Uut `t eeste echte nummer, april  1998     


In caf de Rooie Lantaern bie Kampuus Weltevree op Ostkappel prissenteerden me den esten echten Noe. Jos van den Broeke dee van aolles en nog wat, Jan Zwemer dee 'n veraol van z'n eige, net as The Raats en Bertus Limonard droeg een veraol van Lou Vleugelhof v. Naebie 'onderd man kwaeme op dien aeven af en naebie aolle 'onderd aodde ze 't er stikke naer ulder zin.

Vo 25 gulden per jaer krieg je vier nummers van 40 bladzies. Een los nummer kost f 7,50 (aolles incl. 6% BTW). Bestelle kan via ons formuliertje.

'Ieronder 'n verael van Raats (in Zuud-Bevelands), twe gedichten van Lou Vleugelhof (ok a Zuud-Bevelands) en de tekst van een vrsje van Adrie Osterlieng (in 't West-Zeuws-Vlaoms).
 

 



 

Weerlicht

Raats
 

Z rond 'n uur of achte was 't zaaltje vol. Bliekbaer ao 't durpje een bloeiend vernigingsleven, wan de klapstoeltjes stoenge tot naebie op 't tonel.
De regisseur, in 't daegelijks leven 'uusschilder mie artistieke aspiraties, liep as 'n 'oen zonder kop 'een en weer en was t belangriek om ok mae iemand te kennen.
Zonder nige ankondigienge wiere de gordienen open'etrokke en zag de zaal tw wuven die a schienbaer nog bezig wazze an de leste diengetjes. Ze schrokke d'r eigen dod en wapperden wild mee d'r aermen nae een vent die a tussen de coulissen stoeng, dat n te vlug 'ewist ao mie z'n gordienen.
"Dicht, dicht", riepe ze.
De zaal, die a even was stil'evaole, begon wee te roezemoezen. Bie tied en wiele golfden de gordienen 'een en weer, of a t'r daerachter wat wier uut'evochte.
Inens wiere ze wee open'etrokke. Midden op 't tonel zat een vent, voorover'eboge, in een ouwe zekelstoele, mie z'n 'od in z'n 'anden. Dienkelijk wachten ie tot a 't stille was, wan af en toe loenkten ie tussen z'n viengers deur de zaal in.
"Kan 't licht uut", riep een wuuf op d'este rij.
De man op 't tonel docht a t'n noe w lange genoeg 'ewacht ao.
"Waerom toch ?", riep n mee een vervroenge gezicht. 't Was een dotje wanop z a t'n dae zat.
De mensen begonne te lachen. I keek een bitje verschrikt opziee en wier d'r nie geruster op. Vertwiefeld stoeng n op en liep 'een en weer.
"Waerom toch ?", riep n wee. Om een bitje dramatiek in z'n spel te briengen, boenkten ie mie z'n vuuste op de toneldeure. Die zwaaiden gewillig open. Inens stoeng n og in og mie een geschminkte vrouwe die a d'r nylons an 't optrokken was. Ze schrok d'r eigen dod en sprong opziee. De man trok schielijk de deure toe. Te schielijk. 't Decor bewoog een bitje te vee en mie een klap viel d'r een schilderie nae benee. De man ao z'n rol te goed 'elerd om d'r deur in paniek te raeken.
"Waer 'k dit an verdiend ?", goeng n varder. De zaal lag noe naebie plat.
Voe 't raem in 't decor flitsten een blaeuwachtig licht op.
Ie goeng t'r nae toe en keek nae buten.
"Ok dat nog", zeid' n somber. "Noe gaet 't ok nog dondere".
Twint a t'n 't zei, kwiem er een 'and tevoorschien mie een flitslampe d'r in. Op nog gin meter van z'n vandaen flitste 't felle licht in z'n gen. Dae wier n op slag blind van. Wankelend en schomelend strompelden ie achteruut en strukelden over de zekelstoele. Mie z'n 'anden voe z'n gen stortten ie op de grond.
An d' aore kant van 't decor ao ze in die tussentied glad nie in de gaten wat a t'r z'n eigen ofspeelde op 't tonel en ze werkten varder an een prachtige dunderbuu. Of a t'r een straeljaeger deur een wienkel mie serviesgoed vloog. Ze dee goed d'r besten. Zeker een minuute duurden 't geweld. Of'ewisseld mie lichtflitsen die a elken ker deur de electronenflitser de kaemer wiere binnen'estort.
't Mannetje was in die tussentied overnde 'ekrabbeld en begon wee wat te zieen. Ie schodde mie z'n kop en goeng in de zekelstoele zitte. Toen 'aelden ie z'n schoeren op en keek nae de souffleur die a in 't kotje zat vr op 't tonel.
"Psst psst psst", 'orden 'el de zaal.
Ie zat moedelos voe z'n eigen uut te kieken. Zvee ellende in z'n korte tied. Dae kan gin mens tegen.
Deur 't raem zag 't publirk noe twe mannen voorbiekomme twint a ze een grte metaele plaete droege.
De dunder trok voorbie.
Toch ao ze achter 't tonel bliekbaer ok in de gaten da de man in de zekelstoele in mekaore 'estort was, wan dae wier een reddingsactie ondernome. De deure goeng open en dae stoeng een klesnatte vrouwe in 't deurgat. Om te bewiezen wat voe pokkeweer 't buten was, bleef ze nog even stae, zdat de zaal dudelijk kon ziee dat 't gin flauwekul was. 't Waeter zekte zmae nae benee. Ok de tuute van de gieter was goed te zien.
"Goeienaevend, 't is echt 'ondeweer", riep ze glad overbodig.
Ze liep de kaemer in en boog d'r eigen over 't mannetje, die a nog aoltied in de stoele zat. Een scheute waeter golfden uut d'r 'oedje bie die vent in z'n nikke. Ie sproeng overnde of a t'n deur een paerebiee in z'n kont 'estoke wier.
"Sodeju, da's koud", schreeuwden ie.
De mensen lachten d'r eigen noe kapot.
De vrouwe keek vertwiefeld de zaal in en wist 't ok nie m. Boven 't gelach van 't publiek uut dee de souffleur van psst psst psst, mae 't nige wat a ze op dat genblik wou, was da ze d'r noit an begonne was.
De man veegde mie een neusdoek z'n nikke droge.
"Dit was niks", zeid' n rechtuut. "Wat a julder doee, motte je zelvers wete, mae ik 'ouwe d'r mie op".
Ie nam nie ens de moeite om d'n uutgang te vinden, mae ie trok tw stikken decor uut mekaore en was vertrokke.
De vrouwe draaiden d'r eigen om nae 't publiek en 'ieuw d'r aermen omoge.
"A 't z mot, bin me gauw klaer", zei ze 'ulpelos.
Ze bin d'r dien aevend mae mie 'estopt.

 



 

Lou Vleugelhof

Aol Zeuws vandaege

Vandaege is 't aol Zeuws;
ik bin in m'n vroegsten 'uud ekropen,
den 'uud van een pasgeborene;
ik ligge d'r in of ik nooit ergens aors
in 'elegen . Z lig een ei in 't nist
van een veugel, deur en deur wrm.

Ik ete de woorden en trokke
d'r an mie m'n tannen, en de zinnen
ik biete d'r op da ze kraeke.

Ik was de smaeke bienae vergeten,
m'n grten 'oeer is nooit over'egae.
 
 

Warrewieken

Dae stoenge ze te warrewieken
as twe meulens dia aol te dichte
bie mekaore stoenge; 't was een geluud
van briesende paeren onder laege wolken,
en ze bleve mae deurgae in d'r eigen geliek
ieder mie z'n eigen zeuwsen kop.
 
 


Tegen de malheur

Adrie Oosterling
 

'k 'n net zvee gedachtn as stengels trv' op 't land
est riepn z' en dan snie ik z' af
en voo en bie d'and
ik dosn en ik ziftn ze
'el precies en dan
leg ik van de schonste 'n wintervoorraodj' an

teegn de malheur, om de misre te vezachtn
'n 'k 'n baoltje mee wrme gedachtn

da baoltj' is net 'n vlammetje 'el diepe in m'n bost
of 'n wrme bostrok bie vuuftien graoin vost
en weet j'oe a da komt
da lig ook 'n bitje an joe
wan van joe krieg ik z'n schon gevoel, af en toe

tegen de malheur, om de misre te vezachtn
'n 'k 'n baoltje mee wrme gedachtn

bin m'n daogn soms 'n bitje an de kouwe kant
en voel ik me katievig, dan 'n 'k wat achter d'and
en weet je wat a mien baoltje z biezonder maokt ?
'oe mer an 'k d'r uut eetn, 'oe voller a 't geraokt

tegen de malheur, om de misre te vezachtn
'n 'k 'n baoltje mee wrme gedachtn

(vrsje van Adrie Oosterlings schiefje 'Vrij')