| De
route vanaf Cape Leeuwin naar de Stirling Range toe was weer een erg
aardig stukje fietsen, continu klimmen en dalen, ik heb nog nooit
zo vaak van de grootste naar de kleinste versnelling geschakeld. Door
de bossen en het nogal grauwe en regenachtige weer leek het net de
wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik. In mijn voorbereiding op deze tocht las ik ergens op een Internetsite van een stel fietsende nederlanders : "Australië is zo plat als een pannekoek, je hebt dan ook geen bergverzet nodig", de trouwe volgers van dit feuilleton weten al wel dat dit niet waar is, maar deze mensen wil ik graag uitnodigen voor een tochtje, bijvoorbeeld van Warren NP naar Pemberton, 'ns kijken of ze dat redden op hun opoefiets. Vooral de gravelweg vanuit Warren is erg leuk, op de koffiemolen omhoog, om druk te houden op je achterwiel moet je in het zadel blijven, en zet je teveel kracht dan slipt je achterwiel weg en mag je weer een stukje lopen. Erg spannend waren hier de afdalingen, te weinig remmen en je ligt in het ravijn, te veel remmen en je gaat op je bek in het losse grind, met samengeknepen billen heb ik ze allemaal veilig overleefd. De bomen die hier groeien behoren tot de grootste op Aarde, vooral de 60 meter hoge Karri's zijn indrukwekkend (en je krijgt ze onmogelijk in hun geheel op de foto), alleen de Sequoia's en Redwoods in de V.S. worden hoger ("In America everything is bigger"). De hoogste karribomen werden vroeger gebruikt als brandweertoren, de Gloucester Tree bij Pemberton is er hier één van, en ik moet zeggen het uitzicht is adembenemend. |
|
