Vee moeilijke woorden, aol-an een pluum in een kont steke en net doe asof je ansluut bie bestaende wensen. Nep-democratie - dae waere ze in Middelburg toch goed in: de oppositie eit er a jaeren niks m in te briengen as lege briefjes.
Goed, me wiste dus gauw wat v vleis as me in de kuip ’aodde. En ja’oor, korts naedien liet Krien z’n tanden zie: de durpen op Walcher zoue mee de steden en gemente moete vurme (zelf verzonne deur Krien) en Middelburg moch grot groeie toet de spil van Zeland. Iederen die as kort bie ’t vier zat, trapte d’r in en ’t draoide d’r op uut dat er op ’t moment miljoenen uutgegeven ’oore an een onderzoeksbureau. Een verstandig mens ’oudt z’n ’arte vast as ’n leest wat dat aol op taefel leit - ’t motto liekent w dat ’t nie geeft ’oe as Walcher d’r in de toekomst uut komt te zien, as ’t mae anders is dan noe op ’t moment. En da’s nog nie ’t ergste. Een gebore Middelburger, een succesvol mae nuchter zakenman, eit overlesten nog tegen me gezeid dat volgens ’im de uutkomst van ’t onderzoek van dat bureau vaststaet: Krien is iemand die allen mae tevree z weze mee de grotst meugelijke groei. Ten koste van ’t landschap, de durpen, enzvoort natuurlijk. Zou de man nie in z’n ’od weze, vraeg je j’n eige af - een geval van Krien passionel ?

Overlesten ’k trouwens ook een keer ‘Krel Krien !’ gerope as ik in ouwe sannie an ’t neuzen was. Een bladje van een dertig jaer terug was ’t, de ’Veerse Meergids’ van 15 juli 1969. Dae stoeng een artikel in van niemand minder as de hoofdplanoloog van de afdlieng onderzoek van de PPD, de Provinciale Planologische Dienst van de Provincie Zeland. Over niks minder as Zeland in ’t jaer 2000. Bel, dan raek je benieuwd natuurlijk. Zou ’t een bitje kloppe ? ‘Geraamd wordt dat de bevolkingsgrootte van Zeeland rond het jaar 2000 ongeveer 600.000 zal kunnen bedragen’ - Krien toch ! O ja, daevan zoue d’r 150.000 in de ’dubbelstad’ Middelburg-Vlissienge weune en butendieks - in aolebei de Scheldes - zoue d’r v duzende hectares an industriegebieden biegekomme weze. Dan dienk je ook: Man, man, wat schiete j’n ’oenders. ’t Liekt er nie is op - gelukkig mae - en ’t schient trouwens ook dat de Krien in kwestie allank uut de planologie verdwenen is.
Domheid, vertelde Krien-kenner Matthijs van Boxsel verlee jaer nog in een lezienge (Zeuwse Bibliotheek, 1-4-1997) ei niks mee dienken te maeken, mae mee doen. Me wete beter, mae toch doen me stomme diengen. Juust bestaende systemen - en dan gaet ’t aoltied om organisaties - die as bezig bin om overleefd te raeken, bin de plekken dae as de grotste fouten gemaekt ’ore. En z lank as een systeem nog nie glad ’el in mekaore geklapt is, ore die fouten verhuld, omdat ’t systeem nog een functie eit. ‘De idiotie voorkomt vervreemding’, ment Van Boxsel, en daerom doet iederen asof ’t systeem werkt. Op zich is daeran nie te ontkommen, maer as je binnen z’n systeem mee volle kracht in en richtienge gaet, oor ’t gevaerlijk. ‘Fataal is nu juist de combinatie van domheid en intelligentie’, z dee Van Boxsel dat uut mekaore. ’Oe intelligenter as domme mensen bin, ’oe gevaerlijker. Gelukkig laete ze d’r eige op die momenten des te duudelijker kenne as ‘Krien passionel’. Allen moete d’r natuurlijk w andere weze die as dat durve zeie...
Spahr van Hoek, wat schiete j’n ’oenders !
 
 
 
 

Lou Vleugelhof

Boulevardtekst

Op de boulevard van Vlissienge, tussen de zee en de zevaertschoole, leit een opvaollende sten mie een tekst om over te vaolen, z uut stekend; da stat:

Misschien geen verheven plek,
maar hier begon het
                               Hans Verhagen

Is dit ’n geschenk van de Vlissiengse sfinx an de toeristen, ’t radsel van Oidipous die z’n vaoderstad komt verlosse van onheil? Of is ’t gewoon een puzzel van zekere Hans die a Verhagen ’et en die a ’t antwoord verstopt eit onder een anderen sten van de boulevard?

Is Hans V. een zelods, een mnseredder, een diekenbouwer of een ’len diepen Zeuwsen wijsgeer?
’t Z w een dichter wezen, een gedicht begunt aoltied ergens op een plekke war a iederen overeene lopt, ’t ei gin betkenisse, mae ’t kan van aolles betkene.