De haven van Lemmer.

Het vrouwtje van Stavoren kijkt of ik al in aantocht ben.

De vrouwe van Stavoren.
Groot was eens de rijkdom van Stavoren, beroemd haar kooplui en haar kapiteins.
Over Noord- en Oostzee haalden zij hun kostbaarheden en vergaarden grote macht.
Totdat de stromen zich verlegden en andere steden deelden in hun rijkdom.
Stavorens roem was tanende en tezamen met de weelde verdween haar trots,
zoals in de oude sage "De vrouwe van Stavoren" wordt verteld:

Ooit woonde er in Stavoren een rijke koopmansweduwe.
Op een zekere dag gaf zij haar kapitein opdracht voor haar het kostbaarste te halen wat hij op aarde vinden kon.
Na een lange reis keerde de kapitein terug, zijn schip volgeladen met de mooiste tarwe die hij ooit gezien had.
Vol verwachting stond de weduwe op de kade.
Een blik werpend op de lading, die slechts bestond uit tarwe, raakte zij buiten zichzelf van woede.
Diep gekrenkt gebood zij de kapitein de lading overboord te gooien.
Terwijl de lading in zee verdween riep een oude zeeman:
"Uw overmoed wordt gestraft. Er komt een tijd dat u voor uw brood moet bedelen".
De weduwe nam haar gouden ring, wierp hem in de golven en zei:
"net zo min deze ring uit de zee terug zal keren zal ik tot de bedelstaf vervallen".
Korte tijd later vond de weduwe haar ring terug in de schelvis die tijdens het middagmaal werd opgediend.
Diezelfde dag bereikte haar de rampzalige tijding dat al haar schepen met man en muis waren vergaan.
Nooit meer kwam zij deze slag te boven.
Voor de haven van Stavoren verrees een zandbank "Het Vrouwenzand".

Hindeloopen.


Zeehondencrèche Lenie 't Hart te Pieterburen.