De Middelburgse schaker Simon Sanders heeft eens gezegd:
„Ik heb van twee dingen spijt. Ten eerste, dat ik ooit schaken heb geleerd en ten tweede, dat ik het niet eerder heb geleerd!" Deze paradoxale uitspraak illustreert uitstekend de opvatting, dat je zo jong mogelijk met schaken moet beginnen. Doe je dat niet, dan word je misschien een aardige schaker, maar de top bereik je nooit.

Er zijn tal van sporten waarbij de leeftijd van de toppers steeds lager komt te liggen. Naar onze opvatting een bedenkelijk verschijnsel, omdat dit een aan kinderen opgelegde meedogenloze trainingsarbeid betekent. Bovendien, is het wel zo wenselijk zeer jonge mensen op te voeden in een sfeer, waarbij alleen het winnen of verliezen telt?

Er bestaat natuurlijk een hemelsbreed verschil tussen topsport en lekker sporten voor je plezier en dat is ook bij schaken het geval. Daarom blijft het advies om jong te leren schaken onaangetast.

Dat je het spel jong moet leren om de top te kunnen bereiken gaat natuurlijk niet altijd op. Rubinstein en Pillsbury leerden het spel pas toen ze resp. negentien en zestien waren.

Pillsbury was de tweede Amerikaanse schaker die wereldberoemd werd (Paul Morphy was de eerste). Zijn eerste optreden in Europa was oogverblindend. Als volstrekte outsider won hij het toernooi van Hastings 1895 boven alle grote spelers van die tijd. Daarna heeft hij nog vele fraaie prestaties verricht, maar het succes van Hastings heeft hij eigenlijk nooit meer geëvenaard. Pillsbury was in 1895 pas eenentwintig jaar, zodat hij in vijf jaar tijd de top bereikte. De stelling van Joris van de Berg, ‘Wat goed is komt snel’ gaat dus ook in dit geval weer op.

Pillsbury's grote klasse blijkt ook uit zijn resultaten tegen de wereldkampioen van 1894 tot 1922 Emanuel Lasker. Pillsbury behaalde tegen hem een positieve score. Hij won vier keer, verloor drie keer en speelde verder nog een aantal remisepartijen tegen hem.

Een sensationele partij won Lasker in 1896 in St.-Petersburg van de Amerikaan, na overigens eerst twee keer van hem verloren te hebben.
Harry Nelson Pillsbury – Emanuel Lasker.
1.d4 d5 2.c4 e6 3.Pc3 Pf6 4.Pf3 c5 5.Lg5 cxd4 6.Dxd4 Pc6 7.Dh4 Le7 8.0–0–0 Da5 9.e3 Ld7 10.Kb1 h6 11.cxd5 exd5 12.Pd4 0–0 13.Lxf6 Lxf6 14.Dh5 Pxd4 15.exd4 Le6 16.f4 Tac8 17.f5 Txc3!!

Een fantastische partij, een van de hoogtepunten uit Laskers carrière. Pillsbury toonde zich een echte gentleman door zich mat te laten zetten, maar zinde niettemin op wraak. De Petersburgpartij werd aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen en samen met zijn vriend Napier werd een versterking gevonden. Steeds als Napier en Pillsbury elkaar ontmoetten, in Europa of in Amerika, speelden zij deze variant, maar met 7. Lf6:. Acht jaar lang ging dat zo door. Alles na 7. Lf6: kwam op het bord tot vervelens toe. Ondertussen was Pillsbury ziek geworden, ernstig ziek en de kans om Lasker met deze variant te verschalken werd steeds kleiner. Pillsbury wilde ook onder geen enkele voorwaarde de bewuste variant met een ander dan Lasker spelen en vermeed hem daarom steeds.

Zou zijn kans nog komen? Ja! Zijn kans kwam.In de zesde ronde het toernooi van Cambridge Springs 1904 zaten de rivalen weer tegenover elkaar.