|
Als je dit soort tochten maakt weet je dat er ook dagen bij zullen
zitten die niet zo goed bevallen, dat je denkt waar ben ik nou mee
bezig, zaterdag 8 december was er zo een. Laat vertrokken, uitgebreid ontbeten, zag er goed uit. Affijn een muur van wind tegen, alleen maar vals plat, een kaarsrechte weg, ik zal niet teveel aandacht besteden aan mijn taalgebruik van die dag maar een vol Zuiderparkstadion terwijl Den Haag achterstaat (of voor...) is er niks bij. Bijna een slang overreden die op de weg lag te pitten, als dat toevallig een King Brown of een Death Adder is ......, goed ik zag 'm net op tijd. Na 76 km vechten voor elke meter, eindelijk de afslag richting Broome, 13 km bergaf en jawel Willare Roadhouse, douches, water, koude cola, vers brood, kortom Paradijs. Tentje opgezet, na het douchen aan de praat geraakt met Paul, een van de vele rondtrekkende Ozzies erg gezellig maar om half 12 vond ik 't toch wel tijd om wat te eten en een tukkie te doen. Goed, m'n verse brood zag zwart van de mieren (eigen schuld, je moet alles altijd meteen opbergen in hermetisch afgesloten bussen en bakken) maar de echte fijnproevers hadden iets anders ontdekt: fietserszweet, en waar vindt je dat, aan de handvatten van m'n stuur en in m'n bivakzak, duizenden miniscuul kleine miertjes, ik zat helemaal onder. Slaapzak uitgeklopt, met een natte handdoek zo goed en zo kwaad de tent uitgeveegd, mezelf ondergespoten met insektenverdrijver en een paar uur geprobeerd te slapen. De volgende ochtend m'n waterflessen gevuld en zo snel mogelijk vertrokken, op de brug over de Fitzroy een zoetwaterkrokodil de huid volgescholden (normaal gesproken zou je stoppen en een foto maken) en dankzij de opgebouwde aggressie in recordtijd dik 100 km lekker gefietst. |
|
